Kisha e Shën Ilisë në Reç - Monument i lënë në harresë

Në fshatin Reç të Malësisë së Madhe, në një Kodër të dukshme me emrin e fisit Prelnikaj, gjinden muret e një ndërtese 36 metra të gjatë dhe 7 metra të gjërë, si dhe me lartësi dy katëshe, të cilën banorët për-rreth e njohin mjaft mirë me “emrin” Kisha e Reçit, e cila ka funksionuar deri në çmendurinë ateiste të komunizmit të vitit 1967. Kjo Kishë mjaft e madhe për kohët nuk është thjeshtë një objekt kulti prej disa dekadash, por është një objekt besimi e qytetërimi Kristian mbi 400 vjeçare, ndonëse historia e shkruar na servirë vetëm jetën rreth 350 vjeçare të kësaj kishe që i kushtohet Shën Ilisë, dhe populli i thjeshtë e quan ShenIlia. (Vlen të theksohet se ndër shekuj në Malësi të Madhe e më gjërë LL dhe me dy L-ha dhe DH me D dhe H nuk dallohej as zyrtarisht deri në gjysmën e dytë të shekullit XX, ku gjatë shkrimeve të kohës duke i shkruar L-hat me I-jat filluan të lexohen si LL dhe Shen Ilia u trashigua Shen-Dhia.)

Reçi si emër fshati në Malësi të Madhe del për herë të parë vetëm në vitin 1485 (Dëfteri i regjistrimit të Sanxhakut Shkodrës përpilua nga Pushtuesit Otomanë, faqe 381), ndërsa si mbiemër gjindet që në vitin 1416-1417 (Regjistri i kadastrës dhe koncesioneve..., përpilua nga pushtuesi venedikas, fleta 104/b). Por Reçi si fshat me Kishë shënohet më vonë, vetëm në hartat e dy hartografëve të shekullit XVII, Cantellit (Kantelit) dhe Coronellit (Koronelit) të cilat përmblidhen në librin e studiuesit, albanologut dhe diplomatit të njohur Ermanno Armao me titull “Vende, Kisha, Lumenj, Male e Toponime të ndryshme të një harte të lashtë të Shqipërisë Veriore”, ku në faqet 107 – 108 ndër të tjera lexojmë: “...Reçi... në Prelnikaj gjendet Kisha e sotme e Sh’Illisë (Shën Ilisë spo Shenllisë N.B.) me shtëpinë e Famulltarit, dhe Ulnikaj kur përmendet “Ricci” me 25 shtëpi e 163 frymë katolike. Kaq janë ende sot katolikët e Reçit (studiuesi e bën krahasimin me vitet e para të shekullit XX, N. B.)... Sipas një gojdhëne të sjellë nga (studiuesi) Hekuard (Heccquard), Reçi... është themeluar në shekullin XVI, domethënë pas pushtimit turk.. (me sa duket kjo është koha ku rmendohet se kanë ardhur të parët e banorëve që popullojnë këtë trevë edhe sot në shekullin e XXI (Shënim i imi N.B.) NË dekumentet Arkivore të Dioqezës së Shkodrës të shekullit XVIII, sipas Dorshkrimeve (përgatitur në librin me të njëjtin titull nga Historiania Nevila Nika) në faqen 21 e gjejmë Reçin të përfshirë në famullin e Shkrelit. Po në këto dekumente (në faqen 155 të librit) ndër të tjera mësojmë se Kisha e Reçit ndodhej nën juridiksionin e Famullisë Shkrelit... dhe se Reçi numëronte 16 shtëpi katolike me 186 frymë. Dorshkrimet e Dioqezës janë të bazuara në vizitën Baritore të vitit 1745 të Ipeshkvit të Shkodrës Pal Pema Kampesi. Është interesante të theksohet se shpesh në kapërcyejt e shekujve shkruhet se Kisha e Reçit është nën juridiksionin e famullisë së Rrjollit, që kishte si Kishë famullie atë të SHELBUEMIT, ku ndonjëherë edhe kishëne  Reçit e citojnë kështu... Për Reçin dhe kishën e tij shkruan edhe Albanologu dhe studiuesi Giuseppe Valentini (Xhuzepe Valentini) në librin e tij “Il Diritto Delle Comunita....” në faqet 341-342, ku sjell një kronologji të Toponimit Reçi, si mbiemër dhe si fshat që nga vitet 1416-1417 e deri në vitet e para të shekullit XX. Gjithsesi të dhëna më të detajuara për popullsinë e Reçit gjinden në Defterin e Sanxhakut të Shkodrës të vitit 1485 në faqen 365 ku shënohen emrat e mbiemrat e 8 kryefamiljarëve dhe 2 beqarëve që janë njëkohësisht po kaq shtëpia, gjithashtu në këtë Defter në faqen 381 gjinden edhe emrat e 15 familjeve të një fshati tjetër me emrin e Reçit, por këto nuk janë në zonën e Nënshkodrës... Në vitin 1582 mësojmë se në Reç, kishte filluar Islamizimi i popullsisë, ku në Librin e përpiluar nga studiuesi Përparim Huta me titull “FSHATI NË SANXHAKUN E SHKODRËS” në faqen 140 shënohen 9 shtëpia dhe një beqare të besimit Islam (që kishin edhe prona) dhe 43 shtëpi e 10 beqare të besimit Katolik. Sidoqoftë këto vite mendohet se janë ato kohë që kanë ripopulluar trojet e Reçit me para – ardhësit e banorëve të sotëm, të ardhur nga troje të tjera vetëm shqiptare.

Gjithsesi Kisha e Reçit ku ndodhen sot muret (në Kodrën e Prelnikajve) është një dëshmi e heshtur e jetës dhe besimit të këtyre banorëve, ku ndër shekuj ka pësuar ndërtime, rindërtime, riparime dhe transformime të cilat shpesh historianë e studiues të huaj i kanë konsideruar si ndërtime të më shumë se një kishe të njohim ne. Është me vlera të shënohet se në afërsi të Kishës (së vjetër) ekziston një FOLETË e madhe e moshës rreth 300 vjeçare apo më shumë, që mendojmë se është mbjellur këtu nga Kisha apo banorët e Reçit që atëherë kur u ndërtua përë herë të parë ky objekt kulti. Historia e Kishës së Shën Ilisë apo Shenllisë siç i thonë vendasit dhe e Foletës në afërsi, qarkullon tek banorët në Reç edhe sot Kisha e Re është ndërtuar pas vitit 1991, kur sistemi ateist – komunist u rrëzua, por tashma ky institucion Besimi u ndërtua (në Ulnikaj) afër shtëpive të besimtarëve, e jo më në Kodër, ku gjinden muret e këtij monumenti ende të pa kurorëzuar nga shteti...

Ndue Bacaj

Kulla e Bajrakut të Hotit - Simbol i historisë së Malit Parë

Në fshatin Kushe të Hotit ndodhet një kullë e bardhë trekatshe, historia e së cilës sipas dëshmive gojore, dhe atyre pak të dekumentuara fillon në vitin 1812, kohë e cila është edhe vitlindja e kullës, që sot identifikohet me emrin e Bajraktarit famëmadh të Hotit ÇUN MULA. Në fakt historia e ndërtimit të kësaj kulle fillon më herët se aktiviteti i bajraktarit Çun Mula, pasi themelet dhe ndërtimi i kullës i përkasin babait të Çunit (Mul Haxhia),dhe kësaj familje që shumë vite më parë ishin shtëpia e parë e krejt Malit Hotit, pra ishin Bajraktarët e Malit të parë të Malësisë së Madhe e më gjërë. Siç dihet kjo shtëpi autoktone e Hotit ndër shekuj kishte sakrifikuar gjithshka për malin e Hotit, madje kjo shtëpi kishte pranuar të kthehej në besim musliman, si shtëpi e vetme, me qëllim që pushtuesi otomanë të mos detyronte me dhunë Malin e Hotit të ndërronte besimin. Gjithsesi duhet sqaruar se kjo shtëpi ishte shtëpia e parë në Hot edhe përpara se të ndërronte besimin, si dhe ishte një ndër shtëpiat që u printe trimave të Hotit në luftë në mbrojtje të trojeve, zakoneve dhe jetës së tyre nga pushtues shekullorë e tjerë... Studiuesi shqiptar Kahreman Ulqini (që u referohet edhe studiuesve e albanologëve të huaj, si Goerg Hahn, Hecquard, Durham e tjerë) në librin e tij “Bajraku në Organizimin e Vjetër Shoqërore “ (Fundi i shekullit XVII deri më 1912) ndër të tjera shkruan: “...Në përpjekje për mbrojten e Ulqinit kundër sulmit Venedikas luftuan edhe bajrakët e Malësisë së Shkodrës, ku u shqua për trimëri Bajraktari i Hotit. Për këtë meritë ai u trajtua si bajrak i parë... Duke u mbështetur në tetë breza që jep gojdhëna popullore, për shtëpinë e Bajraktarit të Hotit, llogaritja të çon nga fundi i shekullit XVII, çka përputhet me të dhënat e mësipërme...” (Faqe 19-20). Edhe sot tek banorët e vjetër dhe të vëmendshëm të Hotit (si dhe tek pasardhësit e shtëpisë së Çun Mulës), mund të tregojnë emrat e bajraktarëve të Hotit që nga bajraktari i parë që ishte Luc Gjoni, me emrin e të cilit identifikohen pasardhësit (Lucgjonaj) e vazhdim. Ne për të vërtetuar këtë po i rendisim: duke filluar nga Bajraktari dhe atdhetari (ushtarak) Mul Delia (i cili u detyrua që mbas vitit 1945 të mos kthehet më në Shqipëri), Deli Meta, Met Çuni, Çun Mula, Mul Haxhia, Haxhi Mustafa, Mustaf Nika, Nik Luca dhe Luc Gjoni... Duke ditur moshen rreth dy shekullore të Kullës së Bajraktarit të Hotit që identifikohet edhe sot me Shtëpin e Çun Mulës ne mund të themi se shumica e bajraktarëve famëmëdhenj të Hotit kanë lindur, rritur dhe ushtruar aktivitetin e tyre të Bajrakut e më gjërë pikërisht në këtë kullë historike që qëndron edhe sot hijshëm në fillimet e shekullit XXI... Kulla e Bajraktarit nuk është një godinë e thjeshtë që u ka rezistuar rrebesheve të moteve të ligje (me shumicë), apo moteve të mirë (me pakicë), ajo është arkivi i “gjallë” që ruan brenda shumë vendime e zhvillime historike të Malit Hotit, Malësisë Madhe e më gjërë, kryesisht në mbrojtje të trojeve, dokeve, zakoneve dhe jetës safi Shqiptare... Ne për të vërtetuar këto po mjaftohemi të kujtojmë se Bajraktari i Hotit Çun Mula ka qenë pjesëmarrës në të gjitha kuvendet, kryengritjet dhe luftrat mbrojtëse të Malësisë e Shqipërisë. Çun Mula është një ndër pjesëmarrësit më aktiv të LIDHJES SË PRIZRENIT (1878), i cili së bashku me përfaqësuesit e tjerë të Malësisë Madhe ishin ndër kollonat më të fuqishme qëmbajtën gjallë vendimet historike të Lidhjes së Prizrenit, kryesisht për të ruajtur nga gryksia e sllavëve të jugut troje Shqiptare që Europa plakë i kishte hedhur në ankand, si troje turke, që në fakt ishin nga më shqiptaret  e Shqipërisë Etnike... Në luftën e nëndorit të vitit 1880, përsëri në mbrojtje të Ulqinit ishin në krye të trimave Hotjan e Malsorë Çun Mula. Fama e Bajraktarit të Hotit i kishte kaluar kufijtë e Shqiptarisë e Perandorisë, ajo kishte arritur në dyert e karlinëve të Europës së kohës. Pas Lidhjes së Prizrenit, dhe kongresit famkeq të Berlinit 91878) nuk kishte më asnjë aktivitet diplomatik (si Peticione apo Protesta që u dërgoheshin fuqive të mëdha të Europës) ku të mos ishte në to mendja, zemra, shpirti dhe nënshkrimi i Çun Mulës, si dhe nuk kishte asnjë betejë luftarake ku të mos gjindej në krye të luftëtarëve të lirisë me armë në dorë ky trim i urtë i Hotit, (në mbrojtje të Plavës, Gucisë, Traboinit, Tuzit, Grudës e tjera trojeve të Malësisë e Shqipërisë).. Sllavët e Jugut (Malazezët dhe Serbët) duke e parë se Çun Mula ishte një ndër pengesat kryesore të aneksimit të trojeve të Malësisë, në vitin 1890 arrijnë ti djegin për herë të parë Kullen, që siç thuhet u dogj se mbrojti kufirin shqiptar. Natyrisht kjo kullë simbol i mençurisë e trimërisë së Hotit, Malësisë e më Gjerë u ringrit nga hiri i saj edhe me ndihmën e Hotjanëve, pasi kjo kullë ishte pjesë e historisë së tyre, që nuk duhej lënë në shkatërrim. Në vitin 1912 përsëri ushtritë Serbo – Malazeze në fillim të sulmit me synim aneksimin e Shkodrës djegin për herë të dytë Kullen e Bajraktarit të Hotit, të cilën tashma e përfaqësonte Nipi i Çun Mulës bajraktari dinjitoz Deli Meta. Kulla përsëri ringrihet, por përsëri digjet për herë të tretë në vitin 1919, nga sulmet e para të ushtrisë Malazeze që më vonë do të çonin në luftën e njohur në histori si “Lufta e Koplikut”, ku kjo kullë nga Malazezët tashma njihej si “Kështjella e forcës” së Hotjanëve e Malsorëve në luftën mbrojtëse kundër invazioneve sllave... Mjerisht Deli Meta ishte internuar (megjithse në moshë të thyer) edhe nga pushtuesit Austrohungarez, të cilët e shihnin këtë bajraktar si pengesë në qëllimet e tyre të nënshtrimit të Hotjanëve e Malsorëve. Djali i Deli Metës, Mul Delia ka qenë një ndër djemtë e shkolluar e më me vlerë të kësaj Kulle historike. Mul Delia ishte një oficer karriere, i cili shërbeu në mbrojtje të kufijve shtetërorë, thuajse në tërë gjatësinë e kufijve toksorë të Shqipërisë, detyrë që e kreu me nder, trimëri e përkushtim siç i kishte hije kësaj dere fisnike. Mul Delia do të mbahet mend gjatë për kontributin e tij në organizimin e disa besëlidhjeve në Malësi të Madhe e më gjërë gjatë kohëve të trazuara të pushtimit fashisto – nazist (1939-1944), ku këto beslidhje ruajtën jo pak Malsorët nga lufta vëllavrasëse që kërkonin të inskenonin pushtuesit (Italo – Gjerman), veglat e tyre, si dhe komunistët e paktë që silleshin nëpër errësirë, për qëllimet e errta  për Malësinë e Madhe. Mul Delia për këto veprime patriotike u internua nga Nazistët gjermanë në vitin 1944 në një kamp në Austri, nga i cili u lirua nga aleatët antifashistë në vitin 1945, por pa mundur të kthehet kurrë më në Atdheun e tij, që i shërbeu aq shumë, pasi Shqipëria ishte marrë në dorë nga Komunistët, që ishin njëkohësisht vëllezërit e Sllavëve të jugut të cilët i kishin djeg tre herë kullën, dhe vazhdimisht i kishin sulmuar trojet e shtëpitë Hotit, Malësisë e Shqipërisë.... Shtëpia e Bajraktarit të Hotit (Çun Mulës) ka qenë edhe në fokusin e studiuesve dhe Albanologëve të huaj, ku ne po veçojmë njërin nga këta, dhe pikrisht Konsullin e përgjithshëm të Austrohungarisë në Shkodër, Studiuesin Theodor Ippen (1897-1904), i cil ndër të tjera për Hotin dhe Kullen e Bajraktarit shkruan: “...Kam riprodhuar disa mbishkirme dhe gjetje nga ky vendbanim romak. Qysh nga ajo kohë kam marrë dijeni për objekte të tjera. Brenda shtëpisë të Bajraktarit... është ndërkallur në mure një pllakë me mbishkrim, prej së cilës, sado që nuk munda ta marr një kopje të saktë dhe korrekte prej të dhënave që kam nxjerrë vetë, duket se është fjala për një “pleatore” të një varri...” (Shqipëria e Vjetër... fq. 31 -32). Pra siç shihet në kullën rreth dy shekullore ruheshin edhe materiale të rëndësishme arkeologjike, historike dhe dëshmi të jetës, qytetërimit e zhvillimit mbi këto troje, mbasi me sa duket nuk kishte vend më të përshtatshëm për t’i ruajtur e pse jo ekspozuar nga vizitorë të ndryshëm të kësaj kulle tashma historike. Por fatkeqësisht në kohën e pushtimit fashist ka ndodhur një grabitje e kësaj kulle, që me siguri ka të bëjnë me këto vlera Historike. Është interesant të thuhet se përveç këngëve të thurura nga Populli e poet për Bajraktarin famëmadh Çun Mula, Poeti Kombëtar At Gjergj Fishta në vepren madhore “Lahuta e Malësisë” në faqen 143 i kushton disa vargje edhe Kullës së Bajraktarit të Hotit, ku ndër të tjera po citojmë:

“...Ke Çun Mula shpi e rreptë

Ka hanger bukë i verbërt e i shkjept

Në atë fis të Hotit shpi e parë

Djal pas djali bajraktarë

Në Gjonoviq te kulla e Çunit

Në atë kullë të bardhë mbi krye të katundit...”

Vlen të theksohet se mbas ardhjes në pushtet të komunistëve, si dadot e tyre Serbo – Malazez, jo vetëm persekutuan e internuan familjen simbol të Bajraktarit të Hotit, por persekutuan edhe Kullen, duke u “shtetzuar” dhe kthyer herë në Shkollë e herë në magazinë e tjerë, por fatësisht jo duke e djegur fizikisht, por duke tentuar ta djegin historikisht, gjë që nuk ka ndodhur, dhe Kulla është sot në gjendje disi të mirë, dhe në heshtje duket se na bën thirrje ktheni syt nga unë, se unë jam “Arkivi” i gjallë i historisë rreth 200 vjeçare që duhet ruajtur (duke u shpallur monument kulture) dhe “lexuar” për brezat e sotëm e ata që do të vijnë, në mënyrë që rrugët e Europës e Botës të mos ju lëkundin traditën e atdhedashurisë... që na ka mbajtur gjallë deri në këto kohë.

Ndue Bacaj

Në përgjigje të Dervishit të “Gazetës Shqiptare”

Nga Gjergj Grabeni

Unë jam gjergji. Njëri prej Gjergjave të atjeshëm, bolleku i të cilëve u pat ndje që në atë kohë kur ti Dervish ala nuk dukeshe në horizont. U bëmë vërtetë shumë, në mos gaboj nja 6 a shtatë me këtë emër, dhe për të mos krijuar konfusion mu edhe dy të tjerë na nisen për të Amerikës e këtu mbetëm që atëherë e deri sot.

Në fakt emri Gjergj në ato vende që ti zbulove më së fundmi së paku për atë kohë dukej mjaft shqiptar (kujto Gjergj Kastriotin!) e në fakt dukej atëherë e deri në ditët e sotme pak më shqiptar se emri yt “Dervish”. Por nejse, ky është mendimi jot e pse jo edhe shpikja jote që në këtë shkrim duken më me bollek se Gjergjet e Vermoshit.

Nuk më pëlqen aspak të merrem me pjesën hyrëse të shkrimit tënd. Më duket se aty të janë përgjigjur saktë Kelmendasit e i mirënjohuri Gjovalin Lumaj e deri edhe mësuesja ime e nderuar Mariana Naci. Gjetjet e tua siç është rasti i emrit tim të gjendur mebollek e ndonjë tjetër si këto, kam qefë ti vë në dukje o Dervish!

Ti zbulon pa një pa dy se Vermoshi na qenkërka pika ku varet harta e Shqipërisë dhe ka shanse që ti ta kesh mësuar këtë që në shkolln fillore, e si nxënës me zhvillim mendor të vonuar vjen e të kujtohet tash së fundmi kur ti mendohet të jesh rritur. Ti atje zbulon se ka male! Bile edhe të lartë!! Ka pyje e ka edhe ujë!!! Edhe ky uji që rrjedh pa lejen e Dervishit të kujtoka ujin e Tiranës që shpesh mungon. Ti flet sikur ke zbritur nga një planet tjetër tjetër apo ke zbuluar ndonjë geto jo dhe aq të përhapura në territorin Shqiptar.

Po le të vazhdojmë me gjetjet e tua: Ti zbulon se një farë Kosovari qenka i çmendur e kjo vjen vetëm se ai bën kilometra të tëra për të fotografu trojet shqiptare e vendet historike! Në fakt këtu për të qënë e saktë çmenduria është në anën tuaj por unë nuk kam qejf ta them atë.

Ti zbulon se Kosovari me emrin Bekim (Ah sa emër i bukur e sa shqiptar është ky o Dervish?) gerhitka natën dhe jo vetëm kaq por gërhet edhe në kreshendo!!!! Kam dëgjuar muzikantët të përdorin atë fjalë edhe ndonjë deputet të hyrë aksidentalisht në parlament që kërkon t’i mbushë mendjet auditorit se po flet me fjalë të zorëshme e të kohës, por mund të thuhej shumë më thjeshtë në shqipen tonë të bukur “duke u rritur”. Mandej del në konkluzione shkencore se e gërhitura e Kosovarit me emrin Bekim vjen sepse ai na paska pasë mish në hundë!!!

Metaforat e tua gjoja se Kelmendi është një ishull është përsëri një ishull, bile monstruoz. Ai s’ka qenë kurrë as ishull, as gadishull dhe as geto siç e mendoni ju e siç rrëfeni që ju e zbuluat për herë të parë!

Edhe tabelat e rrugëve ti i zbulon pa pikë vështirësie bile i lexon ato me kopetencë! Çudi! Një turist aq i përgaditur si ti e brenda atdheut të vet nuk është çudi që këto informacione ti kishte të grumbulluara që para nisjes. Ne, sidomos unë edhe dy gjergje të tjerë presim nga ju zbulime të tjera të rradhës dhe të premtoj se shkrimet e tuaja do t’i lexojmë deri në fund, por të na falësh që kësaj rradhe se bëmë dot një gjë të tillë. Ishte e pamundur. S’kisha lexu ndonjëherë shkrim më të dobët në jetën time.

Por s’ka faj pena e nderuar e Riza Lahit që shkruan për burrat e pahutuar të Shkodrës e ti me sa duket je më se i hutuar nga demokracia me më bollek se emri im.

Lajthitje apo dashakeqësi?

Mariana Naci – NY

E indinjuar po shkruaj pak fjalë si replikë ndaj shkrimit të F. Dervishit në “Gazetën Shqiptare”. Unë jam një nënë që jetoj, punoj e studioj në U.S.A. (N.Y.)

Vitet e emigrimit të japin djersë dhe para, kënaqësi edhe shqetësime që së bashku reflektojnë e të mbysin në detin e mallit për atdheun, qytetin apo fshatin, shoqërinë e të afërmit. Njeriu sa është gjallë jeton me një dhembje, e kjo dhembje për mua është vendlindja që më bën (megjithëse shumë e ngarkuar) të gjej kohën e të lexoj shtypin Shqipëtar. Dhe ja me 14/08/07 në gazetën e ashtuquajtur “Shqipëtare” lexova artikullin e F. Dervishit për Kelmendin. E revoltuar dua t’i them atij zotërisë se unë kam jetuar e punuar dikur (mësuese) në fshatin e Vermoshit, dhe i njoh mirë ato zona si Vermoshi, Selca, Lepusha, Gropat e Selcës, Tamara, Vukel, Nikçi etj.

Zotëria në fjalë e fillon artikullin e tij me një barcaletë dashakeqëse të cilën do ta ketë sajuar ndonjë zorraxhi, spiun i sigurimit, i cili i jargavitur para bukurisë së vajes kelmendase dhe pasi nuk kishte arritur atë që dëshironte si kundrapeshë nxjerr këtë thënie dhe e vë në gojën e shkodranit e mundohet që të hedhë baltë me kelmendasit. Jo zotëri ju gaboheni sepse lavdia e Kelmendit është aq e madhe saqë shkrimet e pendës tuaj të ndyrë janë vetëm një flluskë sapuni për Kelmendin dhe krejt malësorët e veriut.

Emri Kelmend si toponim identifikohet me emrin e kështjellës bizantine “Klementiana” të cilën e përmend historiani i epokës Justinianit të parë (527 – 565). Në vitin 1671 Kelmendasit sipas Giuseppe Valentinit i gjejmë të ndarë në tri vllazni: Selcë, Vukel, Nikç. Vetëm në vitin 1688 çfaqet edhe vllau i katërt Boga.

Kelmendi është vendi i burrave e burrneshave të mëdha, të pushkës e të besës, të sofrës e të zemrës së madhe, pamvarësisht se ndokush si ju o Dervish apo ai spiuni i sigurimit të shtetit komunist mundohet të përmbysë edhe kupën, pasi han buken, por mos harro sepse buka shumë e pastër e bujare e atij vendi të mrekullueshëm mundet edhe me të ngelë në fyt. Ju duhet ta dini se me ardhjen e pushtuesit aziatik, kelmendasit morën malet dhe e ngritën jetën e tyre në ato lugina të bukura plot ujëra të akullta e të kristalta, (që ju dhimbsej kur derdhej kot), mes malesh të thikta, shpateve të mbuluar me pyje ahu, pishe panje etj., livadhesh të mrekullueshme të mbuluar me shumëllojshmëri lulesh si një qilim i pashoq. Kelmendasit, këta trima e trimëresha të hijshëm e shtatlartë, të mençur e strategë të shquar popullorë janë të pajisur nga natyra me një instinkt të fortë për ruajtjen e rracës së vet, me forcën e duhur për t’i qëndruar rrokullisjes së shekujve duke ruajtur gjuhën, zakonet, fenë, traditat, dhe ata kanë luajtur një rol të rëndësishëm në ruajtne  e identitetit kombëtar dhe atij fetar.

Kur të flasësh për Kelmendin duhet të dish se ai vend është vendlindja e Norës së Kelmendit, Prekë Calit, Memit të Smajlit, Nikë Lekës, Dedë Gjon Bajraktarit, Nikë Mernacaj e sa e sa burrave e burrneshave të tjerë. Kelmendasit kurrë nuk i kanë thyer premtimet as nuk i ka hyrë në sy paraja kur bëhej fjalë për Fe, Nder e Atdhe.

Do t’ju sugjeroja ju zotëri t’i kërkoni të falur publikisht asaj zone për ato fjalë si prej kakareçi (kakareç ne u themi atyre fiqve që janë të papjekur0, për fyerjen që i keni bërë vajzave të shquara malësore të Kelmendit, motrave të Norës, e cila bëri aktin madhështor duke vrarë Vuci Pashën, gjeneralin më të egër e më mizor të Perandorisë Osmane, për të cilën poeti Gjovalin Lumaj shkruan: Kështu ua jep hakun mizorëve Shpata e mprehun e malësoreve.

Gjatë dy javëve në Malësinë e Madhe

Gjovalin Veshti edhe një vit kryetar

Kryetari aktual i komunës së Kastratit dhe i degës së PD të M. Madhe, ish-N/prefekt i Malësisë z. Gjovalin Veshti ose drejtuesi më i suksesshëm i PD në M. Madhe në këto 15 vite demokraci, do ta drejtojë Partinë Demokratike të Malësisë edhe për një vit dhe konkretisht deri në vjeshtën e vitit 2008, kohë kur në Partinë Demokratike do të bëhen zgjedhjet e radhës. Ndërkohë që dihet se në PD zgjedhjet më të fundit janë zhvilluar në vjeshtën e vitit 2004. Këtë lajm për gazetën “Malësia” e kanë bërë të ditur burime të sigurta pranë kryesisë së PDSH, të cilat kanë konfirmuar se ditët e fundit z. Veshti ka marrë edhe vulen e re kreyedemokratit malësor. Z. Veshti nga ana e tij, as nuk e ka pohuar dhe as nuk e ka mohuar një fakt të tillë. Gjithsesi është shumë e qartë se z. Veshti gëzon besimin e plotë të drejtuesit më të lartë të Partisë Demokratike të Shqipërisë.

Shkreli përpiqet të dalë nga harta e narkotikëve

Nën kujdesin e Drejtorisë Rajonale të Bujqësisë, Ushqimit dhe Mbrojtjes së Konsumatorit të

drejtuar nga z. Guri Beshi në bashkëpunim me Ministrinë e Bujqësisë dhe komunën e Shkrelit, në fshatin Mosel të kësaj komune është zhvilluar një takim kombëtar, i titulluar “Zhvillimi i zonave malore”, ku janë ekspozuar nëpërmjet një panairi prodhimet bujqësore, blegtorale, artizanale, pemëtarisë, vreshtarisë, bimëve medicinale etj. të cilat ofrohen nga fermerët e komunës së Shkrelit në M. Madhe. Në këtë panair përveç shumë specialistëve nga i gjithë vendi, ka qenë i pranishëm dhe ministri i Bujqësisë z. Jemin Gjana si dhe ministri i bujqësisë së Kosovës. Përveç ekspozimit të prodhimeve tipike lokale, janë paraqitur edhe mundësitë e zhvillimit të agro-turizmit. Vlen të përmendet fakti se me këtë panair komuna e Shkrelit ka dëshmuar se nuk është “çerdhja e narkotikëve” – siç thuhet.

Këshilli bashkiak: Revolucion me ndihmën ekonomike

Më në fund këshilli i bashkisë së qytetit të Koplikut, i dalë nga zgjedhjet lokale të vitit 2007, përsa

i takon përmirësimit të listës së shpërndarjes së ndihmës ekonomike, ka bërë atë që shumë këshilltarë të kaluar nuk e kanë bërë, duke e reduktuar ndjeshëm numrin e familjeve të trajtohen me këtë “ekzistencë”, veprim që ka ndikuar në rritjen e kësaj ndihme për familjet në nevojë në masën 25%. Sipas shifrave rezulton se nga 330 familje që trajtoheshin deri tani do të trajtohen 230 familje ose 100 familje më pak, të cilat janë konsideruar se nuk e meritonin për shkak të të ardhurave ekonomike që ata kanë në krahasim me të trajtuarit. Gjithsesi edhe ankesat nuk kanë munguar, të cilat po konsultohen në Zyrën e Ndihmës Ekonomike, që sipas ligjit sjell në këshillin bashkiak projektin e shpërndarjes së kësaj ndihme. Kujtojmë se fondi është 6.8 milion lekë të vjetra në një muaj.

Është zhvilluar apo jo lufta e 1920-ës në Koplik

Çuditërisht dhe fatkeqësisht kjo është pyetja që rëndom bëhet dhe me të drejtë nga

qytetarët e Koplikut që nga data 20 shtator e këtij viti që pyesin njëri – tjetrin se përse këtë vit nuk u përkujtua ngjarja historike siç është Lufta e Koplikut e zhvilluar në vitin 1920, e përkujtuar në vitet 2005-2006 me vendim të këshillit bashkiak të atëhershëm, kohë kur kryetar bashkie ishte socialisti Perlat Ramçaj. Pse-në e kësaj pyetje deri tani nuk e ka dhënë askush. Ndërkohë që këshilli bashkiak pohon se që në muajin Prill të këtij viti është miratuar fondi prej 3 milion lekësh të vjetra për përkujtimin e 87 vjetorit të luftës heroike të Koplikut. Ndërsa bashkiakët bëjnë sehirxhinë, pavarësisht se e vërteta ende nuk është thënë, mësohet në këtë mysele mund të kenë ndikuar disa faktorë që janë: rishkrimi i historisë, borxhi prej 1.5 milion lekësh të vjetra që në festën e vitit të kaluar si dhe tendenca për dominimin e të ashtuquajturve jabanxhinj në Koplik.

Veleçiku me grushta prej vedit

Ngjarja e ndodhur disa ditë më parë në qytetin e Koplikut gjatë ndeshjes së futbollit Veleçiku

– Çlirimi, ku Zv/trajneri Pepa si dhe disa futbollistë sulmuan papritur e pamenduar dhe me pa të drejtë gjyqtarët e ndeshjes dhe vetëm e vetëm se ndeshja dha rezultatin 2-2, vërtetë që është kthyer në disfavor të veleçikasve ose e thënë malësorçe me grushta prej vedit, grushta që të përkthyer nga ata që u dhanë gjyqtarëve përkthim që e ka bërë më së miri Komisioni i Disiplinës pranë F.SH.F – se, kanë sjellë dënimin 6 muaj dhe dorëheqjen e Zv/trajnerit Selami Pepa si dhe dënimin me një vit të futbollistëve Dorzaj dhe Gjokaj dhe me qendërmbrojtësin Çokaj, mosaktivizimi i të cilit do të jetë një humbje shumë e madhe për ekipin e Veleçikut edhe për vetëm dy ndeshje.

Ndryshon kreu i zyrës së hipotekës në M. Madhe

Vazhdojnë ndryshimet në institucionet e malësisë. Karakteri politik duket të jetë kriteri bazë i lëvizjeve të kryera ditët e fundit në disa prej institucioneve kryesore të Prefekturës së malësisë. Asim Burgaj ish kryetar i komunës së Gruemirës para disa ditësh është emëruar në postin e përgjegjësit të zyrës së hipotekës duke zëvendësuar pa ndonjë motiv bindës inxhinieren Ela Ramaj që e ushtronte detyrën prej disa vitesh. Ndryshime të këtij karakteri kanë ndodhur dy vitet e fundit edhe në institucione të tjera të rëndësishme të malësisë dhe përgjithësisht në qarkun e Shkodrës të cilat duket thënë se më tepër i kanë shërbyer vendosjes së ekuilibrave politikë sesa përmirësimit të punës në këto institucione. Sidoqoftë ne nuk marrim përsipër kontestimin e ndryshimeve të tilla përsa kohë paraqiten si lëvizje që i shërbejnë një shërbimi më cilësor për komunitetin vendas nga institucionet e larta të shtetit shqiptar, kur dihet se Asim Burgaj është ndër demokratët më të njohur të M. Madhe.

Hysen Hysaj rikthehet në krye të socialistëve

Gjashtë krerët vendorë të Partisë Socialiste në rrethin e Malësisë së Madhe kanë zgjedhur ditët e

fundit sekretarin koordinativ të partisë socialiste të rrethit. Kanë konkuruar për këtë post tri figura të njohura në aktivitetin politik të kësaj partie në vite, tre ish drejtues të saj, Ruzhdi Duli ish kryetar për disa vite i partisë socialiste të rrethit, Dedë Bzheta ish sekretar i degës dhe Hysen Hysa ish kryetar i degës vendore gjatë një mandati katër vjeçar. Në zgjedhjen e sekretarit koordinativ të partisë socialiste ka qenë e pranishme dhe antarja e kryesisë së Partisë Socialiste shqiptare z. Mimoza Hafizi. Bëhet e ditur se para fillimit të takimit ishte konfirmuar dorëheqja nga kandidimi i zotit Dedë Bzheta dhe votimi pritej të bëhej mes dy kandidatëve Duli e Hysa. Zoti Ruzhdi Duli ka preferuar të bëjë një deklaratë dorëheqjeje duke sulmuar mënyrën e përzgjedhjes së sekretarëve nga qendra në bazë dhe njëheraz duke lëshuar edhe disa akuza për kandidatin tjetër zotin Hysen Hysa. E ndërsa Duli ka braktisur sallën ku zhvillohej takimi, proçedura e zgjedhjes ka vijuar normalisht dhe me votim të fshehtë zoti Hysen Hysa është me 5 vota pro është zgjedhur sekretar koordinativ i partisë socialiste për rrethin e Malësisë së Madhe, mandati i të cilit është 4 vjeçar.

Ruzhi Duli i vetëm me modelin e Ri Rama

Ndërsa ka filluar takimi për zgjedhjen e sekretarit koordinativ të Partisë Socialiste për rrethin e

Malësisë njëri ndër kandidatët për këtë post, socialisti Ruzhdi Duli ka bërë një deklaratë për shtyp. Mjaft shkurt por qartë zoti Duli ka dënuar praktikat që po ndiqen gjatë përzgjedhjes së sekretarëve të rinj nga qendra në bazë të cilët sipas zotit Duli nuk janë njerëzit e duhur për të përfaqësuar frymën dhe modelin e ri të Partisë Socialiste Shqiptare. Ai ka anatemuar partinë socialiste në bazë dhe atë në qendër konkretisht për përzgjedhjen e zotit Hysen Hysa në postin e sekretarit koordinativ për rrethin e malësisë. Ai është humbës në zgjedhjet e fundit për pushtetin vendor dhe si i tillë nuk mund të jetë faktor bashkimi nëradhët e socialistëve të malësisë. Megjithatë duke deklaruar dorëheqjen ish kreu i partisë socialiste për rrethin e malësisë gjatë disa mandateve të kaluara zoti Ruzhdi Duli është shprehur se mbetet besnik e mbështetës i programit dhe modelit të ri të drejtimit të partisë socialiste të kryesuar nga lideri aktual Edi Rama. Lëvizja Nano jështë përpjekje për rikthimin e xhaketave të vjetra në kreun e partisë e si e tillë nuk ka të ardhme ka përfunuar deklarimin e tij për mediat zoti Ruzhdi Duli i cili më pas është larguar pa pritur rezultatin e mëtejshëm të votimit sipas tij të paracaktuar.

LSI feston 3 vjetorin me 10 këshilltarë dhe 400 antarë

Ka festuar trevjetorin e krijimit të saj Partia Lëvizja socialiste për integrim në rrethin e Malësisë.

Përveç mjaft antarëve dhe simpatizantëve të saj si dhe krerëve të partive aleate në takim ishte i pranishëm edhe nënkryetari i selisë qëndrore të kësaj partie, zoti Sokol Axhemi dhe antarë të tjerë të kryesisë së asaj partie. Kryetari i degës vendore të partisë lëvizja socialiste për integrim zoti Sytki Ndrecak pasi ka përshëndetur të pranishmit ka sjellë në vëmendjen e tyre edhe disa prej rezultateve të arritura nga kjo parti në rrethin e malësisë. Njëherazi është deklaruar se kjo forcë politike do të vazhdojë të luajë një rol determinant në zhvillimet politike të vendit. Ka përshëndetur e falenderuar gjithë strukturat e kësaj partie dhe antarët e saj nënkryetari i Partisë Lëvizja Socialiste për integrim në shkallë vendi Zoti Sokol Axhemi i cili ka sjellë edhe përshëndetjet e kreut të saj zotit Ilir Meta. Gjatë kokteit të shtruar me këtë rast ka përshëndetur edhe kreu i Partisë Socialiste të Koplikut zoti Nazmi Hasani, kryetari i Komitetit të Veteranëve zoti Deli Bishja etj. të cilët kanë vlerësuar rolin dhe veprimtarinë politike gjatë tre viteve të degës vendore të partisë lëvizja socialiste për integrim. Kjo forcë politike radhitet e treta ndër forcat politike në M. Madhe sipas rezultateve të arritura në zgjedhjet e fundit vendore ku ka forum 10 këshilltarë.

25.000 mijë myslimanë në M. Madhe festojnë Fiter Bajramin

Pas një muaj agjërimi, pastrimi shpirtëror, falje, dhënie mesazhi për më shumë besim tek Allahu xh. Sh., besimtarët mysliamnë këto ditë kanë festuar Fiter Bajramin ose Bajramin e Madh, të cilët u janë drejtuar 18 xhamive që ka Malësia e Madhe për të kryer ritet e faljes së kësaj feste. Për tre ditë me radhë Fiter Bajrami është festuar gëzueshëm dhe në harmoni edhe me besimet e tjera fetare, ku nuk kanë munguar së shkuari dhe uruar vëllezërve të tyre myslimanë Gëzuar dhe për shumë vjet Fiter Bajramin. Vlen të përmendet fakti se për herë të parë pikërisht me rastin e festës së Fiter Bajramit nga Bashkia Koplik është organizuar një koncert, sponsorizuar nga Vera Medaur e kantinës “Miqësia” në qytetin e Koplikut.

Fatos Nano mbërrin edhe në M. Madhe

Ish kreu i socialistëve të Shqipërisë Fatos Nano në kuadër të turit që ai po zhvillon në të gjithë vendin me të besuarit e tij socialistë ka qenë edhe në qytetin e Koplikut, ku ka zhvilluar një takim, në të cilin ai ka vënë theksin tek masat që duhet të merren për ta shpëtuar Partinë Socialiste nga “Rreziku Rama”. Fatos Nano është shprehur se shumë shpjet duhet bërë zgjedhjet në parti. Në këtë takim ai ka qenë i shoqëruar nga socialistët e njohur malësorë Perlat Ramçaj, Pjetër Smakaj, Luigj Keqaj, Gjeto Çutaj, isuf Hebaj, Dedë Bzheta, Bejto Selgjekaj e tjerë. Duhet evidentuar se Hebaj, Çutaj dhe Bzheta kanë qenë drejtues PS në M. Madhe. E veçanta e këtij takimi ka qenë mosprania e asnjerit nga drejtuesit aktualë të PS të të pesë komunave dhe bashkisë së qytetit të Koplikut. Nuk bëhet e ditur se kush do ta drejtojë lëvizjen “Nano hajde në Malësinë e Madhe”, por nga burime të besueshme merret vesh se katërshja kryesore do të përbëhet nga Isuf Hebaj, Perlat Ramçaj, Luigj Keqaj dhe Dedë Bzheta.

Fatos Nano - koha e tashme e shkuar

Nga Rifat Ymeri

Shumë kush nga ata që e kanë njohur e mbështetur Fatos Nanon gjatë viteve të mbretërimit të tij në Shqipëri ndjehet i zhgënjyer dhe i habitur nga ajo që po ngjet me të. Të shumtë janë ata që bëjnë pyetjen: Çfarë po ndodh me ish liderin e tyre shpirtëror, kush qe ajo rrufe në qiell të pastër që e ka degdisur ish kryeministrin në pozitën mjerane të një lypësi për t’u rikthyer në kohën e shkuar. Me pamje të lodhur, me një fytyrë të përvuajtur e sy të zvogëluar prej operacioneve, ish kryeministri Nano ka humbur edhe llogjiken e komunikimit e çirret e bërtet se po vjedhin krijesën e tij, Partinë Socialiste të Shqipërisë. Çohuni socialistë nga Shkodra gjer në Vlorë të marrim partinë në dorë thërret ish komandanti e qindra mbështetës të tij, kryesisht ish drejtues të pushtetit qëndror e lokal, ish shefa policie, ish doganierë e tatimorë të liruar për korrupsion e afera të paligjshme duartrokasin në kor poshtë Edi Rama dhe rroftë prijësi ynë i pavdekshëm, ideatori dhe inspiruesi i korrupsionit galopant në Shqipëri Fatos Nano. Nuk mund ta lëmë Partinë Socialiste në duart e shtatë shaljanëve të veriut dhe dy shalgjatëve në kryeqytet thërret Fatos Nano nga qyteti i Lezhës e mbështetësit e tij, ishet e vjetër, të korruptuarit e mëdhenj, ata që ndërtuan vila e pallate në saj të pushtetit të pamerituar dhuratë nga ish kryetari e ish kryeministri i tyre, i mbajnë ison dhe i japin forcë për të vazhduar në rrugën e nisur për t’i zgjatur agoninë pushtetit aktual të Sali Berishës. Ata çuditërisht e kanë harruar 1 korrikun e vitit 2005 kur ish lideri historik i socialistëve të Shqipërisë Zoti Fatos Nano me një fjalim mortor para mijëra antarëve e simpatizantëve të partisë socialiste në kryeqytet ja dhuronte pushtetin ish armikut dhe ish kundërshtarit më të madh politik të tij zotit Sali Berisha. Si e paskan harruar socialistët këtë Pazar të ish kryeministrit që shiti partinë për hir të ruajtjes së privilegjeve të tij, të aferave korruptive farefisnore e sot vetëm pas dy vitesh duartrokasin e përbetohen për ta rikthyer në fron duke rrëzuar liderin e ri të socialistëve të Shqipërisë kryebashkiakun  e Tiranës zotin Edi Rama. Ata natyrisht nuk kanë hallin e ish liderit të rrëzuar por më shumë të tyrin pasi ndjehen të mënjanuar të lënë pas dore, pa pushtet e privilegje të cilat i kishin gëzuar pa meritë gjatë viteve të mbretërimit të ish kryetarit Fatos Nano. Por në mbështetjen për ish kryesocialistin ata nuk marrin parasysh faktin se aktualisht Fatos Nano është krejt i zhveshur nga pushteti e nuk mund të shpërndajë me tendera vende të lakmuara pune si atëherë kur bënte lojën e kungulleshkës me Pandeli Majkon e Ilir Metën. Për më tepër ata kanë harruar edhe faktin se ish lideri i tyre shpirtëror deri sot në asnjë rast nuk ka treguar guximin e vullnetin për t’i çuar punët e nisura deri në fund. Shto më pas edhe faktin që ideator të lëvizjes ka zotin Petro Koçi përgjithësisht i njohur për inkursionet katarsiste e sekush mund ta parandjenjë edhe fundin e këtij turi të mundishëm të ish kryeministrit Nano për t’u rikthyer në fron si lider i socialistëve të vendit. Fytyra e përvuajtur, fjalët e çakorduara, thirrjet histerike dhe sallat e mbushura me ishët e vjetër e antarët  e Partisë Demokratike janë dhe prognoza e qartë e fundit me turp të shërbimit funeral që Fatos Nano i bën pushtetit aktual të kryesuar nga lideri i mazhorancës doktor profesor Sali Berisha.

Demokristianët e bashkuar për t’u ndarë, apo të ndarë për t’u bashkuar?!

Se Partia Demokristiane është një forcë reale dhe faktor në Shqipëri, këtë tani e di çdo shqiptar dhe posaçërisht politikanët që vitet e fundit e quajnë Partinë Demokristiane si një antibiotik europian që i bën mirë Shqipërisë, antibiotik që deri tani e kanë marrë 4% e shqiptarëve dhe me shpresën se në vitin 2009 do ta marrin 5% e tyre, që realisht është e mundshme duke e çuar numrin e deputetëve demokristianë në parlamentin e Shqipërisë në 10 deputetë, por për të mbërritur deri atje, demokristianët kanë edhe 2 vite kohë dhe rrugë për të bërë, rrugë e cila është shumë e rëndësishme që të udhëhiqet siç duhet nga kreu aktual z. Nard Ndoka, politikan të cilin do të dëshironte çdo parti për sukseset që ai ka arritur dhe tani së fundmi në drejtimin e Ministrisë së Shëndetësisë, veçanërisht në mënyrën e të bërit politikë, politikë demokristiane që sapo ka nisur që të tronditet nga ngjarjet e kohëve të fundit siç janë: arrestimi i dy zyrtarëve të ashtuquajtur të PDK si dhe nga largimi i z. Nikollë Lesi, i cili me lëvizjen që bëri i dha mundësinë z. Ndoka që të sjellë në PDK edhe shtatë deputetë, duke e çuar në tetë numrin e deputetëve të PDK, nga të cilët fituan jo pak edhe anëtarët e PDK-së në të gjithë Shqipërinë, të cilët kanë marrë edhe pushtet dhe që e meritonin, ashtu siç e meritonte edhe z. Lesi si i vetmi deputet i dalë nga votat e PDK-së. Sidoqoftë z. Lesi duhet ta pranojë se tani ka gabuar, por nuk duhet të braktiset, pasi Nikolla u duhet demokristianëve. Prandaj Nikollën nuk duhet që ta detyrojnë tu shërbejë të tjerëve, ashtu siç duhet edhe 7 deputetët e tjerë. Kjo është arsyeja që nuk duhej larguar “i teti në bronx”, të cilin e ka zëvendësuar një burrë si Pashko Ujka biznesmen dhe intelektual malësor. Ndaj Nikolla nuk duhet të mbajë inat. Z. Ujka së bashku me të madhin Tom Doshi përbëjnë dyshen e duhur të PDK-së, të cilët duhet ta mbajnë ndeshjen sa më mirë, sepse duhet pranuar se një lojë në PDK ka filluar dhe lojtarët tashmë dihen, ashtu siç dihet se ndonjëri prej tyre drejtohet nga ndonjë trajner personal dhe jashtë radhëve të PDK-së. Kjo nuk duhet që të ndodhë, ashtu siç nuk duhet të ndodhë që z. Ndoka të pretendojë që ta bëjë partinë me ata që ka punësuar në Ministrinë që ai drejton, duke mos i harruar strukturat dhe demokristianët. Ndërkohë që në PDK duhet që të marrë fund edhe dorëzimi i kreut të partisë në tavolinë, siç është vepruar nga Zef Bushati dhe Nikollë Lesi, e treta e vërteta. Është e vërtetë që nën drejtimin e z. Ndoka Partia Demokristiane ka pësuar rritje, por tani ai duhet që të dalë nga zyra ku rri dhe ta mjekojë partinë që ai drejton, duke i bashkuar të gjithë faktorët demokristianë dhe të pesë partitë demokristiane duke i unifikuar në një të vetme që quhet dhe do të quhet P.D.K., duke mos i lejuar ata që janë në krye të këtyre partive vocrrake që të bëjnë presion për të marrë pushtet dhe para dhe kandidim për deputet në vitin 2009, duke e dëmtuar PDK-në, por të unifikohen duke e çregjistruar pikërisht aty ku janë regjistruar. Kështu z. Ndoka do të punojë i qetë dhe partia do të pësojë rritje elektorale. Ani se ndonjëri në 2009-ën nuk do të bëhet deputet, së paku për bukë nuk do të vdesi. Prandaj në elektoratin  demokristian me të drejtë lind pyetja se: është një bashkim për t’u ndarë, apo një ndarje për t’u bashkuar?!

Vasel Gilaj

Zëdhënës i PDK dega Malësi e Madhe

Anëtar i Këshillit Bashkiak

Ndan të fejuarën dhe i vrasin babain

Hakmarrja ka goditur sërish në qytetin e Koplikut. Vetgjygjësia ka shkaktuar viktimën e fundit.  Ngjarja e rëndë ka ndodhur me 27 shtator rreth orës 13 e 30 në afërsi të xhamisë së qytetit në lagjen Llazan. Persona të paidentifikuar që kanë zbritur nga një automjet me targa të huaja dhe ngjyrë të zezë kanë goditur me mjete të forta qytetarin Isa Haxhi Canaj teksa shkonte drejt banesës së tij disa metër përtej objektit të kultit. Viktima ka rënë menjëherë pa ndjenja ndërsa autorët e goditjes janë larguar me shpejtësi përgjatë aksit nacional Koplik – Shkodër. Qytetarë të rastit e kanë dërguar menjëherë viktimën në ambulancën e qytetit për t’i dhënë ndihmën e parë mjeksore. Megjithë përkujdesjet e personelit mjeksor përsëri si pasojë e plagëve të marrura Isa Haxhi Canaj, ish hoxhë në xhaminë më të madhe në rrethin e Malësisë, ka ndërruar jetë në spital dhe më pas është marrë nga familjarët dhe të afërmit për kryerjen  e ceremonisë mortore. Varrimi i viktmës është kryer një ditë më pas me 28 shtator në varrezat e qytetit Koplik. Ndërkaq akoma nuk bëhen të qarta arsyet e aktit barbar kundër shtetasit Isa Canaj. Sipas versionit familjar në shënjestër nuk ka qenë viktima por djali i tij, Skënder Isa Canaj, i larguar nga Shqipëria nga frika e një hakmarrjeje të mundëshme nga njerëzit e familjes së ish bashkëshortes së tij. Dy vjet më parë, Skënder Canaj, ishte martuar me një vajzë nga Tirana me nënshtetësi Britanike, e cila punon dhe jeton prej vitesh në Angli. Martesa e tyre nuk kishte shkuar në rrjedhën normale e vetëm pas dy vitesh Skënder Canaj e kishte braktisur bashkëshorten. Pas këtij momenti kanë nisur dhe problemet e shumta për Skënderin. Telefonata anonime e letra kërcënuese nga njerëzit e familjes në Tiranë ishin bërë të shpeshta dhe rrezik serioz për qëndrimin e tij të mëtejshëm në Shqipëri. Në këto kushte dhe për t’i shpëtuar një hakmarrjeje të mundëshme Skënder Canaj ka ikur sërish drejt Anglisë e aktualisht gjendet atje. Dhe hakmarrja ka goditur babain e tij Isa Haxhi Canaj. Por jo gjithshka ka përfunduar këtu. Edhe pas vdekjes së babait, familjarët e ish bashkëshortes vazhdojnë të kërcënojnë me jetë Skënderin i cili e ka të pamundur kthimin e tij në vendlindje.

Kreshnik Kopliku

Takimet e Fatos Nanos si ato të shoqatës së Enverit në vitet 90...

Kushdo që ka ndjekur takimet e fundit të Fatos Nanos me mbështetës të tij në qytetin e Koplikut e të Shkodrës natyrshëm ka mbetur i befasuar nga analogjia me tubimet  e kahershme të shoqatës së Enverit... deklarimin për mediat e ka bërë kryetari aktual i Partisë Socialiste për Koplikun zoti Nazmi Hasani. E njëjta situatë por në kohë të ndryshme, aktorët thuajse të njëjtët. Një histori sa e dhimbshme aq qesharake. Ish lideri historik i përmalluar gati sa nuk lëshon lot kur sheh mbështetësit e tij tek duartrokasin e brohorasin në kor: rroftë Faton Nano, na mori malli prandaj kam ardh të çmallemi së bashku, shprehet komandanti, ndërsa akuzon e bën përgjegjës për krizën në vend kryetarin aktual të Partisë Socialiste, zotin Edi Rama, duke harruar me dashje se kryeministër i vendit prej dy vitesh është kreu i mazhorancës së djathtë, zoti Sali Berisha. Asnjë fjalë për mungesën e dritave, rritjen e çmimeve, papunësinë, për investimet e parealizuara e gjendjen e rënduar socialiste. Ky ka qenë në mënyrë të shkurtuar reagimi i kreut socialist të Koplikut zotit Nazmi Hasani pas dy takimeve të fundit të zotit Fatos Nano në qarkun e Shkodrës.  

Gjakmarrja, fenomeni që vazhdon të marrë jetë njerëzish në Shkrel të Malësisë së Madhe

Fatkeqësisht, edhe pse jetojmë në vitin 2007, në Shqipëri dhe veçanërisht në veriun e saj, fenomeni i gjakmarrjes dhe i hasmërisë vazhdon që të marrë jetë njerëzish dhe kryesisht për çështje pronësie dhe hasmëri të vjetra. Një ndër rastet më të dhimbshme është ai që ka ndodhur në janar të vitit 2007 në fshatin Bzhetë të Malësisë së Madhe, komuna Shkrel, për shkak të një hasmërie mbi 20 vjeçare, pasi familja Shkreli banuese në fshatin Bzhetë të M.Madhe si dhe familja Malota, banuese në po këtë fshat kanë hyrë në konflikt dhe më pas edhe në gjak për çështje pronësie, tokë arë, midis personave Gjergj Pal Shkreli dhe Luk Tom Malota. Para 20 vjetësh, ngjarje që dihet dhe që është shumë e njohur në zonën e Shkrelit, Gjergj Shkreli ka pas ndërtuar shtëpinë në një tokë që ia dha qeveria e asaj kohe, tokë që në pronësi i përkiste Luk Malotës, sipas tapive të paraluftës, gjë që për gazetarin e gazetës “Malësia” e vërteton edhe pleqësia e fshatit, të cilët kanë deklaruar dhe vërtetuar se shpesh herë ata janë përpjekur që ky konflikt të mos kthehej në gjakmarrje. Gjithashtu edhe familja Shkreli është përpjekur që të mos ketë kontradikta me familjen Malota. Edhe pse familja Malota i ka kërcënuar vazhdimisht dhe fatkeqësisht më datën 21 janar të vitit 2007, Gjergj Shkreli vret Luk Tom Malotën.

Që nga ajo ditë e zezë e 21 janarit 2007, për familjen Shkreli, Gjergj Shkreli është zhdukur duke lënë në rrezik të plotë dhe të kërcënuar nga hakmarrja vëllain e tij Fran Shkreli si dhe fëmijët e tij. ndërkohë që fisi i Luk Tom Malotës i ka shpallur gjakmarrjen fisit Shkreli dhe për pasojë të gjithë meshkujt e këtij fisi ndodhen në rrezik për t’u vrarë. Ne, si gazetë e Malësisë së Madhe, kemi kontaktuar edhe me përfaqësuesit e Misionarëve të Paqes për të mësuar rreth fatit të mëtejshëm të fisit Shkreli dhe ata kanë sqaruar se për shkak të rrezikut që u kanoset, i kanë këshilluar që të qëndrojnë të ngujuar, edhe pse përpjekjet për pajtim nuk kanë munguar, por djemtë e Luk Tom  Malotës nuk e pranojnë pajtimin duke u shprehur të vendosur prë të marrë hakun e babait të tyre. Prandaj, edhe ne vendosëm që ta publikojmë këtë ngjarje mjaft të dhimbshme, nga e cila në çdo kohë dhe moment mund të merren jetë të tjera njerëzish të pafajshëm.

Vasel Gilaj