Gjatë dy javëve në Malësinë e Madhe

Pesë drejtorë në Malësinë e Madhe po kalojnë dimrin e fundit

Së paku 5 nga 18 drejtorët dhe përgjegjësit e Zyrave që ka Nënprefektura e Malësisë së Madhe, sipas disa burimeve të sigurta të vijnë nga Partia Demokratike mësohet se janë duke kaluar dimrin e fundit si drejtues të institucioneve shtetrore të Malësisë, pasi sipas burimeve në fjalë 5 prej tyre brenda tre mujorit të parë të vitit 2008 pritet që të largohen nga postet politike që ata mbajnë,dhe të zëvendësohen nga demokratë të tjerë. Me argumentin se ata kanë patur dobësi të theksuara në punë, neglizhenca në kryerjen e reformës administrative, duke mbajtur dhe strehuar nëpër administrata, jo njerëz të së djathtës, të pa aftë, të pa shkolluar, të korruptuar e pse jo edhe me shkolla të fallsifikuara, numri i të cilave thuhet se në Malësinë e Madhe është rreth 150. Problemet e sipërcituara pritet që brenda 6 mujorit të parë të vitit 2008 të çojnë në një vetpastrim të Degës së PD-së M. Madhe.

Zyra arsimore e Malësisë shpërndan 68 bursa

Ashtu si edhe në vitet e tjera edhe këtë vit arsimor, Zyra Arsimore M. Madhe ka kryer shpërndarjen e një numri të konsiderueshëm bursash të sjella në M. Madhe nga Ministria e Arsimit, pas miratimit të fondeve të bursave nga Qeveria Berisha, dhe konkretisht: Sipas drejtorit të Zyrës Arsimore të Nënprefekturës M. Madhe, z. Ardian Lulaj në të 5 komunat, si dhe në Bashkinë e Koplikut janë shpërndarë 68 bursa shteti, nga këto 23 bursa për shkollat e larta dhe 45 për nxënësit e shkollave të mesme. Bursa të cilat pas shpërndarjes nga Zyra Arsimore dhe dërgimit të tyre pranë Komunave dhe Bashkisë në bazë të kritereve të dërguara, po nga kjo Zyrë, dhe ligjit përkatës, ato u janë dhënë studentëve dhe nxënësve nga këshillat komunal dhe ai Bashkiak. Vlen të përmendet fakti se të 19 nxënësit konviktorë që vazhdojnë shkollën e mesme në fshatin Tamare, qendër e Komunës Kelmend kanë përfituar kurse të plotë, falë edhe kujdesit të veçantë të drejtorit të Zyrës Arsimore zotit Lulaj.

Kërpi droge apo droga kërp mban 18 malsorë nën hetim

Historia e Kerpit industrial i sjellur për t’u mbjellur në M. Madhe, dhe kryesisht në Komunën e Shkrelit, nëpërmjet shoqatës së fermerëve “Shkreli” e legalizuan dhe autorizuar prej vitesh nga shteti dhe Ministria e Bujqësisë, me sa duket nuk do të ketë të sosur pasi prej më se një viti 18 malsorë të akuzuar se kanë mbjellur bimë narkotike vazhdojnë që të mbahen nën hetim, dhe rrezikuar nga burgimi sepse as vetë ata që merren me hetimet nuk janë të qarta nëse kërpi është drogë apo droga kërp. Dhe kur dihet se deri tani asnjeri nga personat e arrestuar nuk ka qëndruar në burg siç është thënë, kryesisht nga mungesa e provave, si dhe nga legalizimi që ka për të mbjellur kërpi industrial në vendin tonë. Për më tepër kur dihet se jo rrallë në këtë histori kanë ndërhyrë edhe politika, prandaj me të drejtë i gjithë opinioni i M. Madhe kërkon të dijë, se kush është i fajshëm, për të mësuar të vërtetën nëse Kërpi është drogë apo droga është kërp, mosdije që ende mban nën hetim 18 malsorë.

Vendimet e Komisionit të kthimit të pronave së shpejti në skaner.

Të gjitha vendimet e lëshuara nga Komisioni i kthimit të pronave, në të gjithë vendin duke

përfshirë edhe ish komisionin e Kthimit të pronave të Malësisë Madhe të lëshuara që nga viti 1993 e deri tani do të kontrollohen rreptësisht për të vertetuar përfundimisht vërtetësinë e tyre nëse ato janë lëshuar konformë ligjit dhe jashtë veprimeve korruptive, apo nëse shumë prej tyre janë vërtet ashtu siç thuhet të korruptuara dhe që kanë pasur efekte negative në kthimin e pronës tek i zoti edhe në M. Madhe. Jo rradhë flitet se në Malsi ka mbivendosje pronash të hipotekuara në bazë të vendimeve të korruptuara të ish komisionit të Kthimit e kompensimit të pronave, vendimet e të cilëve sipas burimeve tona shumë shpejt do të hyjnë në skaner, për t’u dhënë fund hamendjeve, si dhe për t’ju a ç’rregjistruar pronën ligjërisht të gjithë atyre që e kanë përfituar me forma korruptive.

Veleçiku e mbyll fazen e parë në vendin e tretë me 20 pikë

Me fitoren e arritur ndaj Egnatias Veleçiku është ngjitur në përfundim të fazës së parë në kuotën e 20 pikëve, ose 5 pikë larg vendit të parë, dhe 3 pikë larg vendit të dytë, një vend ky i lakmueshëm, dhe me realizim të objektivit po të kihet parasysh edhe shorti i favorshëm për fazen e dytë, duke dëshmuar se Veleçiku vërtet është një ndër skuadrat më të mira të grupit të parë të kategorisë së dytë ku bënë pjesë. Sipas statistikave të njxerra rezulton se nga 10 ndeshje të luajtura Veleçiku ka fituar 6 ndeshje, tre prej të cilave jashtë fushës së vet, ka barazuar dy brenda në fushën e vet, dhe ka humbur vetëm dy ndeshje jashtë, ka shënuar 18 gola dhe ka pësuar 8, golat e shënuar për Veleçikasit i kanë realizuar: Kurti 4 gola, Pepa po 4 gola e më pas vijnë Çokaj, Çaku dhe Bushati me nga 2 gola, ndërsa me nga një gol janë Zmjani, Kraja, Colaj dhe Muka. Vlen të përmendet fakti se Veleçiku luan më mirë jashtë se në fushën e vet, fakte që e dëshmojnë tre ndeshjet e fituar jashtë fushës së tyre dhe brenda fushës kanë 2 barazime. Përfundimisht nga 30 pikë të mundshme, Veleçiku ka fituar 20 pikë, ose 69% të pikëve.

Superstrada Shkodër – Hani i Hotit në drejtim të paditur

E planifikuar të ndërtohet që në vitin 1997, ose plot 10 vite më parë megjithë premtimet e shumta të disa qeverive, përfshirë edhe këtë aktuale. Superstrada Shkodër – Hani i Hotit sërish është në drejtim të paditur, pavarësisht se Qeveria Italiane mësohet se ka lëvruar 1.5 milion Euro që pritet të përdoren për ndërtimin e superstradës Shkodër – Hani i Hotit, me një gjatësi prej 36 km (prej vitesh), për ndërtimin e së cilës edhe për vitin 2008 fryjnë erëra mjaft të këqia. Ndonëse u tha se do të nis së ndërtuari në vjeshtën që sapo kaloi. Edhe për 2008 asgjë nuk është parashikuar në buxhetin e shtetit, dhe nuk si të ndodhë ndryshe kur ende nuk dihetse nga do të bjerë rruga nacionale, për të cilën ditët e fundit ka zëra se do të përfitojë vetëm RIKONSTRUKSION , fondi i së cilës përflitet se do të shkojë për zgjerimin e aksit rrugor Muriqan – Ulqin. Sidoqoftë është shumë e mundur që Hani i Hotit të përfundojë në Muriqan.

Paulin Sterkaj: Ja përse e ndërrova flamurin

Ish deputeti socialist i zonës elektorale nr. 1, Z. Paulin Sterkaj, tashmë prej muajsh pjestar i grupit parlamentar të Partisë Republikane (dhe pikërisht që kur ai votoi për presidentin e Republikës Bamir Topi), gjatë festimit dhe përkujtimit të flamurit dhe Çlirimit të vendit, duke marrë pjesë në një ceremoni të tillë në qytetin e Koplikut ka shfrytëzuar rastin për të folur përpara atyre që e zgjodhën deputet, dhe me pretendimin për të sqaruar votën e tij presidenciale që ai ja ka dhënë të djathtës, duke e quajtur votën e tij kombëtare, dhe në të mirë të stabilitetit të vendit dhe të rajonit, që sipas tij është vlerësuar edhe nga komuniteti ndërkombëtar. Më së shumti është dukur se ai ka kërkuar miratimin e malsorëve për ndërrimin e flamurit të tij politik, por që nuk është miratuar nga ekstremistët e majtë, të cilët i kanë kërkuar llogari ish deputetit të tyre, sepse e votoi Bamir Topin, duke e quajtur Sterkajn “tradhëtar”. Megjithatë Paulin Sterkaj ka shumë mundësi që të kandidojë sërish për Deputet në Malësinë e Madhe në 2009, dhe kësaj here në emër të së Djathtës, votat e të cilëve e kishin zgjedhur deputet edhe në vitin 2005.

300 nxënës kërkojnë t’i ikin natës

300 nga 700 nxënësit e gjimnazit “Sherif Hoxha”, prej vitesh kërkojnë që t’i largohen shkollës së natës, pasi ata janë të detyruar që ta vijojnë mësimin pasdite, për shkak të ambienteve shkollore, që edhe ata ta vijojnë mësimin gjatë paradites ashtu si bashkëmoshatarët e tyre. Dhe e gjithë kjo ndodh vetëm e vetëm për 6 klasa që kurrsesi nuk po ndërtohen në shkollën e mesme më të madhe të Malësisë, edhe pse kërkesat nuk kanë munguar nga zyra Arsimore dhe Shkolla, të cilët kërkesat e tyre për ambiente mësimore i kanë dërguar në Pushtetin Lokal dhe Ministrinë e Arsimit. Shumë interesant është fakti se as për vitet 2008, 2009 dhe 2010 Këshilli i Bashkisë nuk e ka marrë fare parasysh miratimin në projekt-buxhet të ndërtimit të shtesës së shkollës së mesme Koplik, por i ka ngritur duart duke miratuar (edhe pse 6 muaj pasi projekti kishte shkuar në Qeveri) vetëm për rrugët e Koplikut, mjaft prej të cilave pritet që të sjellin fitime të majme, ndërsa 300 nxënës vijojnë shkollën e Natës, edhe pse tashmë kjo nuk është ligjëruar si dikur.

Pika turistike e Razmës bën thirrje për drejtësi.

Pika turistike e Razmës në Komunën e Shkrelit e shpallur si e tillë që në vitin 1957, kohë kur Qeveria komuniste bëri shpronsimet, ndërkohë që ndërtimet në Razëm kishin nisur që në vitin 1935 kryesisht nga tregtarët shkodranë të asaj kohe, pamvarësisht që nga ajo kohë kanë kaluar shumë vite, edhe pse pas vitit 1990 prona thuhet se ka shkuar tek i zoti, një gjë e tillë në Razëm, nuk ka ndodhur, pasi siç shihet prona ka shkuar tek i Forti. Këtë e vërteton grabitja e pronave dhe trojeve në Razmën turistike, gjë që vazhdon prej afro 20 vitesh, ndërsa pronarët e vërtetë vazhdojnë të enden nëpër dyert e Gjykatave tona të korruptuara që lozin lojën e njohur, KJO FITON, KJO NUK FITON. Nga kjo lojë kanë përfituar në vite dhe vazhdojnë të përfitojnë qeveritarë, pushtetarë e sejmen të tyre të të gjitha ngjyrave, të cilët grabisin dhe shkatërrojnë këtë perlë turistike të Veriut të Shqipërisë. Prandaj me të drejtë Razma Turistike kërkon që t’i kthehet drejtësia e premtuar.

Malësia e Madhe  sërish me shef të ri komisariati

Ndonëse ishte njoftuar për bërjen e analizës një vjeçare të punës së Komisariatit të Policisë të Malësisë së Madhe, befasia ka qenë prezantimi i shefit të ri të Komisariatit të M. Madhe, i cili ëshët Artan Osmani, punonjës i njohur policie nga Erseka, dhe që vjen në Malësi pas disa detyrave të kryera në komisariatin e Tropojës. Ai ka zëvendësuar në këtë detyrë Dedë Gjokën, i cili e ka kryer detyrën e shefit të komisariatit për 6 muaj me radhë, duke u rikthyer përsëri pranë Ministrisë së Brendshme në detyrën që ka qenë më parë. Që nga viti 2005 e deri tani, Artan Osmani është i katërti shef komisariati që vjen në Malësinë e Madhe. Pas prezantimit të bërë nga Drejtori i Drejtorisë së Policisë të Qarkut Shkodër, për emrimin e shefit të ri të uniformave blu të M. Madhe është zhvilluar edhe analiza vjetore, në të cilën është thënë se janë konstatuar 57 vepra penale, zbuluan 46, arrestuan 31 persona, në gjendje të lirë ndiqen 24, ndërkohë që për vitin 2007 në M. Madhe kanë ndodhur vetëm dy vrasje, si dhe janë kapur edhe 18 persona në kërkim.

Ramiz Alia viziton Malësinë e Madhe

Ish presidenti i parë i Shqipërisë, pas viteve ’90, ai që diti t’i shpëtojë më së miri shokut dhe mikut të tij E. Hoxha, kosovari shkodran akutalisht në moshën 83 vjeçare. Ramiz Alia, i cili me sa duket është vënë në garë me Nexhmije Hoxhën se kush do të jetojë më shumë. Këto ditë edhe pse kohë dimri, ka vizatuar Malësinë e Madhe, vizita e të cilit ka zgjatur një ditë. Ndonëse plaku i “urtë” Ramiz, është nisur për në Theth, duke mos shkuar atje, ka përfunduar në pikën turistike të Razmës, ku ka ngrënë një drekë të bollshme, i shoqëruar edhe nga disa miq të tij malësorë, eksponentë të Partisë Socialiste në M. Madhe. Pas Razmës, Alia, nuk e ka anashkaluar edhe Koplikun Socialist tashmë të qeverisur nga demokratët. Qytet në të cilin sh. Ramiz ose i fundmi i diktatorëve ka pirë edhe një kafe. E jo vetëm kaq, por mësohet se ka ia pirë kafe edhe në një tjetër lokal, në dalje të M. Madhe, teksa ishte nisur për në Tiranë. Nuk dihet përse Ramiz Alia e ka vizituar M. Madhe, ku nuk kanë munguar edhe bisedat politike. Por gjithsesi vizita është emëruar private.

Në doganën e Hanit të Hotit, krijohet Banka Postare

Posta shqiptare afrohet më afër klientëve të saj, pasi ka disa ditë që ka nisur të funksionojë Banka Postare, në pikën e kalimit kufitar dhe doganor të Hanit të Hotit. Ky shërbim i ri përmirëson dukshëm shërbimin e Postës Shqiptare, për bizneset dhe turistët të hyjnë në Shqipëri përmes kësaj pike të rëndësishme kufitare dhe doganore, tashmë dhe në vijim. Në sportelin e kësaj Banke Doganore, mund të kryhen të gjitha veprimet me llogari bankare dhe shkëmbim të valutave pa patur nevojën e udhëtimit si deri sot në zyrat bankare të qytetit të Shkodrës e më tej. Sipas punonjësit të Bankës Postare të Hanit të Hotit, z. Agostin Dekaj, mësohet se që në ditët e para këtu janë paraqitur mjaft klientë të cilët vërtetë ndjehen të lehtësuar, në sportelin e kësaj banke ku kryhen shërbime bankare  njëlloj si në të gjitha bankat e tjera, dhe me tarifa disa herë më të ulëta.

Sporteli elektrik i Malësisë shembull për të tjerët

Një nga institucionet më të suksesshme të M. Madhe, pse edhe më i vështiri për të punuar dhe për t’u menaxhuar, siç është sporteli elektrik. Gjatë dy viteve të fundit është sporteli elektrik i Malësisë. Dhe posaçërisht për sa i takon likuidimit të faturave të konsumit të energjisë elektrike si dhe rritjes së numrit të abonentëve, numri i të cilëve me punën e mirë të bërë në krahasim me vitin 2005 është 1418 abonentë më shumë. Ndërkohë që një punë shumë e mirë është bërë edhe në drejtim të grumbullimit të parave të konsumit të energjisë elektrike të konsumuar. Sipas të dhënave zyrtare, likuidimi i faturave në vitin 2005, ka qenë në masën 22.3%; në vitin 2006, ka mbërritur 36.3%, ndërsa viti 2007 është mbyllur me likuidimin e faturave në masën 65%, shifra këto që jo vetëm se kanë treguar stabilitet, por edhe kanë ardhur gjithnjë në rritje, ç’ka dëshmon për punën e mirë që po bëhet, veçanërisht nga drejtuesit e sportelit elektrik të Malësisë.

Edhe 50 milion të tjera për ndërtesën e Bashkisë

Përveç 70 milionë lekëve të dhëna, për rikonstruktimin e ndërtesës së Bashkisë që qytetit të Koplikut, dhe ku puna për kryerjen e një rikonstruksioni të tillë ka ditë që ka nisur. Ndërtesa e Bashkisë së Koplikut, ditët e fundit ka përfituar një tjetër fond shtesë me vlerë, prej 50 milionë lekësh të vjetra, duke e çuar në 120 milionë lekëj po të vjetra vlerën e parave të shpenzuara së fundmi për rikonstruksionin e kësaj ndërtese. Dhe kësaj here me një ndryshim, pasi sipas burimeve tona dhe që vijnë nga Bashkia e Koplikut, 50 milionë lekëshi më i fundit, do të përdoret më së shumti për rikonstruksionin dhe mobilimin e zyrave të pakta të punonjësve të shumtë që ka Bashkia e Koplikut. Vlen të përmendet fakti se 260 milionë lekë të vjetra që janë investuar për 2007 në Bashkinë e Koplikut, 120 janë shpenzuar për ndërtesën e Bashkisë.

Shkodra demokratike që “ruan” simbolet komuniste

Duket disi paradoks titulli i këtij shkrimi, pasi Shkodra ka qenë dhe është simbol i antikomunizmit dhe për këtë është anatemuar dhe persekutuar jo vetëm 47 vite diktaturë komuniste, por edhe në 8 vite qeverisje socialiste, kur “trashigimia” verbale bëmë Baba se të ngjaj ishte realitet. Gjithsesi sot pas 17 viteve që de jure të paktën ka rënë sistemi komunist, dhe Shkodra ka meritën e saj të padiskutueshme, kur për këtë mjafton të kujtojmë jo vetëm rezistencën gati gjysëm shekullore, por edhe hedhjen në erë të busteve të Stalinit, Enver Hoxhës (1990), fitoren plebishitare të votimeve të 31 marsit 1991, kur për këtë fitore të larë me gjak i dha demokracisë 4 dëshmorë ( e 2 prillit), si dhe fitoret e vazhdueshme të kandidatëve të djathtë, dhe alternative të tyre deri sot në vitin 2007, dhe që do të vazhdojë me vite e dekada... Natyrisht mos të keqkuptohemi se ne nuk jemi kundër nderimit të atyre burrave apo burrneshave që dhanë jetën në luftë e përpjekje kundër pushtuesve të ndryshëm, edhe pse shumë nga këta të rënë kanë qenë të manipuluar para ose “pas vdekjes” nga ideologjia antishqiptare e komunizmit që për ironi të fatit na e suallën armiqtë tanë shekullorë. Sllavët e jugut... Është interesant se përkundër luftës dhe përpjekjeve për demokraci, Shkodra ka “ruajtur” për çudi, si asnjë qytet tjetër simbolet e trashigimisë komuniste, në emra lagjesh, rrugësh, shkollash, sheshesh, si dhe vazhdon të kenë në vende impozante buste, memoriale, monumente dhe pllaka që përkujtojnë dishepujt e komunizmit. Ne për të mos mërzitur lexuesit, po kujtojmë vetëm disa emërtime, si lagjet: Qemal Stafa, Vojo Kushi, Vasil Shanto, Kongresi i Përmetit, 24 maji, Tre heronjtë, Partizani, Guerile, Ndoc Mazi, Manush Alimani, Perlat Rexhepi, Naim Gjylbegu, Tom Kola e tjerë. Emërtimet e rrugëve si: Reshit Rusi, Alqi Kondi, Jorgji Karamitri e tjerë, si dhe Sheshi 5 Heronjtë (e Vigut), emërtime shkollash si ajo në emrin e furrtarit Vasil Shanto, dhe emërtime të tjera me të cilët nuk ka asnjë lidhje Shkolla apo Shkodra... Në vendin më ipozant zënë vend monumenti i 5 Heronjve të Vigut, dhe në disa vende në lulishte janë buste me emra komunistësh, pa llogaritur pllaka me yll të kuq nëpër mure të shtëpive e tjerë. Vlen t’i shtohet këtij paradoksi, se si mund të “bashkëjetojnë” përshembull emri i lagjes “Qemal Stafa” me emrin e rrugës Zogu i parë, emri i lagjes Tre heronjve (komunistë)rrugës Papa Gjonpali i dytë e tjera çudi që i ka “bashkuar” pushteti Vendor i Shkodrës në këto 17 vite pluralizëm e demokraci, që në fakt këto vite do të ishin të mjaftueshme për të vlersuar dhe rivlersuar shumë figura të trashiguara nga koha e komunizmit dhe që një pjesë nuk kanë asnjë lidhje me Shkodrën...

Ndue Bacaj

Mirë se vjen “Malësi” në Shkodër...

Ke shumë kohë që nuk ke ardhë

Ndaj të presim me gëzim

Te “Malësia” faqe bardhë

Bashkë me vllaun vllaun – “Dukagjin”.

“Dukagjini” ecë me hapa

Si në dimen dhe n’beharë

Si ndalë ngrica e si ndalë vapa

Bijtë e Lekës Legjendarë.

Ka do kohë që s’po del “Shkodra”

Që asht nana e kulturës

S’e pengojnë mali as kodra

Se qyteti asht në Fushë...

Vallë sponsorët i mungojnë

Nuk besoj t’ketë arsye tjetër

Shkodër Locja gjithmonë Zojë

Asht n’kulturë, Mbretneshë nder mreten...

Nuk besoj t’ketë “xhelozi”

Për gazetat që vijnë nga malet 

N’Shkodren tonësot e gjithnji

Kanë “folenë” intelektualët.

Ti “Malësi” na ke mungue

Ndaj të presim me gëzim

Se ke shum për t’na tregue

Sa errë nata e deri n’agim.

Ke tregime e shum legjenda

Ke një t’ndritun histori

N’daç, nga shpata, pushka e penda

N’daç për Art e Letërsi.

Mirë se vjen “Malësi” në Shkodër

Na frymëzon me çdo tregim:

Për Çun Mulen e t’famshmen – Noren

Për Dedë Gjon Lulin – kryetrim.

Mark Bregu

Kumt “tuto Cuore”¹ për një mik që e nderoj në heshtje

1. E kam ndier shpesh vonesën për t’u shprehur në publik për Sokol Zekaj-n. Mbase i pata zënë besë sentencës se “vonë nuk është kurrë”! Ndofta edhe pse besova gjithmonë se krijuesit e rëndësishëm i plafin ditët e veta në provincat shqiptare, të argasura e të nëmura nga hiri i letrave të metropoleve. Poeti e prozatori, eseisti e urtani Sokol Zekaj, e ka këtë luks, më saktë listimin në degët e epërme të lisit të krjimtarisë të selektuar, sa kohë shpërfill me bujë, vulgun e librave që me pa të drejtë i bëjnë përherë e më të shogët pyjet e vendit tim.

         Ka vite që e njoh mikun tim të letrave. Dekada e tretë po shkoklon vitet e fundme të saj. Ndërkohë ndjej një lloj pezmi që i bën me baltë rremat e arsyes sime, kur mendoj se Sokol Zekajn, e njohin krejt pak njerëz në Malësi e Diasporë, Shkodër e Tiranë për të mos e bërë më të gjatë shtegtimin. Prapë pulpet e durimit tim nuk rrinë urtë. Nuk duan ta njohin autorët e librave të vulgut se i frikësohen “ndriçimit të artit sokolzekian”. Njohja e paktë e mosnjohja e shumtë, janë dy kurtizane që e shoqërojnë krijuesin e rëndësishëm në të gjitha motet e paktë të gjalljes së tij. Dhe ky kumt e përball me dinjitet matricën e shpërfilljes, kadoherë vrastare deri në asht.

2. Pasi është stërvitur në palestrën e shkrimit të kultivuar, Sokol Zekaj, hap perden e një udhëtimi të gjatë në gjergjefin e letrave, për të mbërritur nuk dihet se ku, me librin poetik “Vise me diell”. Atëbotë e ndala turrin në katundin me emrin sfidues Flakë. Atje miku im i bënte arat të këndojnë e bimët të buzëqeshin. Nuk më hiqet nga mendja syzimi sipas të cilit, poezia ka ndikuar përmirë edhe në ushtrimin e profesionit të ekspertit të prodhimit bimor, nga ana e Sokol Zekajt. Një vizitë jo krejtkot kjo e imja në Flakë. Për të celebruar suksesin e mikut tim, anise në vetminë shkretane. Gjakoj se as shtetarët e atëhershëm dhe aq më pak bijtë me intelekt të Malësisë e përshëndetën ardhjen e birit të shquar të krahinës së tyre, pse jo me këmbë të mbarë, në bashtinën e letrave shqipe. Besoj tek fiskaja e arsyes, se gati dhjetë vjetë Sokol Zekaj harrohet, anise u këndoi aq bukur viseve nën siellin e patëmetë të Malësisë, që i dihet vetëm starti i nisjes. Ishte e dyta në vistër urimi “toto corde” në adresë të krijuesve malësorë. I pari i takon Dodë Kaçaj-t, i cili jetoi pak e iku shpejt, anise u bë ikonë e artit të letrave në trevën – hapësirë pa kufi. Doda më kishte besuar në Kastrat lançimin e vlerave te “Shqipja rreth krahët”. Duke ndjerë keqardhjen për autoritetet letrare të Tiranës aspak elitare në këto lëmenj, të cilët u kujtuan dikur se poezia e mirëfilltë zë miqësi vetëm me gurra, përtypa vetmevehte “mot a mot”². Shqipja rreth krahët në viset me diell. Kisha krijuar një binjakëzim aspak të hutimshëm. Kaçaj e Zekaj janë pranë e pranë. Nuk është e rëndësishme se cili bisk ngjitet më lart. Skedat janë për tjetërgjë. Aspak për artin e letrave.

3. Hiç për arsye moshe, Sokol Zekaj, vistrohet në shumatoren e krijuesve të pasdiktaturës së përgjakshme. Madje për mua është një brezore që shenjohet për rrezatim farfuritës. Zbret tasheparë në Shkodrën djep e varr të kulturës shqiptare. Kalon çaste të intimitetit letrar me Ritvan Dibrën, Shpëtim Kelmendin, Gazmend Krasniqin e ndonjë të katërt, tashmë individualitete letrare me sharm e piskamë. Sokoli i përzgjedh miqtë si vargjet e poezive a herojtë e birësuar të prozës së gjatë. Di ndërkohë ku ta parkojë jahtin në molon e botuesve. Zgjedh me dëshirë e i beson pa kurrfarë mëdyshjeje Hasan Lekajt, iniciatorit, drejtuesit e menaxherit të Shtëpisë Botuese “Camaj – Pipaj”. Dhe lulëzojnë në stendat e librarive tituj sa befasues po aq të pranueshëm nga subkoshienca e krijuesit, si “E pamundura”, “Zogjtë e Perëndimit”, “Nga ankthi te...”, “Unaza dhe zjarri”, “Kantik për hijeshinë e shiut” dhe “Vera fantastike”. Po, po, gjashtë është numri i librave poetikë të vetëflijuar për të na e bërë me dije se Veriu i Pamatë e ka tashmë Thirrësin e Shpresave të Mëdha, e ka të drejtë të krenohet me të. Por, mund të thotë dikush se ka autorë në Tiranë me më shumë libra poetikë. I them atij dikushit, kur e sit miellin e drithit të fushës më dalin krunde më tepër sesa, edhe kur sit miellin e thekrës që rritet ndër lugje, edhe kur krojet heshtin!

4. Sokol Zekaj e ka sakicën në brez kur futet në pyjet e prozës së gjatë. Subjektet këndejpari ku punon e jeton autori, janë të larme e të shumta në numër, si gjallesat në xhungla. Bart lëndën e legjendave e të përditshmërisë, e pasi i mbrun mirë e mirë “na e poston” për tu skicuar “Ab Aeterno”³ në memoriet tona. Hedh në treg romanet “Orët e dëshmive” dhe “I nëmur dhe i bekuar”. Midis tyre, mbase në intermexo, boton librin me esse “Vesku i poezisë” dhe vëllimin me poezi europiane moderne “I vetmi trëndafil”, si për të na thënë se nuk “çaloj” në rriskun e përkthimit apo të kalorësit esseist. Ne, miqtë dhe adhuruesit e krijuesit të zëshëm, na entuziazmon e na mobilizon kjo ngjitje në të përpjetën e vështirë të artit të letrave. Bën kujdes kur i zgjedh fjalët për të vizatuar karaktere të kalibrave të shumëllojshëm, sterilë e me bukë, siç i ka në gjirin e vet epoka që jetojmë. Nuk e ka frikë nihilistin e kritizerin. Pohon me vetëdije se njerëzit e këtyre anëve e mbartin primitivizmin e halabakllekun, si breshka samarin. Madje dhe kur keci ndihet rehat kur hedh mbi supe gozhupin e iriqit. Pse jo, sa herë thyhet kush përkulet dhe se thyerja është tragjike. Te e fundit dhe tek përcjellja e kumtit të lagësht sipas të cilit, fjalët e panevojshme mbushin hendekun e harresës. Poeti e prozatori e alternon përbukuri poezinë me prozën. Unë them se proza e Sokol Zekajt është një poezi e gjallë që të merr me vete, me yrysh e pa e ditur dejën e stopimit. Në prozën romaneske të mikut tim ka aq sa duhet, mjete artistike e stilistike, muzë të endur prej emrave të mëdhenj të poezisë së përbotshme, fjalëformim brilant, sofistikë e ekstazë, anise të mbarsura kohë e pakohë me pezm kanunor. Sa herë shkoj kohë me “Orët e dëshmive” apo “I nëmur dhe i bekuar”, më duket sikur ma shkelin syrin përnjëherësh, ata më të mëdhenjtë e letrave të përbotshme, domosdoshmërisht idhujt e mi të kahershëm e të sotgjithëditshëm, Kadare e Markezi. Tek këta titanë, më saktë tek sagat e tyre “Prilli i thyer” e “Kronikë e një vrasjeje të paralajmëruar”, kam ndeshur individë të ngjashëm me Rud Frashmishtën e romanit të mbramë të Sokol Zekajt. Kam provuar ndjesinë e parehatisë kur kam deshifruar sagat e prelatëve të mëdhenj të letrave ndëretnike e botërore, dhe them me vetëdije se ndiesi të asaj ngjyrëse, provon edhe kur siluron nëpër kaptinat e prozës së Sokol Zekajt.

5. Më vjen ndërmend britma e një poeti të suksesshëm të plejadës së Mjedës e Poradecit, në mbrojtje të etnisë të cilës i përkiste. Unë dal në një va tjetër por deserta⁴ është po ajo. Botohen libra përditë. Ka gjasa të trembesh prej tyre. Nuk është koha e letrave. Ali Asllan, a të dola në shteg për njat shqipe?! E nënvizoj këtë dukuri se vë re mosrrudhje të ballit të Sokol Zekajt. E përcjell me një buzagaz, të shtruar a idhnak ec e gjeje, letërsinë e dobët. Unë them se kjo e fundit është si ato krandet e barishteve të këqia që nuk hyjnë në punë për të ndërtuar çerdhen e zogut. Një fole përsëmbari e jo sa për të hedhur mënjanë teken e parë të ngricës që shtërzen. Miku im pozon në atë profil me vetëdije se e njeh stomin ku e ka vendosur ulësen e vet. Nuk ka inflacion fjalësh në librat e tij. Çuditshëm as në prozën e gjatë ku në mjaft raste lodhja është hutuese. Lisi poetik i Malësisë së Epërme i ka me klorofilë të gjitha gjethet. Ndaj anashkalohet nga vulgu e respektohet nga elita. I zë besë fort një syzimi sipas të cilit, emrat e mëdhenj të letrave e kanë lakmuar e kanë mrizuar në këtë pistë ku librat janë balerina virtuale por që konceptohen në ëndrra surreale, për t’u përjetuar nga krijues të formatit të Sokol Zekajt. Krijuesi emërmadh e merr në strajcë kryet e heroit ireal të romaneve të veta e na mallëngjen ne miqve të tij, teksa mendojmë në një stil të hareshëm se mundet që dhe kaptinat tona endën në strajcat e Basho Keqëve të shumtë të nisjes së vrullshme të shekullit 21.

6. Lexuesi i këtij shkrimi priste me siguri diçka të përvelshme prej meje me këtë sprovë letrare mbase të një nervature biblike. Të endesha nëpër labirinthet e romanit më të mbramë të mikut tim të letrave. Nëpër indet e fatit të mëkatit të Rud Frashnishtës, Fredit apo Evës. Por korsia në të cilën e grah limuzinën e zejes sime, nuk e vendos kursorin tek ajo dritare. I është dhënë rasti të vjelë mendimet e lexuesve të kalibruar. Kur lexon radiografinë e një vepre letrare, veças kur atë e qëndis një dorë mjeshtri, libri në fjal nis e i humb ngjyrimet e veta. Unë nuk dua që kjo të ndodhë në rastin e Sokol Zekajt. Librat e mikut tim, tashmë një dyzinë, kërkojnë vëmendje e respekt. Mos ta kenë fatin jo të mirë të qëndrimit në raftet e librarive. Të zbresin prej andej. Të shkojnë tek lexuesi e të lexohen. E meritojnë. Lënda e përcjellë është shndrruar në mesazhe joshëse e integruese. Unë e di se Sokoli është diku bri jush. Dhe ju falenderon.

Dashamir Cacaj

Kisha e Shën Gjonit në Hysaj, monument qytetërimi dhe besimi

Rrënojat e një Kishe apo Manastiri që shohim sot në afërsi të fshatit Hysaj (Gruemirë), dikur janë njohur si një ndër objektet e rëndësishme të qytetërimit e besimit Kristian (Katolik). Këtu dikur sipas gojdhënave e dokumentave të ndryshëm kanë qenë Kisha e Shën Gjonit, ku shpesh për nga madhësia e ndërtimit e veçanërisht e funksionit që kryente quhej Manastiri i Shën Gjonit, dhe në këtë objekti kulti zhvilloheshin kuvende, dhe për rreth kishin rezidencën e tyre hierark të Kishës Katolike, së bashku me shkollën e kohës, pasi siç shkruan Zhan Klod Faverial në Historia (më e vjetër) e Shqipërisë, pranë çdo manastiri apo Kishe Katolike kishte një shkollë. Sipas dokumentave që zotrojmë Kisha apo Manastiri i Shën Gjonit është i pasqyruar që rreth 900 viteve më parë, ku për të vërtetuar këtë ne po citojmë vetëm një nga këto materiale historike të nxjerrë nga Libri i Armanno Armaos Vende, Kisha, Lumenj, Male e toponime të ndryshme të një harte të lashtë të Shqipërisë Veriore, ku në faqen 140 ne lexojmë... Kisha dhe kuvendi të shpien në Johannis (Shen Gjoni në Rash të poshtëm). Abacia gëzonte sipas kohrave mbrojtjen e princërve... dhe (më vonë) të Republikës Venedikase. Citime të tilla gjejmë edhe nga studiues, albanolog, historian e shkencëtarë të njohur si Hecquard, Degrand, Cordinjano, Thalloczy, Milan Shuflai e tjerë. Gjithsesi duke ditur se trevat ilire përqafuan që në shekullin e parë besimin mrekullibërës Kristian ne mendojmë se pavarësisht dokumenteve që kemi Kisha e Shën Gjonit si objekt kulti duhet të ketë qenë shumë më e hershme, pse të mos mendojmë se ajo ekziston të paktën që pas vitit 518, kur një tërmet i fuqishëm kishte goditur Qendrën Historike të qytetërimit e besimit Kristian Dioklen (sot teritor i mbetur nën republikën e Malit të Zi që nga viti 1878). Sidoqoftë ne po ju drejtohemi disa dokumentave të tjera të cilat vertetojnë historinë e Kishës së Shën Gjonit: Së pari një dokument që gjendet në arkivin e Vatikanit dhe i përket vitit 1356 i cili shkruan se Ipeshkvi i Balesiumit (Balleza – Rrjoll) merr si dhuratë Manastirin Benediktin të Shën Gjonit në Rrash... pasi pas vdekjes së abatit të fundit Andreas ai ka mbetur vakant. Së dyti një dokument i Senatit Venedikas i datës 7 maj 1403, i cili liron nga të dhjetat tokat e Abacisë së Shën Gjonit. Së treti përsëri një dokument i Vatikanit i cili i përket datës së 16 shtatorit të vitit 1445, dhe përmban të dhëna mbi juridiksionin e abacisë së Shën Gjonit... duke përcaktuar në distriktin e Drivastros (Drishtit të dikurshëm, Shënim i joni). Së katërti një letër e Papa Piu II të vitit 1459 drejtuar Ipeshkvit Manuel të Shkodrës, ku ndër të tjera mësojmë se tashma abati i Manastirit të Shën Gjonit ishte shqiptari Pjetër Ksavon (Cvavon)... Të gjitha këto dokumente gjenden të pasqyruara edhe në librin me vlera historike të studiuesit Theodor Ippen, ish konsulli i perandorisë Austro-Hungareze në Shkodër (1897-1904).

Është interesant se gjatë shekullit 17-të në shumë Harta të kohës zënë vend herë si Kishë e herë si Manastir, Kisha e Shën Gjonit në Rrash të poshtëm siç emërtohej atëherë, ku një ndër më të rëndësishmet është ajo e At Vincenzo Koronelit, i cili kishte lindur në vitin 1650, pra harta e tij ishte konkrete.

Për Kishën e Shën Gjonit shkruan edhe studiuesi dhe konsulli francez në Shkodër në librin e tij “Kujtime nga Shqipëria e Epërme”, madje duke i identifikuar studimet e tij me data dhe vite, ku sipas këtyre studimeve kjo kishë të paktën kishte një moshë mbi 700 vjeçare. Sidoqoftë ne menduam të shkëpusim nga libri i tij vetëm një pjesë të studimit që përshkruan këtë monument besimi e qytetrimi, ku ndër të tjera lexojmë: “... Mbeturina muresh rrethojnë vendin në mes të cilëve ngrihet një Kullë. Ndërtesa duhet të kishte qenë e rëndësishme, në përpjestim me përmasat e kullës që ende sot (fillimi i shekullit 20-të, shënim i joni) është e gjatë 35 metra dhe e gjërë 4.5 metra. Këto rrënoja janë gjithçka ka mbetur nga manastiri i vjetër i Benediktinëve... Ku sipas dekumenteve thuhet se disa herë kjo kishë është shkatërruar nga serbët gjatë shekullit të 14-të...” Dokumente të rëndësishme paraqiten nga studiuesja shqiptare Nevila Nika tek libri i saj “Dioqeza e Shkodrës gjatë shekullit 18-të, sipas dorshkrimeve arkivore.” në dokumentin 8 të vitit 1745, ndër të tjera citojmë: “...Rrashi ka 10 shtëpi katolike të fshehta me 38 frymë. Ka kishën Abaciale nën bekimin e Shën Gjon Pagzuesit. Është ndërtesë madhështore, thuhet se ka qenë e Etërve Benediktin. Terrenet e saj thuhet se zotrohen nga Otomanët. Ka pranë një pus uji të thellë, kisha dhe kuvendi janë vendosur në një pllajë të bukur.” Për të vërtetuar fatin e Kishës së Shën Gjon Pagzorit, fat mjeran që e shohim edhe sot ne përsëri po citojmë studiuesin dhe konsullin francez A. Degrand, ku në librin “Kujtime nga Shqipëria e Epërme” ndër të tjera shkruan: “Sllavët kishin kohë që e kishin braktisur Shqipërinë, dhe nëse manastiri kishte qenë pushtuar nga skizmatikët, më pas ishte kthyer në duart e rregulltarëve latin. Por ora e fortunës nuk ishte larguar, pushtimi otoman afrohej kërcënues, si ato retë nga të cilat lind stuhia shkatërrimtare. Mbrojtja në fushë të hapur ishte e pamundur. Që në ato kohë manastirin e mbuloi errësira. Fati i keq ndoqi këto rrënoja, të cilat ende sot nuk kanë mundur të gjejnë pushim në paqen e harresës... pasi fshati sllav i Vrakës që shtrihet aty pranë, ka pretenduar me ngulm, se ato ishin rrënojat e një kishe serbe, kur në fakt ishin vetëm të kishës Katoliko – Latine. Malsorët kanë qenë gjithmonë të gatshëm për të mbrojtur fenë dhe objektet e kultit të tyre.” Trazira shpirtërore për Malsorët Katolikë ishte rikthyer rreth viteve 1820-1830, kur në zonat për rreth Kishës së Shën Gjonit kishin ardhur emigrant nga Spici i Malit të Zi, që atëherë ende ndodhej nën juridiksionin e pushtuesit Otoman. Studiuesi i shquar që cituam edhe më sipër, konsulli Austro-Hungarez, Theodor Ippen në librin e tij “Shqipëria e Vjetër” shkruan se refugjatët ortodoksë kishin ardhur nga Mali i Zi për arsye gjakmarrje apo varfërie të tyre në ato zona në vitet e para të shekullit 19-të. Për arsye se këta ortodoksë ardhacak nuk kishin kishen e tyre dhe për rrjedhojë varret deri në vitin 1857, Malsorët Katolik i kishin lejuar ortodoksët të varrosnin të vdekurit e tyre në varrezat katolike për-rreth kishës së Rrashit (meqense edhe feja ortodokse ishte Kristiane). Mirpo në vitet 1859 dhe 1869 këtë bujari të malsorve Katolik u munduan ta shfrytëzojnë për qëllime shoviniste Serbo – Malazezët, të cilët nxitet komunitetin (emigrant) të vogël në numër për të pretenduar se Kisha e Shën Gjonit dhe varrezat për-rreth janë të ortodoksve jabanxhi dhe jo të katolikve Vendali. Natyrisht malsorët ishin pushkë e ngrehur për të mbrojtur me çdo çmim këtë objekt besimi e qytetrimi shumëshekullor. Në vitin 1869 Valiu i Shkodrës për të shmangur një konflikt të mundshëm në mes Katolikëve dhe Ortodoksve “Ndaloi” pronsinë e Kishës së Shën Gjonit për Komunitetit Katolik dhe e shpalli pronë të shtetit ose më saktë e la hali, gjë që i kushtoi jo pak këtij monumenti, pasi shumë gurë e pllaka me mbishkrime historike u grabitën për të ndërtuar shtëpi apo diçka tjetër nga banorët për-rreth. Sidoqoftë rrënojat e Kishës së Shën Gjonit në shumicë mbijetuan, madje për dekada me rrallë këtu u zhvilluan pelegrinazhe të njerzve të ndryshëm që shpesh herë gjetën prehje shpirtrore, e mrekulli hyjnore që mund t’i bënte vetëm Shën Gjoni Pagzori, i cili njihet si një ndër Paralajmëruesit dhe pagëzuesit e vetë Mesisë, Jezu Krishtit. Është interesant të thuhet se megjithse kanë kaluar shekuj dhe fortuna, Rrënojat e Kishës apo të Manastirit të Shën Gjonit, sot në afërsi të fshatit Hysaj (të Komunës Gruemirë të Malësisë së Madhe), jo vetëm janë ruajtur pa i mbuluar harresa, por ato sot kanë filluar të bëhen vend pelegrinazhi, i shumë banorëve të Malësisë e më gjërë, të cilët në këtë vend të Shenjtë kërkojnë të gjejnë derman shpirtëror e fizik, për të përballuar dallgët e jetës, dallgë të cilat edhe në fillimet e shekullit 21-të u munduan ti aktivizojnë fqinjët e vonshëm sllavë, por që pretendimet e tyre për kishen e Shën Gjonit janë sa të pa vërteta dhe aq donkishoteske, pasi historia sot lexohet e jo imponohet si dikur me shpatat e Ivanit të tmerrshëm, Stefan Dushanit, Karagjeogjervicëve, e deri tek Millosheviqët. Ne para disa kohëve mësuam një fakt interesant, pasi sipas disa banorëve për-rreth në vitin 2004 dikush ka bërë gërmime në themelet e këtij Manastiri, ku janë gjetur të gdhendura në gurë truporet e Jezu Krishtit dhe Zonjës Marie, të cilat janë marrë nga të interesuarit, që sipas thënieve janë të institucioneve shtetrore. Gjithsesi ne shpresojmë për mirë, pasi mbrojtja dhe kujdesi për monumente të tilla që rrezatojnë qytetrim e besim Europerëndimore, janë jo vetëm një detyrim i shtetit shqiptar, dhe vetë shqiptarëve, pasi kështu dëshmojmë historinë tonë të shkuar, por i kemi edhe dëshmi të pa kontestueshme për të ardhmen tonë në sofrën e Europës së Bashkuar që i përkasin që në agimin e jetës mbi këto troje...

A ka patur dhjetoristë të 90-ës në M. Madhe

Këto ditë në Tiranë dhe më gjërë u përkujtuan ato ditë të dhjetorit të vitit 1990, të cilat ishin uragani i vërtetë që rrëzoi “Kalanë” Komuniste, sikur të kishte qenë prej rëre e jo prej graniti siç trumbetohej për rreth një gjysëm shekulli. Datat 8 deri 12 dhjetor 1990, janë ato ditë të bekuara që rinia studentore e Universitetit të Tiranës, por edhe disa profesorë dhe intelektualë të tjerë suallën jo vetëm protestën e parë (që filloi me kërkesa ekonomike), por themeleuan edhe të parën parti demokratike pas rreth një gjysëm shekulli monizëm. Malësia e Madhe është ndër trevat e para që mbështeti krijimin e Partisë Demokratike në qendër dhe në bazë, ku dhjetëra studentë ishin pjesëmarrës në ato ditë të stuhishme të dhjetorit 1990, ku për këtë po kujtojmë vetëm disa, si Arben Liken, Agostin Dedën, Pjerin Spatharin, Arben Çokajn, Edi Malajn e tjerë e tjerë, por edhe në Malësi të Madhe kishte dhjetëra burra që ngritën strukturat e para të degës së PD, pa ju dridhur qerpiku nga strukturat e shtetit komunist që ende ishin të forta. Ne nuk duam të bëjmë historinë por të kujtojmë se sot konstatojmë me keqardhje se fare pak nga këta burra janë sot në strukturat kryesore të PD, dhe të Institucioneve të shtetit demokratik, madje disa nga ata prej kohësh janë “arratisur” nga demokracia që e “suallën” vetë. Ish kryetari i parë i degës së Partisë Demokratike, Malësi e Madhe, Nikolin Narkaj prej vitesh banon në Kanada, ish kryetari tjetër i degës së PD-së dhe ish Kryetari i rrethit zoti Luigj Rakaj, prej vitesh jeton në Amerikë, ashtu siç jetojnë atje me dokumenta të rregullta edhe ish dy Deputetët e Malësisë së Madhe, demokratët Edmir Malaj dhe Sander Uldedaj. Në Amerikë kanë gjetur strehim edhe dhjetëra demokratë të tjerë, por ne po veçojmë zotërinjtë Mark Lumaj, ish kryetari i parë i PD-së të Shkrelit dhe kryetari i kësaj komune, Kol Alia ish kryetari i komunës Kelmend, Rush Dragu edhe ish ky ish kryetari i Komunës Kelmend e tjerë e tjerë demokratë të orëve të para, të atyre orëve dhe ditëve qënuk do të harrohen kurrë. Gjithsesi në drejtim të PD-së dhe institucioneve demokratike shtetrore ka edhe dhjetëra demokratë të tjerë që megjithë vështirësitë e demokracisë e kapitalizmit, vazhdojnë të besojnë në Malësinë e Shqipërinë ende halleshume... ndaj duket se këto halle nuk i kanë lënë demokratët Malsorë të përkujtojnë ditët historike të dhjetorit 1990.

“Malësia”

Humor - Kur qesh malsori

Barcaleta

1. Gjatë momentit kur disa gra po rrëfeheshin tek prifti, prifti filloi që t’i pyeste me radhë se sa herë e kishin tradhëtuar burrin. Pasi gratë tregonin për çdo tradhti të bërë, prifti u thoshte që të rrotulloheshin për çdo rast, tre herë rreth kishet, kur hyn e treta grua. Ajo i thotë Priftit: Pater unë a mund të gjej taksi.

2. Një plak ishte shumë i sëmurë, djali i tij shkon e merr hoxhen. Mbasi hoxha kryen ritin e tij, hëngrën drekë. Gjatë drekës, hoxhës i shpëton një pordhë, ku për të mos e kuptuar, hoxha thotë: “Njati po i del shpirti”. Rrin edhe pak dhe hoxhës i shpëton edhe një tjetër. Përsëri hoxha thotë: “Njati po i del shpirti pra”. Djali i të sëmurit e pyet hoxhën: Hoxhë ka del shpirti? Ka ta kenë ma kollaj, - i përgjigjet hoxha.

3. Burri ishte nga veriu dhe grueja nga Vlora. Një ditë ata po debatonin në shtëpi. Në atë moment hyn një komshi i tyre dhe kur i sheh në atë gjendje i thotë gruas; pse e len këtë burrë me të bërtitë, po ç’të bëj, iu përgjigj vlonjatja, maloku në shtëpi, maloku në qeveri.

4. Një malsor kishte një lokal në Amerikë, ku punonte kamariere vajza e tij. Një ditë i shkojnë në lokal dy bashkëfshatarë të tij. Njëri e pyet: “A fiton gja me këtë lokal?” “Mirboll, sa me i rrethua njeta rob, - u përgjigj pronari. Kur kamarierja u sjell kafet dhe e shohin me gjoks të hapur, dhe me shenja në trup, njëri i thotë pronarit: ço me garth se të kekan rras mrenë.

5. Një grua malsore kishte hipur në gomar, gjatë rrugës gomari po ecte shumë ngadalë. Atëherë grueja i tha ush he dreq ush, a me të hip unë ty a ti mua.

6. Burrë e grua tek sa po ankonin për rritjen e çmimeve, grueja i thotë burrit: Çfarë mishi po blejmë për festa, se diçka na duhet me hanger, po ku me i marrë lekët more troke, na veç po hamë njeri-tjetrin, - u përgjigj burri.

Protesta e të vdekurve

Edhe të vdekurit protestojnë

Për disa që i vajtojnë

Të gjithve trima po na thonë

Edhe pse kemi pas frikë hijen tonë

Ne këtë nuk e presim

Të bëhemi trima pasi të vdesim

Të gjallëve t’u rrisim biznesin

Vetëm se më tha mirë emrin Pjetër

Unë kujtova se jam ndonjë tjetër.

Ky me mua don me u tall

Boll m’u shpifen kur isha gjallë

Me thanë edhe shtylla e llogorit

Edhe pse kam pasur raportë zbori.

Një tjetër me arkivol

Më bani tepër Sokol

Pati bukuri të rrallë

Maj i mirë i vdekun se i gjallë

Se vërtetë dukej bukur shumë

Për herë të parë veshë kostum.

Unë me të madhe protestoj

Me m’u shpifë të gjallit jo nuk duroj

Se për mua meruan dhenë

Më banë ma trim se Skënderben.

Fjalën e merr një grua mahallet

Tepër shumë po na shpifen të gjallët

Edhe unë protestoj

Se për të gjitha plakat thonë njëlloj

Kur jemi gjallë vetëm na shajnë 

E mbasi vdesim duan të na lajnë.

Qesh e ngjesh

- Ju që jeni pa u martuar, kujdes me ata që politika i nxjerr të persekutuar.

- Mos e merrni gruan pa shtëpi dhe pa vëlla në Itali.

- Femrave mos u shikoni vithet, por simitet.

- Djemtë të premtojnë sa më shumë, që t’u mbetet diçka në fund.

- Ju që jeni në administratë, dashuroni – dashuroni, mos e mbani mendjen tek korrupsioni.

- Vajzat që kanë shumë shokë, burrat t’i marrin në Europë.

- Djemtë që kanë shumë pretendime, gratë kanë me i marrë flok –thime.

- Mos rri shumë pa u martuar, se është vështirë për t’u rinovuar.

- Që xhepat të mos u mbesin thatë, burrin gjejeni në administratë.

- Ju që jeni refugjatë, çoni para sa më pak, se atëherë gratë s’u rrinë rehat.

Tregtarëve

Po mbyllet 2007

S’u ndaloi as ftohti, as vapa

Me arsye gjithmonë çmimi

Nuk e di si u del fitimi

U falnderojmë pra ju tregtarë

O shpirt mirë humanitarë

Në borë e në shi, në diell e në vapë

Ju dyqanin gjithmonë hapë

U përshndesim o kasapë

Se po na rrjepni për sevapë.

Col Cufi, tribuni që sfidoi kohërat

Ndër shekuj Malësia e Madhe ka lindur e rritur burra trima e të urtë qëu zinte vend fjala e u shkëlqente vepra në shërbim të Malësisë e Shqipërisë. Natyrisht urtësia, burrëria dhe trimëria peshojnë shumë më rëndë, kur ato zënë vende në regjime autoritare të cilat sfidohen nga nderimi e respekti që fitojnë burrat e tillë tek populli që i lindi e i rriti. Padyshim një ndër këta burra malsorë ishte edhe Col Cuf Dashi i Potgores të Koplikut së Sipërm. Col Cufi lindi me 7 janar të vitit 1928 në një familje me tradita atdhedashurie, në fshatin historik të Potgores, ku babai i Colit, por edhe burra të tjera të kësaj shtëpie kishin qenë pushkë e ngrehur ndër mote për t’i dalë zot Atdheut. Për këto, mjafton të kujtojmë se baba Cufi dhe axha Saiti ishin lidhur që herët me Luftën Nacional – çlirimtare. E pikërisht ishte kjo traditë atdhedashurie që bëri Col Cufin fare të ri (ende pa mbushur të 16 vitet) të lënë “lodrat” e adoleshencës e të rrokte armët e vërteta për t’u rreshtuar në formacionet luftarake antifashiste, deri sa u rreshtua si partizan i batalionit “Perlat Rexhepi”. Col Cufi ndonëse ishte partizani më i ri i batalionit, gjatë të gjitha betejave u tregua më trimi e guximtari, duke fituar një respekt të veçantë tek shokët luftëtarë e më gjërë. Pas çlirimit Coli ndonse ishte i ri, deri në shtator të vitit 1946 punoi në komandën ushtarake të N/Prefekturës të Koplikut, ku shquhet për maturi e burrëri, sa jua kalonte shokve të tij më të mëdhenj në shumë e eksperiencë, madje këto cilësi të veçanta bindën pushtetine  asaj kohe që Col Cufi pa mbushur të 19-të vitet t’i besonin që në fund të shtatorit (1946) të nisej nga Malësia e Madhe në krye të 400 ushtarve, nënoficerëve dhe oficerëve rezervistë në kufirin e Shqipërisë Jugore (Korçë, Ersekë etj) për të ruajtur trojet tona të paprekura të kërcënuara nga tmerret e luftës civile që kishte përfshirë fqinjën tonë Greqinë. Col Cufi (me shokët e tij) edhe pse ishte në kushte mjaft të vështira, qëndroi me nder e besnikëri ndaj atdheut deri në shkurt të vitit 1947, kur u kthyen në Malësi të Madhe, ku këtë vit u bë edhe anëtar partie. Pas kësaj veprimtarie Coli i ri kreu mjaft detyra shoqërore e shtenore, si në punën me rininë dhe në sektorë të tjerë të jetës ekonomike, ku përsëri u dallua për fjalën e punën e mirë në shërbim të popullit të Malësisë e më gjërë, madje nga viti 1947 deri në vitin 1951, mori pjesë direkte në ndërtimin e veprave rrugore, hekurudhore dhe në ndërtimin e veprave industriale në Shqipërinë verilindore dhe atë të mesme. Pjesmarrja e Col Cufit në të gjitha këto vepra që rindërtonin Shqipërinë, duket se ndihmuan pa kursim në rritjen, burrnimin e besimin e patundur për t’i shërbyer vendit të tij pa hile. Ishte pikrisht kjo veprimtari, dhe ky besim që e bënë Col Cufin një malsor shembullor që “shënonte” me fjalë, e mbillte besim me punën e tij tek malsorët për të ardhmen, ku për 20 vjet rresht ishte në detyrën e vështirë e Kryetarit të Kooperativës të Koplikut (qoftë kjo e vogël apo e madhe). Por Col Cufi gjatë punës së tij krijojnë një besim të madh në popullin e Kooperativës që e drejtonte dhe të Malësisë, të cilët për Tre Legjislatura rresht (1966 – 1978) e zgjodhën Deputet në Kuvendin Popullor. Gjatë këtyre viteve Col Cufi ishte më i fortë se kurrë, dhe këtë forcë e përdori në shërbim të malsorve të tij pa dallime krahinore, fetare e mbi të gjitha klasore, gjë që e bëri më të njohur e respektuar nga të gjithë. Col Cufi ishte ai që shpëtoi qindra malsorë nga persekutimi i regjimit monist, gjë që nuk ishte e lehtë, dhe nuk mund ta bënte kushdo. Col Cufi ishte ai që jo vetëm ndihmoi në ditë të vështirë banorët me “biografi” të mirë, por edhe ata që shteti komunist i quante me biografi të keqe. Qindra familje e kujtojnë edhe sot me respekt këtë burrë për nderat që u ka bërë, madje disave siç thotë populli u ka pre konopin nga fyti. Të gjitha këto mirsi e ndihma mund t’i bënte vetëm Col Cufi, i cili jo pak sfidoi regjimin e asaj kohe dhe disa kolegë të tij, që nuk kishin as zemrën e as mendjen e këtij burri fisnik që populli e thërriste “tribun popullor”. Natyrisht edhe Col Cufi shpesh për mbrojtjen e atyre me biografi të keqe, u vunë syrin e partiakve e shtetarve komunistë, të cilët nga madhështia e këtij malsori asfiksoheshin e nuk mundnin t’i bënin keq as Colit e malsorve të tij. Për të gjithë këtë veprimtari burrërie, trimërie e mirsie populli e ka quajtur në heshtje “një rrufepritës” për të gjithë malsorët, nga rrufet që lëshonin retë e kuqe të komunizmit mbi këtë trevë nacionaliste. Col Cufi nga viti 1976 e deri në vitin 1988 kur doli në pension punoi përgjegjës i Tregtisë në Malësi, ku edhe këtë detyrë e kreu me sukses e dinjitet. Është me vlera të thuhet se Col Cufi në fillimet e aktivitetit të tij ka qenë vetëm me shkollë fillore, ku arsimin e mesëm e plotësoi më vonë, por përkundër kësaj ishte arsimdashës, kultur-dashës dhe sport-dashës. Me ardhjen e demokracisë e pluralizmit Col Cufi cilësitë e tij prej Tribuni popullor i vuri pa kursim në shërbim të pajtimit të gjaqeve në Malësi e më gjërë, madje qenia e tij në këto komisione bëri që shumë familje të çlirohen nga ethet e gjakmarrjes. Prezenca e Col Cufit në ditë të këqia e të mira ishte një ngushëllim apo gëzim për të gjithë, fjala e tij dëgjohej me vëmendje e respekt, dhe kishte një efekt të mahnitshëm. Por ja që edhe burra të tillë që nuk lindin shpesh, duhet të largohen nga kjo botë, dhe kështu ndodhi edhe me Col Cufin me 9 tetor 2004. E ajo ditë mos u harroftë kurrë, ashtu si nuk do të harrohet ky burrë, trim e i urtë i fjalës e veprës.

Veteranët që i drejtoi për rreth 15 vite e nderuan me titullin e lartë “KRYETAR NDERI I ORGANIZATËS SË VETERANËVE”. E ndërsa Col Cufin e kujtojnë të gjithë malsorët e më gjërë, pasi siç “

Përgaditi Ndue Bacaj

Replikë - Lapidari i luftës së Koplikut nuk është ushtari i panjohur

Zoti Ardian Hysa mendimi juaj për të shkruar më mirë dhe mëqartë historinë e Malësisë Madhe nëluftë për liri e pavarësi, është një mendim mjaft i mirë, pasi ka vende për ta bërë këtë. Gjithashtu mendimi juaj për të ndërtuar në qendër të Koplikut një lulishte e shatërvan, dhe për të përpunuar më bukur e më mirë e lapidarin e luftës së vitit 1920 është mendim me vend, dhe me vlera patriotike, prandaj të përgëzoj për këtë “nisëm” tuajën edhe si antar i Këshillit të bashkisë Koplik, gjë që shpresoj se do ta përkrahin edhe këshilli i bashkisë ku ti bën pjesë. Përsa i përket çmontimit të lapidarit ekzistues kushtuar “Luftës së Koplikut”, ajo nuk duhet shprehur, ose nuk duhet ndodhur, sepse ky lapidar ndonse ka vende për përmirsime për të nxjerrë më në pah vlerat e kësaj lufte të Koplikut e Malësisë Madhe, edhe kështu siç është sot përmban vlera përkujtimore e historike, që duhet t’i njohin brezat e rinj që do të vinë. Malsori me pushkë i vendosur në këtë lapidar, nuk është një “ushtar” i panjohur, por është simbol i malsorit krenar, që me grykën e pushkës ka mbrojtur ndër shekuj trojet e veta, ku një ndër këto luftra liridashëse është edhe ajo e luftës së “Koplikut”. Në Koplik duhet të kishte vende të ngrihej edhe lapidari i trimit dëshmor të kësaj lufte Zef Prel Martini, djalit të Hotit që ëshët simbol i kësaj lufte ku një shtëpi të thjeshtë në Llazan (të Lush Pep Smakajt) në luftë kundër Serbo – Malazezëve e bëri t’i ngjajë kullës së Vraninës e trimit legjendar Oso Kuka. Edhe patriotët trima të Koplikut me shekuj kanë luftuar për liri, dhe një trimëri të tillë e kanë treguar edhe në luftën e “Koplikut” 1920, kur edhe gjyshi juaj z. Ardian, patrioti Ymer Hysaj bashkë me Abdyl dhe Shaban Bajraktarin, Zek Zenelin, Cul Istrefin, Sejdi Filin, Hajdar Meten, Tom Zefin, Kadri Selmanin, Caf Zeqirin, Cuf Brahimin, Dan Mano Hotin, Dylo Metin, Ramadan Sejdon, Iber Muçen, Tafil Bejton, Fasli Semanaj, Abdyl Dulin, Beqir Currin e dhjetra djem të tjerë të Koplikut e më gjërë që luftuan trimërisht kundër ushtrive pushtuese Serbo – Malazeze. Kjo luftë dalloi edhe komandant trima e legjendarë si, Deli Meten, Luc Nishin, Adem Haxhinë, Gjelosh Gjokën, Brahim Hasen, Zog Sadrin, Ndrek Kacelin, Nuz Bajraktarin, Dul Bajraktarin, Beqir dhe Binak Sadikun, Adem Bajramin, Arif Sadikun, Salo Brahimin, Bajram Hysenin, Haxhi Nikajn, e deri tek dëshmori që siguroi takimin historik në Çesme të Koplikut Selman Bajram Ramçaj.

Mbetet e shkruar mbledhja në Çesme të Koplikut, ku marrin pjesë trimat Ahmet Zogu, ministër i brendshëm i qeverisë së Lushnjës, dhe patrioti Bajram Curri e tjerë, të cilët përkrahën, ndihmuan dhe e drejtuan Luftën e “Koplikut”, drejt fitores mbi ushtritë pushtuese Serbo – Malazeze. Ne jemi dakort që të nderohet figura e Ahmet Zogut, figurë e nderuar edhe në Kryeqytet (me emërtimin e një rruge kryesore), por kjo figurë patriotike e shtetformuese e Shqipërisë është aq e madhe se ne nuk kemi as bulevard dhe as shesh që ta nderojmë sa e meriton, pasi siç shihet sheshet dhe bulevardet tona janë mjaft të vogla, dhe të mjaftueshme vetëm për luftëtarët tanë lokal të pamvarësisë e lirisë.

Me respekt Kryetari i Veteranëve të Malësisë Madhe

Deli Bishja

Vota ime në kuvend për Bamir Topin ishte votë për çështjen kombëtare

Intervistë me deputetin e zonës zgjedhore Numër 1, zotin Pauin Sterkaj

Ka fituar si përfaqësues i socialistëve në trevën më antikomuniste në vend, ka ndikuar maksimalisht në fitoren e Edi Ramës në postin e kryebashkiakut të Tiranës, ka votuar për Bamir Topin si president i shtetit shqiptar, është përjashtuar nga grupi kuvendor i partisë socialiste dhe aktualisht i është bashkuar grupit parlamentar republikan me ambicie të qarta për të përfaqësuar edhe në të ardhmen komunitetin e trevës së malësisë në tempullin e demokracisë në Shqipëri. Paulin Sterkaj

Gazeta “Malësia”: Zoti Sterkaj, keni dy vjet përvojë dhe aktivitet si përfaqësues i banorëve të malësisë në kuvendin e Shqipërisë. A ndjeheni realisht deputet i të gjithë komunitetit të trevës.

Z. Sterkaj: Jam shumë krenar dhe tepër i përgjegjshëm që përfaqësoj komunitetin e trevës së malësisë në kuvendin e Shqipërisë. Qysh prej marrjes së detyrës, sot dhe në të ardhmen kam qenë dhe jam i motivuar për t’i përfaqësuar denjësisht  zgjedhësit dhe banorët e zonës pa kurrfarë dallimi në kuvendin e Shqipërisë. Me këtë zonë më lidh origjina e të parëve, është vendlindja ime nga e cila kam trashëguar veset dhe virtytet më të mira që historikisht kanë të njohura me shqipen dhe jashtë saj. Gjatë kësaj periudhe jam përpjekur të inicoj projekte për zhvillimin e zonës të cilat i janë deleguar në vazhdimësi drejtuesve të pushtetit vendor në nënprefekturën e malësisë.

Gazeta “Malësia”: Zoti Sterkaj, si e vlerësoni aktivitetin e qeverisë gjatë këtyre dy ditëve dhe a mendoni se po ecet në kahjen e duhur.

Z. Paulin Sterkaj: Unë jam nga ata njerëz që në asnjë rast nuk i shoh gjërat vetëm bardh e zi dhe për kurrfarë arsyeje nuk pranoj të bëj rolin e nihilistit. Për të qënë konkret me pyetjen tuaj, pa hezituar mund t’ju them se qeveria e kryeministrit Berisha po ecën në rrugën që duhet për integrimin real të Shqipërisë në familjen e vendeve të zhvilluara evropiane, tashmë askush nuk mund ta mohojë rolin e kësaj mazhorance në kapjen dhe eleminimin e bandave të armatosura që ekzistonin në vend, apo rezultatet në luftën kundër krimit të organizuar, kontrabandës e trafiqeve të paligjshme. Për më tepër investimet strategjike që po realizohen në energjitikë, infrastrukturë etj. janë dëshmi e një angazhimi serioz e real të kësaj qeverie. Në këtë kuadër gjatë vitit 2008-2009 janëplanifikuar të ndërtohen edhe disa hidrocentrale të vegjël malorë në komunën e Kelmendit të cilat do të përmirësojnë ndjeshëm furnizimin me energji elektrike të banorëve. Po ashtu fondet e lëvruara për asfaltimin e rrugës drejt fshatit alpin të Bogës dhe pikës turistike të Thethit do t’i japin një tjetër frymëmarrje zhvillimit të turizmit malor që dukshëm do të ndikojë në përmirësimin e jetës së banorëve të trevës. E natyrisht që disa punë mund të bëheshin edhe më mirë, por e vërteta është që rezultatet e punës së qeverisë janë të prekshme dhe në favor të të gjithë qytetarëve të vendit.

Gazeta “Malësia”: Z. Sterkaj, ditët e fundit disa institucione të specializuara ndërkombëtare e kanë renditur Shqipërinë ndër vendet më të korruptuara të globit. Cili do të ishte komenti juaj?

Z. Sterkaj: Natyrisht unë dhe të gjithë Shqiptarët jemi njohur me sondazhin e fundit dhe ky realisht që nuk është një lajm shumë i mirë. Por ata që kanë deklaruar të dhënat e sondazhit kanë harruar të evidentojnë faktin që qeverisja e këtyre dy viteve ka trashëguar një administratë tërësisht të paaftë e të korruptuar nga tetë vitet e mbretërimit të socialistëve. Kjo qeveri gjatë këtyre dy viteve ka arrestuar, ndaluar e larguar nga administrata shtetrore qindra zyrtarë të korruptuar që kurrë nuk kishte ndodhur gjatë këtyre 17 viteve të pluralizmit politik në Shqipëri. Kyeministri Berisha dhe kabineti që ai drejton janë tepër të vendosur që ta zhdukin Shqipërinë nga harta e korrupsionit, kontrabandës, krimit të organizuar e trafiqeve të paligjshme. Natyrisht që kjo arrihet edhe me ndihmën e opozitës e cila duhet thënë se ndjehet e lumtur kur diçka nuk ecën ashtu siç duhet në qeverisjen dhe progresin e vendit.

Gazeta “Malësia”: Zoti Sterkaj, banorët e trevës së Malësisë dhe në përgjithësi të gjithë shqiptarët ju kanë njohur si njërin ndër njerëzit më besnikë të kreut aktual të socialistëve të Shqipërisë, zotit Edi Rama. Ju realisht keni ndikuar në fitoren e tij për postin e kryebashkiakut të Tiranës dhe zgjedhjen e tij në krye të Partisë Socialiste Shqiptare. A ndjeheni i penduar sot?

Z. Paulin Sterkaj: Në mënyrë absolute jo. Pasi kam besuar dhe vazhdoj të besoj që kryeqytetit akoma i duhet një njeri me aftësi menaxhuese dhe drejtuese si Edi Rama. Por këtu e ndaj rolin e tij me atëtë kryetarit të Partisë Socialiste Shqiptare. Në këtë të fundit Edi Rama është i paaftë dhe në asnjë rast nuk mund të marrë rolin e një lideri të socialistëve dhe për më tepër të opozitës shqiptare. Me politikat e tij të përjashtimit dhe mosvlerësimit të figurave të shquara të socialistëve, ai gradualisht po e kthen Partinë Socialiste në një shoqatë jo qeveritare pa ngjyrë e paidentitet të drejtuar nga një klan i caktuar i lidhur me afera korruptive. Në drejtimin e Partisë Edi Rama mund të krahasohet vetëm me ish diktatorin Enver Hoxha, por tashmë në kohë të ndryshme.

Gazeta “Malësia”: Zoti Sterkaj, realisht pse jeni prishur me Edi Ramën, për interesa personale apo për koncepte të drejtimit të partisë socialiste. Ju deri në zgjedhjen e kryesisë ishit shumë miq dhe të afërt me njëri – tjetrin. Çfarë ju kishte premtuar ju Edi Rama.

Zoti Paulin Sterkaj: Është e vërtetë qëpër disa kohë kemi qenë shumë të afërt me zotin Rama. Gjatë asaj kohe ai më kishte premtuar gjithçka, por ajo që unë kërkoja ishte një përfaqësim më i madh dhe më dinjitoz i socialistëve nga Shkodra e treva e Malësisë në strukturat e larta drejtuese të Partisë Socialiste Shqiptare, që nesër pas rikthimit në pushtet këto zona të ishin më prezente në qeversijen e vendit duke bërë qeverinë të kthente sytë me investime nga kjo zonë tepër e varfër dhe e pazhvilluar. Por pas forcimit të pozitave në kupolën drejtuese si kryebashkiak dhe kryetar i Partisë Socialiste Edia Rama as që i mori parasysh kërkesat e mia duke marrë shpejt pozat e një uzurpatori e diktatori në drejtimin e Partisë Socialiste. Me ngushtimin e këtyre hapsirave erdhi natyrshëm edhe një farë reagimi kundërshtues i imi kundër këtyre praktikave deningruese të kapaciteteve intelektuale të Shkodrës e Malësisë, reagim që më pas u pasua edhe me veprime të tjera që tashmë njihen nga opinioni publik shqiptar.

Gazeta “Malësia”: Z. Sterkaj, a ishte ky mllef kundër kryetarit Rama që ju bëri të votoni pro Presidentit Bamir Topi në Kuvendin e Shqipërisë. Ajo ju detyroi Fatos Nano që ta ndërmerrni një akt të tillë.

Z. Paulin Sterkaj: E kam theksuar edhe në grupin kuvendor dhe në shumë raste të tjera. Vota ime pro Bamir Topit ka qenë votë për Kosovën, votë për çështjen kombëtare, votë për ruajtjen e stabilitetit dhe integritetit të vendit. Dhe ndjehem mjaft i lumtur që m’u dha mundësia që me votën time t’i bëj një shërbim të madh kombit, akt që është vlerësuar edhe nga shtetet më të fuqishme të globit tokësor. Akti im ka qenë i vullnetshëm dhe nuk ka kurrfarë lidhje me aludime të mediave apo individëve të ndryshëm. Nëse do të votohej për Fatos Nanon, vota ime do të ishte pro pasi ai realisht është njëri ndër politikanët më të njohur dhe më të aftë të vendit. Dhe para zgjedhjeve të parakohshme ku Edi Rama kërkonte ta çonte vendin unë dhe disa deputetë të tjerë të përgjegjshëm për fatet e kombit zgjodhëm të votonim për stabilitetin dhe progresin e vendit.

Gazeta “Malësia”: Zoti Sterkaj, ju jeni i përjashtuar nga Partia Socialiste dhe grupi i saj kuvendor. Aktualisht ku jeni i pozicionuar në jetën politike.

Zoti Paulin Sterkaj: I jam bashkuar me dëshirë e vullnet grupit parlamentar të Partisë Republikane. Me programin e saj mendoj se jam shumë më i lidhur edhe me trevën e Malësisë. Vetëm këtu më mirë se askund toka ka shkuar tek ish pronarët e ligjshëm dhe në asnjë rast nuk janë konstatuar konflikte të pronësisë shkaktuar nga zbatimi i ligjit 7501 për ndarjen e tokës bujqësore. Për më tepër në trevën e Malësisë, Partia Republikane ka një terren të vlerësueshëm nga komuniteti i zonës të cilët tek programi i saj më mirë se askund tjetër shohin të ardhmen dhe zhvillmin e shpejtë të saj. Me përkrahjen e këtij grupi dhe antarëve të kabinetit qeveritar gjatë periudhës së mbetur do të ndikoj që të realizohen shumë projekte të reja për zhvillmin e infrastrukturës, ndërtimin e shkollave, objekteve social-kulturore etj. tashmë ndjehem mjaft i fortë dhe i angazhuar për të realizuar të gjitha angazhimet e mia gjatë fushatës elektorale të para dy viteve.

Gazeta “Malësia”: Mos do të thoni që po përgatitni terrenin që të kandidoni sërish në trevën e Malësisë, por tashmë si përfaqësues i forcave të djathta.

Zoti Sterkaj: Jo se po përgatis terrenin, por po ju deklaroj që Paulin Sterkaj do të jetë përsëri përfaqësues i banorëve të Malësisë në kuvendin e ardhshëm të Shqipërisë pas zgjedhjeve të 2009-tës. Kam deklaruar dhe më parë që vetë zgjedhësit do të binden për rolin dhe përkushtimin tim dhe përfaqësimin e aspiratave të tyre në Kuvendin e Shqipërisë.

Gazeta “Malësia”: Z. Sterkaj, ka zëra që thonë se vota pro Bamir Topit ka qenë edhe një kompromis i juaji me kryeministrin Berisha i cili në vitin 2009 t’ju lëjë të lirë zonën e Malësisë së Madhe.

Zoti Sterkaj: Kurrë në jetën time nuk kam qenë njeri i kompromiseve apo aferave të pista. Gjithmonë më ka karakterizuar ndershmëria, përkushtimi dhe guximi për të përmbushur qëllimet e mia në jetë dhe kështu do të vazhdoj të jem edhe në të ardhmen. Ju deklarova se në zgjedhjet e reja do të jem përsëri kandidat për deputet në zonën time zgjedhore.

Gazeta “Malësia”: Zoti Sterkaj, aktualisht si i keni marrdhëniet me pushtetarët vendorë dhe strukturat e partive të djathta në nënprefekturën e Malësisë.

Zoti Sterkaj: Shumë korrekte dhe institucionale, vazhdimisht komunikoj me të zgjedhurit lokal për inicimin e projekteve dhe mundësinë e thithjes së investimeve në zonën e Malësisë.

Gazeta “Malësia”: Zoti Sterkaj, si i mbani lidhjet me zgjedhësit tuaj?

Zoti Sterkaj: Shumë normalisht dhe në mënyrë koherente të vazhdueshme. Kam premtuar që celulari im nuk do të jetë i fikur kurrë për banorët e zonës dhe besoj e kam mbajtur fjalën. Më tej këtu në Koplik kam një zyrë në ambientet e bashkisë ku banorë të ndryshëm paraqesin ankesa, halle e probleme të ndryshme me të cilat njihem e angazhohem për t’i zgjidhur. Gjithashtu dy ose tre herë në muaj, unë kam qenë vazhdimisht pranë zgjedhësve të mi në raste gëzimesh, hidhërimesh etj. të cilat dukshëm i kanë forcuar lidhjet e mia me komunitetin.

Gazeta “Malësia”: Zoti Sterkaj, tashmë jeni njohur që me inisiativën e gazetarit të njohur Vasel Gilaj, ka filluar sërish të botohet gazeta “Malësia”. Cili do të ishte urimi juaj për stafin e gazetës dhe gjithë banorët e trevës me ratin e festave të fundvitit.

Z. Paulin Sterkaj: Jam njohur me inisiativën tuaj për botimin e gazetës dhe sinqerisht dua t’ju përshëndes me gjithë shpirt. Ju jeni zani i kësaj treve kreshnike dhe të lavdishme e uroj që në faqet e gazetës gjithmshonë t’ju bëhet jehonë e virtyteve, traditave, dokeve dhe zakoneve të trevës e gjithmonë t’i shërbeni paqes, mirkuptimit e harmonisë mes banorëve jashtë ndarjeve krahinore, partiake e fetare. Shfrytëzoj rastin që nëpërmjes gazetës më të dashur për banorët e Malësisë t’ju përcjell të gjithëve urimet e mia të sinqerta me rastin e festave të fundvitit. Juve suksese dhe të gjithë komunitetit të zonës më shumë fat, shëndet, mirqënie e lumturi në familjet e tyre. Gëzuar dhe ju faleminderit për intervistën.

Zoti Sterkaj, faleminderit dhe suksese në angazhimin tuaj politik si përfaqësues i komunitetit të Malësisë.

Intervistoi: Rifat Ymeri

Vajtojcat - “Përgjaken rrugët e Shqipërisë”!

Kjo ishte kryefjala e emisionit qendror të lajmeve në televizionin “Top Channel”, para pak ditësh. Kishte qenë një aksident rrugor dhe për pasojë kishin gjetë vdekjen një çift shqiptar. Çdo shikuesi i rrënqethet trupi kur e dëgjon, thjeshtë të treguar nga një bashkëbisedues e, jo më nga regjia dhe folsit e televizionit “Top Channel”. Është turp të ndërtosh një edicion lajmesh mbi fatkeqësinë e tjetrit!

Një insert muzikor që, më tepër i ngjan një thirrje të një kompanie luftëtarësh për sulm ushtarak, se sa një paralajmërimi për emicionin qendror të lajmeve, tërheq edhe padashur vëmendjen e shikuesit, pastaj në ekranin e “Topit” (që mbizotëron ngjyra e gjelbër!!! se çfarë misioni don të përcjellë tek shikuesi gjithë ajo e gjelbër, është shumë e vështirë të kuptohet) shfaqet folsja e edicionit të lajmeve, e cila i ngjan një skifteri, që do të sulmojë pren e ve, e cila me një thirrje në notat maksimale të timbrit të zërit (më tepër ngjan me një gërthitje, se sa me tregimin e lajmit) flet për ngjarjen.

Gjatë gjithë lajmit, të duket se folsja dhe edituesi i emicionit qendror të lajmeve, janë të gëzuar që ka ndodhur ngjarja se, dhe pse, vetëm ata e dinë. Por, shprehjet e fytyrës dhe gjestikulacionet e folsve, të bëjnë të kuptosh, (sipas tyre) se edhe një notë negative ka marrë qeveria dhe kryeministri.

Më duket se gaboni!

Me e marrim me mend urrejtjen, që keni (biles deri në gen) ndaj mazhorancës e, në veçanti dnaj drejtuesit të saj, por ngatrroni ngjarjen me qeverinë, ngatrroni familjen dhe të afërmit e viktimave me kryeministrin dhe eskorten e tij.

Gëzimi që përcjellin nga ekrani folsit e Topit TV, për notën negative që i shtohet qeverisë aktuale, ngacmon ndërgjegjen e njerëzve të zakontë (jo militantëve të “Topit” dhe klanit që është prapa “Topit TV”) dhe shton neverinë ndaj edituesit dhe përgjegjësve të emisionit informativ. Ej.... mjeshtër nuk është auditori i shikimit tuaj, vetëm kasta e Edvinit dhe grupit mafioz që fshihet prapa tij, por, as dhe eskorta e gjatë e qeverisë së tanishme, janë qindra mijra njerëz të thjeshtë e intelektual, emigrantë, që fitojnë me thonjtë e duarve, paret për të blerë abonimin e emisionit tuaj, prandaj mos u bëni shtojca të militantëve partiak që, me abuzimin politik të tyre, ngrejnë rehatinë abusive të tyre dhe të grupimit të tyre mafioz, qoftë i majtë apo i djathtë i konvertuar.

“E tërë Shqipëria në flakë”!!!

Vazhdojnë të klithin “vajtojsit” e qëndrorit të lajmeve në TOP CHANNEL.

Gëzim i pakufishëm, se po humbte terren qeveria. Mendimi që u lexohet në sytë e ballit qartë: “Oh Zot! Shtoji zjarret, le të djeget e gjithë Shqipëria, mjafton që të zihen ngushtë qeveria dhe kryeministri!”.

Mirë se folset janë punëtore, (janë për një bark buke), po në të gjithë grupin nuk gjindet një dorë për të dhënë ato lajme më qetësisht, dhe jo në ngjashmërinë e kushtrimit për luftë. Ndaj kujt ky kushtrim për  luftë? Jo ndaj zjarrit, por ndaj grupimit që qeveris vendin e “vajtojsve”. Më duket gabim, sepse u dogj Shqipëria, jo shtëpia e Berishës dhe berishizmit.

Dua t’u kujtoj “vajtojseve” se zjarre gjigande dogjën Kaliforninë në SHBA, por as CNN as NBC, as FOXNEWS, nuk e trishtuan shikuesin amerikan sa “vajtojcat” e Top Channel shikuesin e përvuajtur shqiptar, i cili me një qëndresë për t’u habitur blen dhe blen kartat e emisionit të tyre.

“Shqipërinë e ka mbuluar terri”!!!

Ishte vajtimi i tyre gjatë verës. Terr, terr e vetëm terr thërrasin këto “vajtojëse”, në kohën kur emigrantët pregatiteshin të kalonin verën në Shqipëri.

I kishte marrë malli emigrantët. Donin të çmalleshin me atdheun. Kishte nga ata më shumë se dhjetë vjet pa pa të afërmit (s’kishte pasë dokumenta), kishte lënë për të kaluar verën e 2007 në bregdet. Ndonjëri ka thirrë edhe turistë nga vendet ku jetojnë. Por s’paska qenë e shkruar. “Vajtojsat” bërtasin çdo natë në emisionin qendror të lajmeve.

NË SHQIPËRI KA TERR. NË RRUGËT E SHQIPËRISË KA GJAK. DIGJET SHQIPËRIA.

Emigrantët rrudhen, frikësohen, ndrrojnë mendim.

Çfarë fituat more ditëzinjë të Topit TV?!

Asgjë!

Për inatin e vjehrrës, shkuat dhe fjetët me mullixhinë. Për inat të berishizmit, ndaluat shumë turistë dhe emigrantë për të shpenzuar paret tek biznesmenët shqiptarë (jo te berishizmi dhe berishat, por te shqiptarët). I nxorrët Shqipërisë (e bitisët më keq) namin e keq. Me një fjalë ja futët vedit!

“Vidhet ora e presidentit Bush”!

“Vajtojsit” e TOP – TV-së, me sytë që i shëndrisnin nga një gëzim pa kufi, lajmëron shqiptarët se vjedhja ka arritë kulmin.

“Vajtojsit” e gëzuar, se çështja e hajdutllekut shqiptar do të ndërkombëtarizohet është gjithë shend e verë në atë emision lajmesh.

Kulmi i injorancës për gjithë grupin e transmetimit!

Edhe sikur të kishte ndodhë me të vërtetë ajo që u transmetua, kurrësesi nuk duhej të jepej.

Jo zotërinj, ju gabuat!

Ai lajm nuk thoshte se e vodhi Berisha dhe klani Berishjan, por shqiptarët.

Mua më lind e drejta t’u pyes: - A jeni shqiptarë ju të TOPIT TV?

Mendoj se po, por keni rrjedhë nga mendët, ose u janë zënë sytë nga verbëria partiake.

Mendoni para se të bëni diçka. Frenoni paksa pasionet tuaja dhe të mafies partiake, që fshihet pas jush, sepse shikoheni në një sipërfaqe të gjërë të globit.

Teknikën dhe profesionalizmin tuaj, mos e vini në shërbim të së keqes.

Mos villni vrerë kundër vendit tuaj, për hir të çështjes partiake.

Sinqerisht të vjen keq për folës karriere, ku për hir të kafshatës së gojës, është kthyer në një vajtojce politike.

Është e drejtë e juaj të bëni opozitë qeverisëse. Por, kujdes se qeveria dhe kombi janë dy gjëra. Qeveritë ndërrohen, ndërsa imazhi i keq, që po jepni për vendin tonë dhe kombin tuaj mbetet!

Michigan SHBA

Dialog malësorësh

A t’kam thanë për Malësinë,

A t’kam thanë për malet tona

A e malsorët mirë e dinë

Sa bajraqe i ka Shkodra?

Më ke thanë o burrë i dheut,

Më ke folë për historinë

Për trimërinë e Skënderbeut

Dhe për krejt Arbërinë!

A t’kam thanë se Flamuri

Asht i kuq si gjaku ynë,

Se aty e kemi Shkodren,

Malësinë e Çamërinë?

Më ke thanë dhe për Deçiqin

Dhe për trimat malësorë

Sa luftarë e burra ishin,

Edhe Tringë, edhe Norë!

A t’kam folë për Ded Gjo’ Lulin

Dhe për tokën shqipëtare,

Se nuk asht as turke, sa greke,

As bullgare dhe as sllave?

Më ke folë dhe për xhubletën,

Pa harruar Manastirin,

Më ke folë dhe për Prek Calin,

Më ke folë dhe për Çerçizin!

Mos t’harrojmë Malësinë e Madhe,

As Lahuten s’mund ta la

Pa Gjergj Fishten çdo bisedë

Nuk ka forcë e nuk ka za!

Dhe për Krujen më ke folë

Për Deçiq e Kaçanik,

Si përherë me burrat ndodh,

Na ke çu dhe në Drenicë.

Në krejt trojet shqipëtare

Përfundojnë malsortë biseden

Ka një gjuhë dhe do zakone,

Që për to e falim jeten!

Lulash Nika Palushaj

Ambasadori spanjoll Manuel Montobbio vizitë në qytetin e Koplikut

100 mijë euro për planin rregullues dhe mjedisin...

Ambasadori i parë sponjoll në Shqipëri, Manuel Montobbio, ka vizituar zyrtarisht qytetin e Koplikut. Për kreun e bashkisë zotin Ramadan Lika, ardhja e ambasadorit Montobbio është konsideruar si vizitë historike. Pasi për herë të parë në historinë e këtij qyteti një ambasador i huaj zhvillon vizitë zyrtare. Qëllimi i vizitës së ambasadorit Montobbio ka qenë njohja me infrastrukturën mjedisore si dhe me punën që është kryer deri më sot për hartimin e planit rregullues të qyteti të Koplikut. Kryetari i Bashkisë zoti Ramadan Lika, pasi e ka uruar zyrtarin e lartë të shtetit spanjoll për praninë e tij në bashkinë e qytetit të Koplikut, shkurtimisht e ka njohur atë dhe drejtuesit e agjensisë kombëtare të mjedisit mbi punën e bërë për hartimin e planit rregullues të qytetit dhe resurset mjedisore të ofron kjo bashki me synim ruajtjen e atyre vlerave dhe shfrytëzimin e kapaciteteve turistike në të ardhmen. Zyrtari më i lartë i politikës spanjolle në vendin tonë është shprehur mjaft i kënaqur dhe pritja dhe gatishmëria për të bashkëpunuar e kreut të bashkisë dhe ka kërkuar që fondi prej 100 mijë eurosh i akorduar për realizimin e projektit t’i shërbejë ruajtjes së vlerave ak