Lufta për bukën, luftë për socializëm

Kjo është një ndër parullat më të publikurara të ish rregjimit komunist në vendin tonë. Mirëpo fatkeqësisht edhe pse pas afro 20 viteve demokraci dhe ekonomi të tregut të lirë, shqiptarët e Shqipërisë post-komuniste flasin për bukën dhe çmimin e këtij produkti jetik. Dhe këtë më së shumti e bën opozita e sotme, biles edhe ajo e të moderuarit E. Rama, si dhe ata që për 50 vite i degdisën shqiptarët nëpër aksione, zbore, kufij, kampe përqëndrimi, internimi e burgje dhe gjithnjë në emër të luftës për bukën dhe që ishte vetëm 700 gramë. Deri këtu gjithçka në rregull, pasi ish-ët e pushtetit të ish-ëve duan që të vinë sërish në pushtet dhe kanë plotësisht të drejtë që të merren me rritjen e çmimeve, qoftë edhe me atë të bukës, çmim për të cilat as ata që po mbushin xhepat nuk duhet që të heshtin, pavarësisht nga votbesimi që shqiptarët u dhanë me 3 korrik të vitit 2005. Mirëpo me të drejtë lind pyetja, se a është çmimi i bukës problemi më madhor që ka sot Shqipëria. Duke e parë me syrin gazetaresk ne themi se jo, mbasi shqiptarët ka vite që janë ngopur me bukë. Prandaj mendojmë se propoganda e çmimit të bukës është vërtet banale përballë rritjes galopante të çmimeve të disa produkteve të tjera dhe që janë abuzive dhe jo reale, si dhe përballë korrupsionit që Shqipërisë e së bashku me të edhe Malësisë së Madhe ia kanë zënë frymën. Përfshirë edhe këto ditë kur ne merremi me çmimin e bukës, ndërkohë që shtetarët dhe sejmenët e tyre vjellin çfarë gjejnë përpara dhe veçanërisht në tendera, dhe nuk kanë edhe aq faj, pasi ata blihen në Tiranë. Dhe e gjithë kjo u shoqërua me pesë furrtarë të arrestuar, ashtu si me gomarin e arrestuar për arin e vjedhur në Krrabë. Për ta ilustruar këtë shkrim, po japim vetëm një shembull. A e di Malësia dhe malësorët se vetëm 6 kryetarët e njësive administrative të Malësisë të pas 18 shkurtit 2007 kanë blerë dhe po blejnë 150 milion lekë të vjetra vetëm makina, të cilave po t’u llogariten nafta, shoferët dhe riparimet, shpenzimet e tyre shkojnë në 3000 milion lekë. Në vite ose 20% e grantit të ardhur nga Qeveria për vitin 2008.

Vasel Gilaj

Gjatë dy javëve në Malësinë e Madhe

Hipoteka vetëm 30 ditë për mbivendosjen e pronave

Vetëm 30 ditë kohë kanë për të plotësuar formularin denoncues, që do të gjendet pranë zyrave të rregjistrimit të pasurive ose hipotekave, të gjithë ata persona që kanë probleme me pronësinë e trojeve dhe të tokave, ose siç njihet ndryshe mbivendosja e pronave, që ka ardhur si pasojë e manipulimeve që janë bërë në vite me pronat, përfshi edhe Malësinë e Madhe. Ky është njoftimi dhe vendimi më i fundit që është, nga Drejtoria e Përgjithshme e Hipotekave të Republikës në bashkëpunim edhe me qeverinë Berisha në kuadër të luftës kundër korrupsionit, për të cilën deri tani, përsa u takonte hipotekave dhe çështjes së pronave nuk ka qenë luftë, por lojë. Koha prej 30 ditësh është konsideruar nga hartuesit e këtij ligji si e mjaftueshme që personat e interesuar, të bëjnë denoncimet që ata kanë në lidhje me çështjen e pronave, nëpërmjet formularit përkatës, që është i gatshëm, i cili plotësohet dhe më pas dorëzohet pranë zyrës së masakrimit të pasurive. Për sa i takon Malësisë së Madhe pritet që ankesat më të shumta të vinë nga Razma, Gruemira, Bajza, Kopliku dhe kryesishtj për Badrën e Mehajve e tjerë, me besimin se vërtet diçka do të bëhet edhe ose të duket e vështirë, pasi formulari dorëzohet tek ata që e kanë bërë proçkën.

Tonin Marinaj emërohet Drejtor i Q. S. U. T. në Kryeqytet

Më një fund një malësor ka arritur që të bëhet drejtor pranë një institucioni të lartë shtetëror në Tiranë dhe ai është, z. Tonin Marinaj, kreu i Partisë Demokristiane për Malësinë e Madhe, i cili ka disa ditë që është emëruar drejtor i Burimeve Njerëzore pranë Qendrës Spitalore Universitare “Nënë Tereza” në kryeqytet, një vend pune ky shumë i rëndësishëm dhe me potencë për rëndësinë që ka ky institucion shëndetësor. E jo vetëm kaq, pasi është një rëndësie të veçantë edhe për të gjithë Malësinë e Madhe, banorët e së cilës do të kenë edhe një përkrahës më shumë, siç është z. Marinaj, i cili siç ka ngritur Partinë Demokristiane në Malësinë e Madhe, bizneset e tij dhe nivelin e tij arsimor, duke u arsimuar në universitetin “Luigj Gurakuqi” të Shkodrës, në degën Biokimi, degë e cila përkon totalisht edhe me vendin e punës që zoti Tonin Marinaj ka zënë si drejtor pranë Qendrës Spitalore Universitare “Nënë Tereza” në kryeqytet. Të shpresojmë se emërimi i zotit Marinaj në një detyrë të tillë të lartë shtetërore do të jetë një ogur i mirë për emërimin e edhe malësorëve të tjerë në digastere të larta në Tiranë, pasi malësorët vërtetë e meritojnë.

Deputeti Tomë Doshi premton Shtëpinë – Muze të Prek Calit

Me inisiativë të deputetit Tom Doshi, në bashkëpunim me Komunën e Kelmendit dhe Ministrinë e Kulturës, Rinisë dhe Sporteve, brenda disa muajsh e pse jo edhe deri në fund të vitit 2008, në fshatin Vermosh të Komunës së Kelmendit në Malësinë e Madhe do të ndërtohet Shtëpia – Muze e Prek Calit dhe pikërisht atje ku Prek Cali ka lindur dhe rritur, me qëllim të vepra e tij të përjetohet konkretisht atje ku Prekë Cali luftoi për mbrotjen e kufijve të Shqipërisë derisa bisha komuniste e pushkatoi Prekë Calin 63 vite më parë. Sipas informacionit që Gazeta “Malësia” ka marrë në Komunën e Kelmendit, projekti në fjalë dhe që ka vlerën e 110 milion lekëve të vjetra ka disa ditë që është dorëzuar në Ministrinë e Kulturës, Rinisë dhe Sporteve në Tiranë, ku tani pritet miratimi i tij, ndërkohë që edhe deputeti demokristian Tom Doshi ka premtuar ndihmën e tij financiare, mbasi dihet se ai është pasardhës i fisit të Prek Calit. Interesimi i Tom Doshit për ndërtimin e Shtëpisë – Muze të heroit Prekë Cali në Vermosh, tregon më së miri vlerat që Tom Doshi trashigon nga pasardhësit e tij, duke u treguar si malësor i vërtetë edhe pse nuk është deputet i Malësisë së Madhe.

Edi Rama eksploron listat e ushqimeve në Komunën Gruemirë

Kreu i socialistëve të Shqipërisë, Edi Rama, në kuadër të turit të tij që është duke bërë në të gjithë Shqipërinë dhe veçanërisht në fshatra, disa ditë më parë ka qenë edhe në Malësinë e Madhe, dhe pikërisht në Komunën e Gruemirës, komunë e cila njihet si më e madhja në Malësinë e Madhe. Përsa i takon papunësisë, dhe si më socialistja, për sa u takon bindjeve politike, ndonëse që nga viti 1995, kjo komunë qeveriset nga demokratët, ku i vetmi socialist që e ka qeverisur Komunën e Gruemirës mbahet mend kreu aktual i Partisë Socialiste në M. Madhe Sytki Ndrecaj. Megjithatë Edi Rama është përpjekur edhe në Gruemirë që t’i mobilizojë socialistët dhe aleatët që të punojnë fart për konsolidimin e opozitës për të arritur fitore në vitin 2009, përballë kësaj qeverie e cila sipas Edi Ramës çdo ditë që kalon veçse po i varfëron shqiptarët, qofshin socialistë, qofshin demokratë. Përveç atyre që vjedhin në shtet ka thënë Rama, i cili i shoqëruar edhe nga drejtuesit më të lartë të P. S. në M. Madhe si dhe të Komunës Gruemirë ka parë nga afër edhe listat e ushqimeve në disa fshatra edhe të Komunës Gruemirë, ku fshatarët marrin bukë edhe ushqime me listë.

Tom Curri rizgjidhet kryetar i P.B.D.NJ për M. Madhe

Pas konferencës më të fundit zgjedhore të zhvilluar nga dega e Partisë Bashkimi për të Drejtat e Njeriut në Malësinë e Madhe ose P.B.D.Nj. bajzjani i njohur z. Tom Curri edhe për katër vitet e ardhme do të jetë në krye të Partisë Bashkimi për të Drejtat e Njeriut në Malësi, konferencë e cila i ka dhënë Tom Currit votëbesimin duke e rizgjedhur në krye të degës lokale të kësaj force politike, pjestare e koalicionit aktual qeverisës. Kujtojmë se Tom Curri tani Drejtor Rajonal i Zyrës së Punësimit për Prefekturën e Qarkut Shkodër në vitet 2003-2007 ka qenë kryetar i Komunës së Kastratit, përfaqësues i P.B.D.NJ. sipas të dhënave kjo forcë politike në zgjedhjet e fundit loakle rezulton se ka fituar 4 këshilltarë në M. Madhe. Nga 96 këshilltarë që ka e gjithë Malësia, në konferencën e P.B.D.NJ Malësi e Madhe, ka qenë i pranishëm edhe Sekretari i Përgjithshëm  i kësaj partie, njëkohësisht edhe deputet Leonard Solic, i cili ka vënë në dukje se P.B.D.NJ. mund të hyjë në zgjedhjet e ardhshme edhe si e vetme, edhe koalicion. Leonard Solis i njohur si mik i Fatos Nanos ka thënë për Edi Ramën se ai nuk mund ta çojë Shqipërinë në Europë me gjyslykët e Qemal Stafës.

Koplik: Shkolla 9-vjeçare bëhet me rrugën e re

Ndonëse duhej që të kishte përfunduar së ndërtuari që në muajin shtator të vitit 2007, më në fund rruga përpara shkollës 9-vjeçare të qytetit të Koplikut ku vijojnë mësimin 1200 nxënës, ka përfunduar së asfaltuari, falë një fondi të akorduar nga Këshilli Bashkiak me vlerë prej 41 milion lekësh të vjetra, në bazë të projektit të bërë nga administrata Lika. Ka përfunsuar së asfaltuari vonë për shkak të problemeve me tenderin disa muaj e më vonë edhe për çështje pronësie. Sidoqoftë me këmbëngulje dhe  vullnet të mirë rruga së bashku me trotuarët tashmë ka përfunduar së ndërtuari dhe ka një gjatësi prej 62 metrash dhe gjërësi 12 metër ose e marrë së bashku 744 metër katror rrugë dhe trotuare të asfaltuar dhe të rregulluar në qytetin e Koplikut. Kjo për sa i takon qendrës së qytetit, ndërkohë që për llogari të vitit 2007 në qytetin e Koplikut rezultojnë se janë investuar 260 miliion lekë të vjetra; nga këto 100 milion për asfaltimin e një kilometri rrugë në lagjen Mehaj, 120 milion lekë po të vjetra për rikonstruksionin e godinës së ish-Këshillit të Rrethit e adaptuar si godinë Bashkie dhe 40 milion për rrugën e shkollës. Sidoqoftë tani qytetarët Koplikas janë në pritje të investimeve për vitin 2008, kur dihetse grandi i ardhur nga qeveria është 340 milion lekë, të cilat po t’u shtohen edhe 120 milion lekë nga taksat, vlera shkon në 460 milion lekë që do të thotë edhe investime më shumë. Të presim vendimet që do të marrë Këshilli Bashkiak.

Kelmend: Komuna ku u humbën 320 mijë euro

Në vitin 2004, Qeveria Austriake në bashkëpunim me Qeverinë Shqiptare të asaj kohe, akordoi për Komunën malore të Kelemendit 1 milion euro para të cilat sipas projekteve do të investoheshin në infrastrukturë, turizëm, shkolla, qendra shëndetësore, ndërtime urash etj, dhe në një afat kohor tre vjeçar dhe konkretisht në vitet 2004-2007. Dhe vërtet kështu u veprua deri në një farë mase dhe ku edhe disa punë për t’u lavdëruar u bënë, ndërkohë që edhe mjaft të tjera u lanë pa u bërë ose u bënë si s’ka më keq, dhe veçanërisht urat aq të nevojshme për atë zonë. Duke iu referuar ngjarjeve dhe shifrave në realizimin dhe në mos realizimin sa dhe si duhet të këtij investimi dhe veçanërisht një investigimi që gazeta “Malësia” sapo e ka nisur, konstatohet se ky investim është realizuar në masën 70%, pasi 320 mijë euro rezultojnë se janë investuar më pak për të cilat deri tani kemi mësuar se janë “ngrirë” për shkak të problemeve korruptive që janë vërejtur si nga Qeveria Shqiptare, Kontrolli i Shtetit dhe Ambasada Austriake, nga një kompani italiane që kishte për të menaxhuar 620 mijë euro ndërkohë që 380 mijë euro konstatohet se i ka menaxhuar Kafod Albania, të cilat i ka realizuar si investime ndërsa ato të italianëve thuhet se janë ngrirë 320 mijë euro që nuk shkuan kurrë në Kelmend dhe që çuditërisht askush nuk i kërkon se ku shkuan dhe kush i mori, probleme që patjetër duhet të jenë objekt diskutimi dhe hetimi në Komunën e Kelmendit e jo vetëm atje, por edhe në shumë të tjera në Malësinë e Madhe ku për vite me rradhë janë varrosur miliona, dhe ku varri më i fundit ka kushtuar 320 mijë euro, pa folur për cilësinë e punimeve të kryera në 680 mijë euro, që thuhet se janë investuar.

Katër drejtorë demokratë vihen në Curulaje

Vendosja në pikëpyetje nëse do të vazhdojnë që të jenë më drejtorë të institucioneve shtetërore në Malësinë e Madhe ose për ndryshe në Curulaje, veprim që pritet të kryhet në kuadër të rekrutimit të atyre demokratëve që sorollaten ende të pa punë dhe që kanë kontribut të pamohueshëm, ka bërë që dhjetëra demokratë të njohur malësorë të nisin interesimin dhe përpjekjet, për të zënë vende në rlin e drejtuesve të emëruar të institucioneve shtetërore në Malësinë e Madhe. Meqenëse ashtu siç është thënë edhe më parë, pranvera pritet që të sjellë ndryshime në rradhët e disa drejtorëve, puna e të cilëve me sa duket, jo vetëm se ka rezultuar e pa efektshme, dhe pak rezultative, por s’është edhe më e rëndësishmja për kohët që jetojmë nuk ka sjellur në administratat e tyre njerëzit e duhur politikisht, duke mos i larguar sa dhe si duhet ata me bindje, dhe aktivitet të majtë politik, gjë që ka sjellë pakënaqësi shumë të mëdha në rradhët e demokratëve malësorë dhe kjo për faktin sepse mjaft nga drejtorët, sipas demokratëve malësorë nuk janë me aktivitet politik dhe me bindje të djathta. Gjithsesi nuk është çudi që rotacioni ose zëvendësimi të sjellë ndryshime edhe në radhët e drejtorëve të koalicionit. Të presim pasi demokratët njuk presin më. Kujtojmë se nga 18 drejtues, vetëm 4 janë të aleatëve.

Vdekja e vërtetë e Pjetër Arbnorit nuk ishte ajo që dimë të gjithë

Në emër të cilës demokraci, ndodh që në institucionet shtetërore 90% e të punësuarve janë nga ish klasa komuniste, në emër të cilës demokraci nuk kthehen në detyrë ata që u larguan nga puna në vitin 1997. Në emër të cilës demokraci nuk hapen dosjet e Sigurimit të Shtetit. Në emër të cilës demokraci heshtet për korrupsionin e djeshëm dhe të sotëm. Në emër të cilës demokraci miratohen ligje tipike komuniste, si për pronat, ashtu edhe për dëmshpërblimin e ish të përndjekurve. Jo gjëra të tilla nuk mund të bëhen në emër të demokracisë. Me këto fjalë u është drejtuar në mes tjerash të pranishmëve Sekretari i Përgjithshëm i Unionit Politik Antikomunist të Shqipërisë z. Alfons Grishaj në takimin e organizuar nga ky union këto ditë në qytetin antikomunist të Shkodrës. Por më interesantja ka qenë kur Grishaj ka deklaruar se ky devijim ka filluar prej kohësh dhe vazhdon edhe tani. Devijim që sipas tij ka kulmuar me të ndjerin Pjetër Arbnori i cili jo shumë kohë para vdekjes së tij shpërfillej deri në injorim nga zyrtarët e lartë të shtetit. Kjo sjellje është shprehur Alfond Grishaj nuk ka të bëjë me demokracinë. Dhe Stalini u mësonte bashkëpunëtorëve të vet artin e të sjellurit me kundërshtarët, duke i eleminuar psikologjikisht edhe fizikisht. Dhe vdekja e vërtetë e Pjetër Arbnorit nuk ishte ajo që e dimë të gjithë, deklaratë kjo që ka ngjallur vërtetë interesimin dhe kureshtje nga të pranishmit dhe më gjërë.

Prona dhe adoleshenca marrin dy jetë në Malësinë e Madhe

Gjatë dy javëve të fundit në Malësinë e Madhe, ndryshe çfarë ka ndodhur vitet e fundit, ku krimi ka patur një rënie pothuajse në nivelin zero, fatkeqësisht kanë ndodhur dy ngjarje mjaft të rënda kriminale, të cilat kanë përfunduar me humbjen e dy jetëve. Dhe pikërisht të një 53 vjeçari dhe të një adoleshenteje 14-vjeçare. Si për koincidencë, të dy viktimat kanë qenë banorë të fshatit Grudë – Fushë, në komunën e Gruemirës. 53-vjeçari Zyhdi Hasani është goditur me thikë për çështje pronësie nga një i afërm i tij dhe për pasojë ka gjetur vdekjen e menjëhershme. Ndërsa 14-vjeçarja Heriona Voçaj është vetëvarur pranë shtëpisë së saj për shkaqe dhe motive ende të panjohura dhe që kanë të bëjnë me moshën e re të vajzës, e cila, sipas mësuesve dhe bashkëmoshatarëve të saj, ka qenë një vajzë shembullore. Këto janë viktimat e para që janë shënuar në Malësinë e Madhe në vitin 2008. Kujtojmë se numri i viktimave, për shkak të vrasjeve dhe vetëvrasjeve, në vitin 2007 ka qenë vetëm dy të tilla.

Dardania (Kosova)  TE DEUM LAUDAMUS!

Menduam ta titullojmë kështu shkrimin tonë përshëndetës, me rastin e shpalljes së Pavarësisë së Kosovës, pasi është pikërisht Niketë Dardani biri i shenjtëruar i kësaj treve Ilire, i cili në shekullin IV-të përveç shumë veprave të tjera, ka lënë trashigimi edhe Hymnin e pavdekshëm të Kishës Perëndimore (Katolike), hymn që është edhe sot në fuqi, dhe titullohet TE DEUM LAUDAMUS (Ty Hyj (Zot) të lavdërojmë, apo Lavdëruar qofsh o Zot). E natyrisht nuk ka ditë më të madhe se sa 17 shkurti (2008) për Kosovën e popullin e saj për të lavdëruar Zotin që u dha forcë e mendje përfaqësuesve të saj (deputetëve) të shpallin Pavarësinë, por edhe faktorit ndërkombëtar me në krye Shtetet e Bashkuara të Amerikës të vlerësojnë drejtësinë e shqiptarëve të Kosovës, duke u njohur pavarësinë. Atë pavarësi të mohuar nga Europa plakë për rreth 95 vite. Që shqiptarëve u kushtoi rreth 200 mijë dëshmorë e martirë të lirisë e pavarësisë, duke bërë që pavarësia e Kosovës t’i ketë rrënjët në oqeane gjaku e lumej sakrificash, të cilat mjerisht erdhën nga lakmitë e fqinjëve shovinistë serbë. Masakrat e serbëve në trojet shqiptare të Kosovës martire kishin si fund vitin 1999, kur Europa dhe Bota Demokratike u detyruan të ndalin dorën gjakatare që vetëm për këtë kohë kriminelët serbë të Millosheviçit kishin vrarë e zhdukur rreth 15 mijë shqiptare, por edhe kishin keqtrajtuar e dëbuar nga trojet e tyre autoktone rreth një milion të tjerë. Që nga 17 shkurti (2008) Dardania e moçme, apo Kosova e sotme është e pavarur dhe rikthehet në “sofrën” Europiane, në atë “sofër” që kishte vendin që me krijimin e jetës mbi këto troje. Rreth 30 shekuj më parë, Homeri në kryeveprën e tij, Iliada, “hymnizonte” rolin Dardan në luftën për mbrotjen e Trojës, me prijësin e tyre, legjendarin Enea. Ndërsa poeti romak Virgjili, në poemën e tij “Eneida” ndër të tjera vargëzon: “O dritë e Dardanisë/ Ti shpresë më e madhe e trojanëve”. Por edhe Europa e epokës së besimit e qytetërimit Kristian ka në themel të saj kontributin Dardan. Flori dhe Lauri janë dy martirët dhe shenjtorët e parë që u martirizuan për besimin Kristian (afër Prishtinës së sotme, fundi i shekullit I-rë, fillimi i shekullit II-të). Nga trojet Dardane (Nishi) ishte edhe Kostandini i Madh, perandori romak, që me ediktin e tij të Milanos (viti 313) ndaloi persekutimin e shtetasve të vet, që dëshironte të përqafonin e përhapnin besimin e ri Kristian. Përsëri ky perandor me origjinë kosovare në vitin 321 firmos dekretin e së Dielës si ditë pushimi (e feste) për të gjithë banorët e Perandorisë. Vargu i Martirëve e Shenjtorëve në themelet e qytetërimit Perëndimor Kristian nga raca jonë Ilire është rreth 600 të tillë, ndaj Europa dhe Bota e sotme e kanë kuptuar me të drejtën e Zotit, se Dardania e moçme apo Kosova e sotme është TOKA E SHENJTË e qytetërimit perëndimor (dhe jo e ardhacakëve të vonë sllavë). Ibrahim Rugova, Hashim Thaçi, Ramush Haradinaj, familja Jashari e dhjetra apo qindra-mijëra familje të tjera shqiptare janë të fiksuara në panteonin e pavdekshëm të lirisë e pavarësisë së Kosovës, por edhe të vetë Europës Perëndimore, në themelet e së cilës, raca jonë ka kontributin më të madh, por deri tani edhe shpërblimin më të vogël. Gjithsesi NE shqiptarët në këtë ditë gëzimi, po Lavdërojmë Zotin tonë me fjalët e pavdekshme të Hymnit të Kishës Katolike të shkruara rreth 16-të shekuj më parë nga biri i trojeve tona Nikete Dardani: TE DEUM LAUDAMUS.

Përgaditi: Ndue Bacaj

Çesk Kalaj: Politika është pasion, përgjegjësia është detyrë

Anëtar dhe aktivist i njohur i Partisë Demokratike, biznesmen i suksesshëm gjatë 17 viteve të pluralizmit politik, dashamirës dhe sponsor kryesor i Veleçikut. Ndikues dhe faktor në fitoren e përfaqësuesve të forcave të djathta në zgjedhjet e fundit. Çesk Kalaj është “rrëfyer” për gazetën “Malësia”.

Gazeta “Malësia”: Zoti Kalaj, Malësia e Madhe vazhdon të mbetet ndër më të varfërat dhe të pashpresat në shkallë vendi edhe pas 17 viteve të pluralizmit politik. Kë fajëson zoti Kalaj për rastin konkret?

Çesk Kalaj: Sinqerisht më vjen keq e ndjehem jo mirë kur shoh që treva e Malësisë ka mbetur një vend i pazhvilluar, pa shumë shpresë dhe pa të ardhme. Sigurisht që i gjithë faji mbetet te klasa politike, te drejtuesit dhe politikanët që në mënyrë periodike kanë drejtuar strukturat më të rëndësishme të rrethit të Malësisë gjatë 17 viteve të pluralizmit politik. Mund të shprehem pa kurrfarë kompleksi që gjithë ata kanë parë më shumë interesat vetjake se ato të banorëve dhe trevës së Malësisë.

Gazeta “Malësia”: Me këtë thoni që në drejtim thuajse në asnjë rast nuk kanë qenë njerëzit e duhur, të ndershëm dhe të përkushtuar për ta ndryshuar Malësinë. Dhe kur shpreheni kështu nuk anashkaloni askënd pavarësisht preferencave politike, krahinore e fetare.

Çesk Kalaj: Unë vlerësoj realitetin dhe pak merrem me analiza specifike. Fakti që treva e Malësisë gjendet kështu siç është nuk ka shumë nevojë për koment. Ndërsa unë si person në asnjë rast në të shkuarën, sot as në të ardhmen nuk i vlerësoj gjërat si partiak, besimtar apo autokton, por gjithmonë sa dhe si vihen në shërbim të të gjithë komunitetit në trevën e Malësisë pa kurrfarë dallimi.

Gazeta “Malësia”: Zoti Kalaj, pse shpreheni me kaq dhimbje për trevën e Malësisë, ku ju aktualisht keni një biznes rentabël e jetoni në qytetin e Lezhës.

Çesk Kalaj: Unë vërtet kam disa biznese në qytetin e Lezhës, po ju garantoj që asnjëherë dhe në asnjë rast nuk jam shkëputur nga vendlindja ime. Biles të gjithë aktivitetin tim si biznesmen e kam të regjistruar në degën e tatim taksave të rrethit të Malësisë, një mënyrë kjo për të ndihmuar sadopak pikërisht vendlindjen time. Për më tepër në asnjë rast nuk e ndjej veten të shkëputur apo larg të asaj që vazhdimisht ngjet në trevën e Malësisë dhe thuajse gjithmonë jam prezent në të gjitha aktivitetet apo ngjarjet që ndodhin në trevën e Malësisë.

Gazeta “Malësia”: Doni të thoni që jeni prezent dhe aktiv edhe në fushatat zgjedhore?

Çesk Kalaj: ...patjetër. Unë qysh në vitin 1991 e deri sot në asnjë rast nuk kam qenë jashtë zhvillimeve politike të trevës së Malësisë dhe kurdoherë kam kontribuar maksimalisht në fitoren e forcave të djathta politike. Edhe në të ardhmen, pavarësisht insinuatave që mund të vinë nga krahë të ndryshëm të politikës, unë do të vazhdoj të kontribuoj personalisht dhe financiarisht me mundësitë e mia për fitoren e përfaqësuesve të forcave të djathta politike, më saktë do të bëj atë kam bërë deri ditën e sotme.

Gazeta “Malësia”: Zoti Kalaj pse përmendet insinuatat. A ka njerëz në P.D. apo në forca të tjera politike që e shohin me xhelozi kontributin dhe angazhimin tuaj politik në trevën e Malësisë.

Çesk Kalaj: Jo nuk kam kurrfarë informacioni në këtë drejtim, pasi unë aktualisht kam marrdhënie mjaft të mira e miqsore me gjithë drejtuesit e forcave të djathta politike në trevën e Malësisë. Për më tepër unë vazhdimisht dhe në asnjë rast nuk kam shfaqur ambicje politike të cilat të krijojnë xhelozi tek drejtuesit aktualë të forcave të ndryshme politike në rrethin e Malësisë. Por kjo natyrisht nuk më ndalon të them haptas mendimin tim që jo të gjithë ata përfaqësues janë në pozicionin e duhur e aktiv në shërbim të komunitetit që i ka zgjedhur.

Gazeta “Malësia”: Zoti Kalaj, me këtë doni të thoni që keni vërejtje për të emëruarit apo të zgjedhurit në administratën shtetrore aktuale.

Çesk Kalaj: Jo, për të zgjedhurit natyrshëm nuk më takon mua të bëj oponencën pasi ata janë vullneti i shumicës që i ka sjellë në ato poste. Po nuk mund të rri pa shprehur mendimin tim për të emëruarit në administratën shtetërore aktuale. Me pak përjashtime ata janë tërësisht të paarsimuar, të paaftë dhe krejtësisht të padobishëm për komunitetin në trevën e Malësisë. Për më tepër ata nëpunës janë edhe diskretituesit më të mëdhenj të qeverisjes aktuale të cilët nuk japin as shpresë dhe as besim për sot dhe për të ardhmen. Qeveria duhet  të ndërhyjë në mënyrë urgjente për largimin e tyre dhe zëvendësimin me njerëz të arsimuar, të aftë dhe të përkushtuar në përmbushjen e alternativave të qeverisjes demokratike.

Gazeta “Malësia”: Zoti Kalaj jeni antar i Asamblesë dhe sponzor kryesor i skuadrës së futbollit Veleçiku. Realisht pse jepni lek për Veleçikun, për pasion, për përfitime materiale apo një ditë doni të bëheni President i këtij ekipi?

Çesk Kalaj: Më kenë prekë në një pikë mjaft delikate. Unë futbollin dhe sportin në përgjithësi e kam pasë pasion dhe të trashëguar. Kujtoni këtu ekipin e volejbollit në Kamicë kur luanin Selim Broja, Ahmet Cafi apo Lekë Gjergji, ose dhe më shumë skuadra të tjera futbolli në trevën e Malësisë, për të cilat realisht ndjehem krenar që i përkas këtij vendi që ka një trashigimi aq të pasur në të gjitha llojet e sportit. Ky pasion më ka bërë që vazhdimisht të jem shumë aktiv edhe për Veleçikun, i cili realisht ndodhet në gjendje të mjeruar. Pa fushë sportive, pa mjete lëvizëse, pa trajtim dhe pa kushte normale, por me futbollista që kanë talent e shpirt për ta përfaqësuar denjësisht këtë sport masiv në shkallë vendi. Më ka nxitur edhe pasioni e përkushtimi i stafit drejtues e kreut aktual të Bashkisë që të jap aq kontribut sa kam mundësi në mënyrë që të gjithë së bashku të kontribuojmë për ngjitjen e ekipit në shkallët e larta të këtij sporti në shkallë vendi. Dua të them që kontributi është tepër modest dhe pa kurrfarë paragjykimi apo synimi personal. Do të vazhdoj ta mbështes ekipin dhe stafin me të gjitha mundësitë e mia si individ dhe biznesmen në trevën e Malësisë.

Gazeta “Malësia”: Në vitin 2007 u tha se ju do të ishit njëri ndër kandidatët për kryetar të Komunës Qendër në rrethin e Malësisë. Kjo jo vetëm në ditët e para e më pas emri juaj nuk u përmend në strukturat drejtuese të P.D.

Çesk Kalaj: Ka qenë vërtet një propozim për të qenë kandidat për kryetar komune, por dihet që koalicionet janë atribut të qendrës dhe kjo bëri që unë të tërhiqem. Natyrshëm komuna e ka një kryetar të forcave të djathta dhe mendoj se komunitetika bërë zgjedhjen e duhur.

Gazeta “Malësia”: Zoti Kalaj, vjeshtën e këtij viti pritet të bëhen zgjedhjet e reja në strukturat vendore të Partisë Demokratike sipas parimit: Një anëtar, një votë. Ju si antar dhe aktivist i hershëm i kësaj force politike a mendoni se mund të ishit njëri ndër kandidatët për kryetar të degës vendore të Partisë Demokratike?

Çesk Kalaj: Asnjëherë nuk mund të thuhet jo ose kurrë në jetën politike. Aq më tepër kur je i angazhuar dhe i vlerësuar nga një masë e rëndësishme e komunitetit. Sinqerisht deri në këto momente që flasim nuk më ka shkuar në mendje një ide e tillë, po me bindje mund t’ju them që nëse dikush e kërkon këtë unë nuk mund t’i shmangem asnjë përgjegjësie. Politika është pasion, ndërsa drejtimi është art. Dhe unë kam dhënë prova që në drejtim jam i suksesshëm ndërkohë që politikën e kam vazhdimisht pasion. Dhe nëse shtrohet pyetja që unë mund të jap më tepër kontribut si kryetar i degës vendore të Partisë Demokratike në rrethin e Malësisë, patjetër që nuk mund t’i shmangem një angazhimi të tillë. Treva e Malësisë aktualisht ka mjaft njerëz të arsimuar, të ditur, të përkushtuar e me virtyte të larta njerëzore që mund ta drejtojnë me autoritet e profesionalizëm atë drejt zhvillimit e progresit të shpejtë. Malësia nuk mund të mbetet më tej peng i paaftësisë, mediokritetit e mungesës së angazhimit të përfaqësuesve të pushtetit që padrejtësisht kanë zaptuar postet drejtuese të administratës aktuale shtetërore.

Gazeta “Malësia”: Zoti Kalaj së fundi a e lexoni gazetën “Malësia”?

Çesk Kalaj: Me sinqeritet ju them se ndjehem shumë krenar e më tepër malësor kur në Lezhë krahas organeve të tjera të shtypit shoh dhe gazetën “Malësia”. Ju përshëndes përzemërsisht për angazhimin tuaj dhe ju premtoj se do të kontribuoj realisht që të mbahet gjallë sot dhe në të ardhmen kjo dritare e informimit që na lidh më shumë e realisht me vendlindjen. Ju faleminderit e urime.

Suksese dhe juve zoti Kalaj!

Intervistoi: Rifat Ymeri

Nard Ndoka ministër i Shëndetësisë dhe kryetar i PDK-së “rrefehet” per gazeten “Malesia”

Gazeta Malesia: Zoti Minister, ka tri vjet qe ne Shqiperi qeverisin forcat e djathta dhe Ju jeni pjestar te ketij kualicioni.Si e vleresoni Ju punen eketij kabineti deri ne momentet qe flasim?

E kam deklaruar edhe herë të tjera dhe e përsëris: në gjykimin tim kjo Qeveri është Qeveria më e mirë që shqiptarët kanë patur në këto shtatëmbëdhjetë vite. Sigurisht, kjo nuk do të thotë se ky është potenciali qeverisës maksimal i kësaj mazhorance dhe nuk mund të bëjmë më shumë.

Mendoj se probleme ka shumë, pra ka edhe shumë vend për përmirësimin e punës së qeverisë.

Ne duhet të kemi më shumë ritem, të jemi më eficentë në menaxhim, të përshpejtojmë proceset, sepse nuk kemi asnjë minut kohë për të humbur. Administrata duhet të shkundet, të rrisë efektivitetin e saj menaxhues. Ne vërtetë kemi tashmë një administratë civile, por jo në të gjitha rastet kjo administratë është efektive në mënaxhimin e qeverisjes, për të mos folur pastaj për deformimet që I janë bërë asaj nën ndikimin e politikës. Ne duhet të punojmë vazhdimisht për të ndërtuar një administratë të aftë, profesionale, të përshtatshme për një shtet modern europian. Perfundimisht duhet të dalim nga mentaliteti që t’iu gjejmë njerëzve një punë. Ne duhet t’I gjejmë punës njeriun që është I aftë ta kryejë me sukses. Vetëm kështu do të shkojmë përpara. Dhe kjo nuk e dëmton dimensionin social të shtetit. Përkundrazi e forcon. Sepse vetëm një shtet I zhvilluar dhe me potencial ekonomik të sigurtë është I aftë të përmbushë edhe misionin social, kujdesin për njerëzit në nevojë, pra të krijojë një fytyrë humane të vetën.

Natyrisht, problem tjetër është përshpejtimi I reformave, guximi dhe vendosmëria për kryerjen e tyre, pavarësisht kostove që krijonë.  Gjithashtu problem mbetet menaxhimi me I mirë I investimeve, duke patur gjithnjë në sy, vizionin se ku duam të shkojmë, çfarë përspektive kemi si vend, si shoqëri, krahas investimeve madhore, sic është ndërtimi I aksit rrugor që lidh Shqipërinë me Kosovën, duket të përqendrohemi më shumë edhe në ata sektorë jetikë të ekonpomisë të cilat mendohet se do të përfaqësojnë zhvillimin e Shqipërisë së neserme si energjetika,  turizmi, infrastruktura, mjedisi, bujqësia etj, si dhe në rritjen  e cilësisë së shërbimeve që ofrojmë për qytetarët. Pra kemi shumë gjëra për të përmirësuar, por gjithsesi, kjo është një qeverisje e susksesshme , që po i garanton Shqipërisë të ardhmen euro-talantike.

Ndryshe nga qeveritë e majta, që punuan me efikasitet për xhepin e vet dhe e kthyen korrupsionin në sistem, kjo Qeveri, anëtarët e kabinetit të saj e kanë kthyer luftën kundër korrupsionit në një betejë të përditshme.E njejta luftë e vendosur po zhvillohet edhe kundër krimit të organizuar dhe trafiqeve, çka e ka rritur sigurinë në venddhe besimin e partnerëve ndërkombëtarë të Shqipëria.

Gazeta Malesia: Nard Ndoka Minister i shendetesise. A ishte kjo zgjidhje e Juaja apo e diktuar?

Ministria e Shendetësisë, ishte një nga ministritë më të vështira për t’u menaxhuar. Institucionet në varësi të kësja ministrie janë në kon takt me qindra qytetarë në nevojë në çdo ditë të javës. E verteta është se unë e pranova me kenaqësi drejtimin e kësaj ministrie, edhe pse e dija se kjo ministri ka shuëm probleme. Në natyren time është që të mos trembem nga puna, nga zgjedhjet e vështira. Tani, kur po behet gati viti që jam në krye të kësja ministrie, them se kam bërë zgjedhjen e duhur dhe jam përgjithësisht i kënaqur me ato që kam arritur.

Gazeta Malesia:  Çfare mendoni se eshte kryer mire gjate kohes qe Ju jeniu ne krye te dikasterit te shendetit Publik.A ka aktualisht nje strategji konkrete dhe afatgjate per kete sektor te rendesishem e jetik per vendin.

Viti 2007 ishte një vit i rëndësishëm dhe pozitiv për shëndetësinë shqiptare. Ka disa tregues në të cilët bazohet ky vlerësim: është gjendja faktike në institucionet tona shëndetësore, është mbështetja në rritje e opinionit publik dhe është raporti i progresit i Bashkimit Evropian për Shqipërinë. Të gjithë këta komponentë njohin e vlerësojnë zgjerimin e shërbimeve shëndetësore, rritjen e cilësisë së shërbimit dhe në tërësi, rolin e Ministrisë së Shëndetësisë në hartimin e politikave dhe marrjen e vendimeve afatgjata për reformimin e sistemit.  Arritja më e rëndësishme e kësaj ministrie ishte hartimi dhe miratimi i Strategjisë Kombëtare të Sistemit Shendetësor, e cila përbën një proghram të qartë për reformimin dhe modernizimin e sistemit shendetësor në vitet që vijnë duke e bërë atë të krahasueshëm me sistemet shendetësore në vendet e zhvilluara.

Ndërkaq, gjatë vitit 2007 janë hartuar një një numër i madh vendimesh, ligjesh, rregullash dhe dokumentesh të tjera zyrtare qe kanë shumë rëndësi për funksionimin nornmal të sistemit shëndetësor.

Gjatë vitit 2007 sollëm një risi pozitive: vendosjen e administratorëve në krye të procesit, një praktikë kjo e provuar me sukses në vendet e tjera evropiane. Në ato institucione ku pati një harmonizim të mirë midis drejtimit administrativ dhe drejtimit mjekësor konstatuam se arritjet ishin më evidente. Mjafton që sot të shihen spitalet rajonale dhe konstatohet lehtësisht se ky model i ri administrimi ka qenë frutdhënës. Një reformë e rëndësishme, e cila nisi më 2007 me shërbimin parësor dhe do të zgjedhohet edhe në nivele të tjera, është kalimi i shërbimeve tek ISKSH-ja. Kjo skemë funksionoi dhe jemi të gjithë dëshmitarë të suksesit të saj, pavarësisht rezistencës dhe kritikave që erdhën nga nivele lokale e pushtete të tjera, mentalitetet e të cilave kanë mbetur 10 vjet prapa. Me ligjin e ri të financimit të kujdesit shëndetësor reforma e kalimit të shërbimeve nga Ministria tek ISKSH-ja do të bëhet më e plotë dhe më konkrete. Ky ligj mbetet një nga ligjet dhe prioritetet tona kryesore për vitin 2008. Reforma në financimin e financimit mbetet thelbësore, por që të ketë sukses, ajo kërkon një angazhim real të strukturave politike vendimmarrëse, të qeverisë, parlamentit dhe njëherësh një ndërgjegjësim publik të vetë qytetarëve dhe stafit mjeksor. Aspekt tjetër i reformës administruese ishte përfshirja për herë të parë e sistemit të ri të kontrollit dhe vlerësimit të cilësisë dhe standardeve. Ky sistem mundëson matjen e punës së mjekëve dhe kapaciteteve profesionale të cdo spitali, rritjen e transparencës dhe përdorimin më me efektivitet të burimeve njerëzore dhe pajisjeve mjekësore.

Gjatë vitit 2007 patëm gjithashtu një rritje të buxhetit të shtetit dhe në tërësi, të investimeve shtetërore e private në sistemin shëndetësor. Janë kryer investime të mëdha në QSUT, në spitalet e Shkodrës, Elbasanit, Korçës, Durrësit, etj. Kemi gati dhe jemi në pritje të vendimit të qeverisë për ligjërimin e Spitalit të ri Alternativ të Tiranës, kemi nisur punën për spitalin e Kavajës dhe jemi në fazë përgatitore të punimeve për spitalin e ri të Fierit. Investime shumë herë më të mëdha janë bërë në furnizimin me pajisje shëndetësore moderne, me futjen e teknologjive të reja dhe si produkt i parë i tyre, ne shumë shpejt do të realizojmë transplantin e parë në Tiranë nga mjekë shqiptarë.

Gjatë vitit që lamë pas ne  bëmë reforma në administrimin e disa shërbimeve bazë, si pastrimi, ruajtja, ushqimi, hoteleria, etj, të cilat kaluan nën administrim privat. Ne planifikojmë që ky proces të zgjedhoret me shërbimet e urgjencës, dializës, etj, si dhe kjo të realizohet jo vetëm në QSUT por në të gjitha spitalet rajonale.Po ashtu, gjatë 2007 u dhamë më shumë autonomi dhe përgjegjësi organeve të qeverisjes vendore. Krahas Grandit Konkurrues, me të cilën realizuam ndërtimin e 316 qendrave shëndetësore dhe rikonstruktimin e 104 qendrave të tjera, me vendim të qeverisë krijuam Borde Drejtuese të Qendrave Shëndetësore, ku pushteti vendor do të ketë përfaqësuesin dhe votën përcaktuese.
të gjitha këtu reforma dhe investime që janë ndërmarrë gjatë vitit që shkoi krijojnë një bazë më të shëndoshë për të vazhduar me suskes qeverisjen e sistemit shendetësor gjatë këtij viti.

Gazeta Malesia: Zoti Minister nuk e di sa jeni informuar po ne fshatin Vermosh te malesise mungon thuajse tersisht sherbimi shendetsor, qendra shendetsore eshte jashte funksionit, nderkohë qe ne qendren shendetsore te Koplikut egziston nje gjenerator i viteve 5o qe nuk eshte ndezur ne asnje rast.Kur mungon energjia elektrike ketu sherbimi per te semuret kryhet ne driten e qirinjve?

Më vjen keq, po më duhet të pranoj se sistemi ynë shendetësor i ngjante një ndërmarrjeje të madhe socialiste. Nuk është e lehtë të ndryshosh brenda një viti të gjithë këtë sistem, ta shndërrosh atë në një sistem modern. Natyrisht nuk është jashtë vemendjes sime gjendja e instsitucioneve shendetësore në Malësinë e Madhe. Ne kemi një projekt për ndërtimin e qendrave shendetësore në zona turistike si Vermoshi, Thethi etj. Ndërkaq ne do të ndërhyjmë energjikisht për modernizimin e qendrës shendetësore në Koplik, që ajo të plotësojë të gjitha kushtet për t’u shërbyer qytetarëve në nevojë.

Gazeta Malesia: Zoti Ndoka..Duke u kthyer tek aktiviteti Juaj politik si kryetar i PDK. Çfare po ndodh aktualist ne strukturat drejtuese te kesaj partie.

Strukturat drejtuese të PDK-së, funksionojnë normalisht dhe janë tërësisht të angazhuara për të kryer funksionet e tyre politike. Ato që janë shkruar në media gjatë javëve të fundit nuk kanë asnjë bazë të vërtetë, dhe si të tilla nuk meritojnë as vëmendjen dhe as kohën time. Për qytetarët dhe opinionin publik është mëse i qartë fakti se PDK është e do të jetë një realitet në rritje në spektrin politik shqiptar. Votat që elektorati na dha në zgjedhjet e vitit 2007, ishin vota të mbështetjes për qëndrimet, vizionin dhe parimet që ne mbrojmë, dhe si të tilla, janë një sinjal i qartë për këdo që ka sy për të parë, se PDK përfaqëson një nga partitë kryesore politike në koalicionin qeverisës dhe një faktor me peshë në vendimmarrjen politike të vendit. Ne i njohim përgjegjësitë tona dhe jemi të angazhuar totalisht në mirëqeverisjen e vendit dhe në kryerjen e reformave duke kontribuar me të gjitha potencialet e saj që Shqipëria të përshpejtojë ecjen në rrugën e saj europiane.

Nga ana tjetër më duhet të pohoj se realiteti brenda PDK-së është duke ndryshuar çdo ditë, për shkak të rritjes së shpejtë të kësaj partie, për shkak të mbështetjes gjithnjë e më të gjërë që kjo parti po gjen brenda shtresave të ndryshme të shioqërisë shqiptare. Eshtë e qartë se zhvillime të tilla brenda kësaj partie nuk mund të kalojnë pa debate konstruktive, por ky është një proçes i natyrshëm në një parti të hapur dhe demokratike dhe nuk përbën asnjë shqetësim për identitetin dhe integritetin tonë. Ne jemi të sigurtë në rrugën që kemi zgjedhur.

Gazeta Malesia: Zoti Ndoka. A egzistojne klane apo grupe ne strukturat e larta drejtuese te Partise demokristiane dhe cilat jane mardheniet Tuaja me kryetarin e grupit kuvendor demokristian  Pashko Ujka.

Me kryetarin e grupit parlamentar të PDK-së kam marrëdhënie korrekte, institucionale. Natyrisht, zgjerimi i PDK-së, ka krijuar edhee korrente, grupime të ndryshme brenda kësaj partie, çka e konsideroj më se normale. E rendesishme është që brenda institucioneve të partisë ka debate, ide politike, mendime, energji që vënë në levizje partinë. Kjo tregon se kjo parti është në ndryshim, është në ripërtrijtje të shpejtë. Gazeta malesia: Zoti Ndoka jeni kritikuar se keni marre pjese ne festen e 29 nentorit gjate vitit te kaluar.A ndjeheni i penduar?

Jo aspak. Unë vijë nga një familje e përsekutuar nga diktatura, nga një familje antikomuniste. Por ne, më shumë se kushdo tjetër, duhet të punojmë për ndërtimin e shtetit ligjor dhe respektimin e ligjeve. 29 Nëntori vazhdon të jetë një festë e ligjshme dhe unë e respektoj atë. Ndërkaq ata që ranë në luftën antifashiste meritojnë respektin dhe nderimin tonë të plotë. Tjetër është keqpërdorimi i luftës anti-fashiste nga komunistët dhe ndërtimi në emër të saj të një diktature çnjerëzore, e cila ishte një fatkeqësi e rëndë për shqiptarët dhe për familjen time.

Gazeta Malesia: Zoti Ndoka Si e vleresoni degen Demokristiane ne rrethin e Malesise së Madhe dhe rezultatet e arritura nga ajo ne zgjedhjet e kaluara. Keni fituar komunen e Kelmendit dhe perfaqesoheni me 10 keshilltare nga 96 që ka gjithe Rrethi i Malesise?

Partia Demokristiane ka një mbështetje të gjërë në Malësinë e Madhe. Une besoj se rezultati i PDK-së në Malësi të Madhe do të dyfishohet në zgjedhjet e ardhshme. Këtë besim e mbështes së pari tek demokristianët e malësisë dhe së dyti, tek përspektiva e re që po u krijohet demokristianëve në të gjithë Shqipërinë. Ne jemi të vendosur të shkojmë përpara, duke dëshmuar vlerat tona më të mira, që çdo ditë e më shumë po gjejnë pranim dhe mbështetje në shoqërinë shqiptare.

Vizioni dhe qëndrimet politike të PDK-së janë pritur me simpati dhe vlerësim jo vetëm nga qytetarët e thjeshtë që duan progresin, paqen sociale dhe mirëqenien individuale, por edhe nga intelektualë, politikanë, personalitete të fushave të ndryshme, të rinj dhe të reja, të cilët i janë bashkuar PDK-së dhe janë bërë pjesë vitale e saj. Këto qëndrime dhe ky vizion i ri politik ka bërë që rradhët e PDK-së të shtohen çdo ditë me anëtarë të rinj që përfaqësojnë shtresa të ndryshme të shoqërisë.

Gazeta malesia: Zoti Ndoka cili eshte mendimi Juaj per reformen zgjedhore dhe konkretisht per pragun elektoral. A ju tremb rritja e ketij pragu dhe listat e mbydhura ne zgjedhjet e ardheshme.

Parti Pemokristiane  realisht nuk është e shqetësuar nga pragu elektoral, pasi edhe në qoftë se ndodhë një rritje e pragut në tre, katër apo pesë perqind, ajo është e sigurtë se do të përfaqësohet në parlament. Pra për ne si forcë politike nuk përbën shqetësim pragu elektoral. Në fakt, pretendohet se rritja e pragut elektoral, do të largojë nga skena politike partitë fiktive, partitë pa elektorat. E verteta është se partitë pa elektorat nuk janë në parlament për shkak të pragut të ulët, po për shkak të abuzimeve me ligjin zgjedhor, për shkak të transferimit të votës nga dy partitë e medha të partitë aleate. Kjo strategji ka siguruar mbijetesen e partive satelite të PD-së dhe të PS-së, parti qe janë mbajtur nga këto dy parti dhe janë përdorur, sipas qejfit, për nevojat e tyre politike.  Ne mendojmë se reformimi i ligjit zgjedhor do të bëjë të mundur eleminimin e këtij fenomeni të shëmtuar të politikës shqiptare.

Nga ana tjetër ne mendojmë se vota elektorale, vullneti i zgjedhësve duhet përfaqësuar në parlament me realizëm. Kufizimi me pragje i këtij përfaqësimi nuk do të ishte nje veprim demokratik.

Ajo që kërkohet të arrihet nëpërmjet reformës zgjedhore dhe që duhet të arrihet, është garantimi i votës së lirë të qytetarëve. Me këtë dua të them që nëpërmjet reformës zgjedhore ne duhet të arrijmë të nje ligj i tillë zgjedhor që garanton votën e qytetarëve, që u jep fund spekulimeve dhe manipulimeve me vullnetin e zgjedhësve.

Gazeta malesia.Aktualisht ne vend egzistoje kater formacione demokristiane. A parashikoni unifikimin dhe shkrirjen e tyre ne nje parti te vetme demokristiane.

Ka vetëm një parti demokristiane, PDK-në. PDK është e hapur për të gjitha ata individë, formacione apo grupime që e gjejnë vetën në programin politik, në statutin dhe në vizionin politik të PDK-së dhe që respektojnë ato vlera dhe ato parime që ne po i promovojmëe çdo ditë para publikut shqiptar.
Gazeta Malësia:  Dhe se fundi, nje mesazh i Juaji për gjithë lexuesit e gazetes “Malesia” brenda e jashte vendit.
Malësia e Madhe, kjo treve e njohur për patriotizmin, trimërinë, besën dhe virtutet më të mira të shqiptarëve, që ka bërë emër në histiorinë tonë si komb, ka endë shuëm për t’i dhënë vetvetës dhe Shqipërisë në rrugën e saj drejt së ardhmes. Vizioni demokristian përfshin në vetvete këto vlera më të mira të shqiptarëve, ndaj i ftoj malësorët të ecim së bashku në rrugën tonë për ndërtimin e një Shqipërie europiane, e cila do të jetë krenaria e fëmijëve tanë.

Selcë – rrëzohet ura që kushtoi 18.000 euro

Pavarësisht se askush nga personat përgjegjës, me të cilët ne kemi kontaktuar, nuk e tregon të vërtetën se kur dhe si është rrëzuar kjo urë (shih fotot) që ndodhet në fshatin Selcë të komunës Kelmend. Gazetarët e gazetës “Malësia” kanë arritur të mësojnë se kjo urë, me fondet e dhëna nga qeveria austriake është ndërtuar në vjeshtën e vitit 2006 e është rrëzuar vetëm pak muaj pas ndërtimit të saj. Pikërisht në dimrin e vitit 2007, nga rreshjet e shumta të shiut që kanë sjellë, sipas dëshmitarëve, prurje uji të pazakonta në përroin mbi të cilin ishte ndërtuar ura. Punimet e kësaj ure janë menaxhuar nga KAFOD Albania, asokohe me qendër në qytetin e Koplikut, pasi që nga janari i vitit 2008 mësohet se KAFOD Albania e ka mbyllur aktivitetin në Malësinë e Madhe.

Ura në fjalë dhe që ka jetuar vetëm pak muaj, realisht ka kushtuar 18.000 euro, nuk tregohet se për sa kohë ka qenë garancia e saj, por ajo që dihet është se ura gjendet e shkatërruar pothuajse plotësisht, duke shkaktuar probleme në kohë rreshjesh për lëvizjen e së paku 400 banorëve dhe qindra nxënësve për të shkuar në shkollë. Gjithësesi, projektuesit dhe ndërtuesit thonë se e ka shkaktuar nbjë fuqi madhore dhe e paparashikuar, të cilkët, kohët e fundit i kanë kërkuar Këshillit të Qarkut riparimin e saj. Por, nga ana tjetër, janë 18.000 euro që akuzojnë dhe thonë: Po me urën ç’patën, xhanëm!

Familjarët e dëshmorëve, protestë ndaj vendorëve

Pranë redaksisë së gazetës “Malësia” ka ardhur një protestë ndaj Kryetarëve të Komunave M. Madhe dhe Bashkisë (Koplik) e nënshkruar nga Kryetari i familjeve të Dëshmorëve  të Malësisë së Madhe, z. Ramadan Gjonaj, ku kërkohet respektimi i simboleve të luftës dhe të rënëve për mbrojtjen e Atdheut. Veçanërisht protestohet mënyra indiferente ndaj mirmbajtjes së Memorialeve dhe busteve kushtuar datave dhe dëshmorëve të atdheut. Më konkretisht protesta u drejtohet: Kryetarit të Komunës Gruemirë z. Lirim Nehanaj, për mirëmbajtjen e bustit të Vasil Shantos, si dhe përmendoreve që i kushtohen batalionit “P. Rexhepi” në fshatrat Vorfe dhe Rrjoll. Kryetarit të Komunës Kastrat z. Gjovalin Veshtaj, i kërkohet mirmbajtja e memorialit të kryengritjes antiturke të vitit 1911, dhe ngritja e një busti për heroin Dedë Gjon Luli. Kryetarit të Komunës Kelmend i kërkohet mirmbajtja e lapidarit  kushtuar Nik Pjetër Ndrekës. Kryetarit të Bashkisë Koplik, z. Ramadan Likaj, i kërkohet mirmbajtja e memorialit të Luftës së Koplikut dhe ngritja e një lapidari kushtuar dëshmorit të kësaj lufte, Zef Prel Martinit etj. Gjithashtu në këtë protestë (siç e cilëson kryetari i organizatës së dëshmorëve) kërkohet dhe respektimi i datave të përkujtimit të dëshmorëve të Luftës së Dytë Botërore, duke marrë si shembull përkujtimin e ditës së rënies së “Heroit të Popullit” Vasil Shanto, që thuhet se nuk muarën pjesë as përfaqësues të shtetit lokal, as nxënës shkollash, dhe as përfaqësues të partive politike qeverisëse. Natyrisht si redaksi e gazetës “Malësia” duke qenë të paanshëm ndaj këtyre “mënyrave” të komunikimit në mes pushtetit dhe organizatave të “pavarura” ne vendosëm të botojmë të përmbledhur në këta rreshta protestën e Kryetarit të Organizatës së familjeve të dëshmorëve, të nënshkruar nga z. Gjonaj, duke qenë të hapur edhe ndaj përgjegjeve apo reklipave të “Atakuarve”.

“Malësia”

Replikë

Gjimnazi i Koplikut e meriton emrin që ka

Së pari uroj stafin e gazetës “Malësia” që i kthyen Malësisë gazetën identitetin, pasaportën e humbur prej disa vitesh. Dhe uroj që kjo pasaportë të jetë e modeleve dhe përmasave bashkëkohore.

Nuk mendoja kurrsesi që bashkëpunimin me gazetën ta filloja me një replikë, por jo çdo gjë njeriu mund ta bëjë ashtu si e mendon.

Që nga numri i parë me kënaqësi kam lexuar gazetën “Malësia”.

Dhe patjetër me shumë vëmendje lexova artikullin tuaj “Gjimnazi i Koplikut, jo më gjimnazi ideologjik “Sherif Hoxha”.

Në lidhje me këtë unë mendoja ndryshe.

Emërtesa e institucioneve me emrat e heronjve që ranë duke luftuar kundër nazifashizmit janë të shumta edhe në qytetet më të mëdha shqiptare.

Stadiumi Kombëtar “Qemal Stafa” Tiranë, Pallati i Kulturës “Manush Alimani” Lezhë, gjimnazi “Jordan Misja” Shkodër, shkolla “Xheladin Fishta” Shkodër, e nuk po përmend institucione të tjera me emrat e heronjve antifashist në qytete të tjera.

Nga sa kam informacion kam mësuar se Sherif Hoxha ka qenë djali i klerikut mysliman Abdullah Rrahmani që ka punuar 30 vjet gjer më 1942 si hoxhë në Koplik (Koplik të Sipërm). Ka qenë kleriku patriot, që përveç mësimeve të fesë ai hapi shkollën e parë shqipe në Koplik të Sipërm, ndër shkollat e para shqipe në Malësi të Madhe. Janë shumë banorë të Koplikut të Sipërm që kujtojnë me respekt të veçantë hoxhë Abdullahin që përveç fesë i mësoi të shkruanin dhe të lexonin shqip. Ishte kleriku i kulturuar që lutjet fetare nga arabisht i përkthente në shqip. Sherif Hoxha fëmijërinë e tij e kalon në Koplik të Sipërm, e pastaj është një i ri antifashist (komunist) i edukuar me frymën patriotike dhe idealet demokratike. Sherif Hoxha bie në dorën e fashistëve dhe torturohet në mënyrën më çnjerëzore, më barbare dhe qëndresa e tij ishte mbinjerëzore si ajo e Manush Alimanit, Shyqyri Ishmit. Fashistë nuk arrijnë të marrin nga ai atë çfarë kërkonin, nuk e vrasin, por e varrosin për së gjalli. Pra emri i tij ishte fare e natyrshme që t’i jepej një institucioni në Koplik, e rasti qe me emrin e gjimnazit të Koplikut.

Idetë komuniste u përhapën në Shqipëri ashtu si në shumë vende të Europës dhe botës ku komunizmi mendohej si rendi më progresiv që do të zhdukte shtypjen dhe varfërinë. Dhe idealet e Qemal Stafës, Manush Alimanit, Shyqyri Ishmit, Sherif Hoxhës nuk mund të gjykohen sipas standarteve të sotme ku çdo gjë është e qartë se kush ishte komunizmi në pushtet.

Mehdi Duli

14 shkurti 1945, Dita e Dashurisë që solli urrejtjen e madhe antikomuniste në Kelmend

Ndonëse 14 shkurti prej shekujsh njihet si një ditë e bekuar e të dashuruarve, me emrin e simbolit të sakrificës së kësaj date, Shën Valentinit, në Malësi të Madhe në përgjithësi dhe në Kelmendin kreshnik në veçanti, kjo ditë e bukur e dashurisë, prej 14 shkurtit të vitit 1945, njihet edhe si dita e Urrejtjes së madhe kundër komunizmit. Këtë urrejtje të madhe kjo ditë dashurie në Kelmend e ka fituar nga ekspedita ndëshkimore e Vuçipashëve të kuq, të cilët të ndihmuar edhe nga dadot sllave përfunduan me sukses luftën civile në Kelmendin, që është pak të quhet Genocid. Kelmendasit si të gjithë malsorët dhe shqiptarët e pa marruar e qorruar nga dashuria për komunizmin, sllavizmin e bolshevizmin, para rezistencës kishin kërkuar të bisedohet me ata dreqën të kuq që kishin pushtuar kalanë (që kishin marrë qeverinë në Tiranë), por për këtë si kusht kërkohej të merreshin vesht vetëm me shqiptarë dhe pa praninë e cetnikëve të kuq apo të zi serbo – malazez, me të cilët i ndanin lumenj gjaku ndër shekuj. Natyrisht që komunistët dhe cetnikët, nuk zgjodhën rrugën e bisedimeve as me Malsinë dhe as Kelmendin e çliruar që prej 28 nëntorit 1944, por zgjodhën rrugën e nënshtrimit me luftë e gjak, zgjodhën modelin ndëshkimor që kishin përdorur armiqtë shekullorë Stefan Dushanët, Karagjeorgjeviçët e Pashiqët, por edhe Vuçipashët e Tërgutpashët, me të cilët trevat tona kishin pasur një jetë të tërë luftrash e përpjekjesh, në mbrojtje të lirisë, mvehtësisë, dokeve, zakoneve dhe jetëve të banorëve të këtyre trojeve ndër mote. Duke qenë të tillë burra, trima e nacionalistë edhe malsorët, kelmendasit e më gjërë i priten me pushkë në dorë pushtuesit e “Rinj” komunistë, të cilët pas shtypjes së kryengritjes së parë antikomuniste të Malësisë së Madhe me 25 janar, e kishin më lehtë të pushtonin kalanë natyrore të zogjve të Shqipes Klementinen. Edhe pse e dinin fundin e rezistencës Kelmendasit, nuk pranuan të nënshtrohen, ata si gjatë janarit e ditëve të shkurtit 1945 ishin pushkë e ngrehur, për t’u dalë zot trojeve dhe familjeve të tyre. Si çdo luftë e pabarabartë edhe rezistenca e Kelmendit kishte një fund tragjik, pasi vetëm në këto ditë rezistence, që kanë si “mbarim” 14 shkurtin (për të vazhduar rezistencën në forma të tjera) u lanë këtyre trojeve plot 44 dëshmorë e martirë të lirisë, demokracisë e antikomunizmit, por duke e çuar këtë numër në 74 martirë e dëshmorë, të cilët ranë në përpjekje me bishën e kuqe komuniste deri në grahmat e fundit të saj në fillimet e vitit 1991. Natyrisht kelmendasit e kishin shlyer vetveten, pasi gjatë ditëve të rezistencës forcat komuniste pushtuese kishin lënë në fushën e betejës në Kelmend plot 52 partizanë komunistë të vrarë, duke pësuar ndoshta humbjen më të madhe në një luftë të tillë, nga një armik që kishte kërkuar të pushtonte e nënshtronte Kelmendin. Mbas 45 viteve, malsorët e shqiptarët antikomunistë, duke vërtetuar pa mëndyshje drejtësinë e kryengritjes, rezistencës e qëndrese antikomuniste. Në nderim të këtyre trimave fisnikë e nacionalistë, Kelmendi në qendër të Komunës në Tamare, ka ngritur një memorial në të cilin janë fiksuar emrat e 74 dëshmorëve e martirëve antikomunistë. Këta 74 emra të skalitur në mermer, (por edhe në memorien e kombit tonë), tashma qëndrojnë hijshëm në panteonin e lavdishëm të bijve të kësaj toke, që u lanë nder e lavdi këtyre trojeve nga më shqiptarët e krejt Shqipërisë Etnike.

Ndue Bacaj

Të persekutuarit politikë paralajmërojnë formimin e partisë së tyre

Ne duhet që të formojmë partinë tonë politike për të mbrojtur interesat tona dhe njerëzit tanë të persekutuar për 50 vite me radhë nga rregjimi diktatorial komunist i E. Hoxhës dhe që fatkeqësisht vazhdojmë që të nëpërkëmbemi dhe të mos vlerësohemi. Edhe tani ky ka qenë qëndrimi dhe propozimi i mjaft referuesve  në takimin e zhvilluar nga Unioni Politik Antikomunist i Shqipërisë, në ambjentet e Kinema Millenium në qytetin e Shkodrës, ose në zemrën e antikomunizmit shqiptar. Të zemëruar maksimalisht, anëtarët dhe aktivistët e Unionit Antikomunist të Shqipërisë për ato që kanë ndodhur dhe po ndodhin në Shqipëri në dëm të tyre, dhe që u finalizua edhe ditën e takimit të këtij Unioni, takim që me gjithë ftesat e bëra nga organizatorët u bojkotua totalisht nga Partia Demokratike e Shkodrës, deputetët dhe pushtetarët e saj vendorë. Njëzëri janë shprehur se shoqata nuk ka forcë për t’i mbrojtur, prandaj duhet formuar Partia jonë politike, kanë thënë ata, në krye të së cilës ndonëse as ata nuk kanë qenë në takim. Janë lakuar se mund të vihen Spartak Ngjela, Uran Butka, Gilman Bakalli e emra të tjerë antikomunistësh. Gjithsesi pjesëmarrja dhe interesimi kanë qenë maksimal me gjithë suvejimin që u është bërë atyre që kanë qenë në takim.

Xhamia e Koplikut me histori 300 vjeçare

Xhamia e Koplikut që shohim sot e ndërtuar në vitin 1993 si Institucion besimi ka një histori 300 vjeçare, histori që rrezaton jo vetëm besim, por edhe qytetërim e atdhedashuri të këtyre banorëve që me “bekimin” e vetë Zotit zgjodhën një rrugë tjetër besimi nga ajo që kishin  nga ajo që kishin troje për shekuj me radhë para pushtimit otoman. Xhamia e Koplikut sipas shumë gojëdhënave (dhe për fat të keq pak dekumenteve) ka si fillim të saj vitin 1671. Para disa kohëve ka ekzistuar një gur i shkruar (skalitur) në turqishten e vjetër, vitet e të cilit duke i “kthyer” nga kalendari arab në kalendarin gregorian që kemi sot tregonin, se që nga viti 1671 në trojet e Koplikut ishte ndërtuar një Xhami, përmasat e së cilës nuk ishin të shënuara, por me siguri ishte impozante, sepses vetë Kopliku ishte ndër qendërbanimet më të mëdhaja të asaj kohe në krejt Malësinë e Madhe, (pavarësisht emërtimeve të kohës si: Kopernik, Kopolniko, Koponiko e deri tek Kopilik e Koplik që është sot). Xhamia e asaj kohe ka qenë e ndërtuar në trojet e lagjes së sotme Llazan. Mbi themelet e hershme të këtij ndërtimi të parë, me siguri janë kryer rikonstruksione gjatë shekujve dhe moteve, ku ky objekt kulti u qëndroi furtunave deri në vitin 1967 kur çmenduria ateiste e komunizmit shqiptar, arriti kulmin. Për Xhaminë e Koplikut ka pasur gjithnjë gojdhëna të mrekullueshme, ku krahas lutjeve dhe faljeve të besimtarëve muslimanë të Koplikut dhe besimtarëve të tjerë të fshatrave përreth, kjo xhami është njohur edhe si Institucion që kishte në themel paqen, faljen, bashkëjetesën dhe harmoninë në mes besimtarëve të ndryshëm, por vëllezër të një gjaku e kombi. Xhamia e Koplikut në të gjitha kohërat e mira, por edhe të vështira, veçanërisht gjatë shekullit XIX, dhe gjysmës së parë të atij të XX, ka qenë edhe një vend takimi i krenëve, prijësve dhe burrave të urtë të Malësisë së Madhe e më gjërë, me qëllim organizimin e mbrotjes të trevave të Malësisë së Madhe e më gjërë, me qëllim organizimin e mbrojtjen e trevave të Malësisë e Shqipërisë që rrezikoheshin nga pushtues e lakmues të ndryshëm. Kujtojmë se në këto tubime para xhamisë kanë marrë pjesë jo vetëm patriotë e nacionalistë të besimit musliman, por edhe si vëllezërit e tyre katolikë. Në oborrin e xhamisë Koplik (në xhaminë e vjetër) historia ka fiksuar disa tubime e mendime, jeoha e të cilave ende ka vlerë për trevat tona: Si tubimi e miratimi i Koplikut dhe Rranxave të Malësisë përpara se përfaqësuesit e tyre të firmosnin Protestën e të gjithë krenëve e burrave të urtë të Malësisë së Madhe, Shkodrës e më gjërë të datës 16.6.1878 në mbrojtje të trojeve tona që Kongresi famëkeq i Berlinit kërkonte t’ju a falte sllavëve fqinjë e tjerë. Në mes shumë emrav dhe nënshkrimeve të protestës që u dërgohej Fuqive të Mëdha të Europës së kohës dhe Stambollit, ishin edhe emrat e bajraktarit famëmadh të Koplikut, Sokol Mustaf Bajraktari dhe vojvodëve, Meto Dema, Abdyl Kurti dhe Mem Shabani. (Akte të Rilindjes Kombëtare Shqiptare, 1878-1912, fq. 32-36).

Gjithashtu edhe pas Lidhjes së Prizrenit figurojnë disa tubime në oborrin e Xhamisë së Koplikut në mbrojtje të këtij organizimi mbarë shqiptar. Ndërsa gjatë viteve 1912-1918 e veçanërisht gjatë vitit 1920 nga oborri i këtij objekti kulti u “bekua” qëndresa e luftëtarëve në mbrojtje të trojeve tona nga shovenët serbo – malazezë etj. Madje në histori ka mbetur edhe tubimi në oborrin e Xhamisë së Koplikut, me datë 12 tetor 1943, ku u formua edhe Besëlidhja e Malësisë së Madhe, Rranxave dhe Postribës. Që siç dihet këtu u morën vendime të rëndësishme, që trevat e Beslidhjes të mos bëheshin pale; as me fashizmin si pushtues, dhe as me komunizmin pretendues, pasi siç shkruhet në dokumentet e Beslidhjes, që të dy këto ideologji ishin anët e të njëjtës medalje, antishqiptare e antidemokratike. (“Beslidhja e Malësisë së Madhe”, Kujtime, Mus Deli Bajraktari, fq. 84-86) etj. Mjerisht sot rrënojat e Xhamisë me historinë rreth 300 vjeçare nuk janë disponibël, por fatmirësisht siç dihet që nga viti 1993 (pasi komunizmi dhe ateizmi u rrëzuan) në qytetin e Koplikut është ngritur një xhami e re nga ndërtimi, por e vjetër dhe e pasur si institucion besimi, qytetërimi, harmonie e bashkëjetese shembullore ndërfetare. E ndërsa shumica e banorëve të qytetit Koplik është i besimit musliman, vetëm rreth 400 metër “karshi” xhamisë qëndron hijshëm edhe Kisha e Shën Gjon Pagëzorit, ku këto dy institucione kulti kompletojnë më së miri “infrastrukturën” e Besimit e Qytetërimit të Koplikut, Malësisë së Madhe e më gjërë, duke sfiduar edhe dashakeqët e shqiptarëve që mundohen të na pengojnë në ëndrrën tonë të Europës së Bashkuar.

Ndue Bacaj

Ura e Tamares në udhëkryqet e shekujve

Në Komunën e Kelmendit, apo më saktë në qendrën e vonshme të kësaj komune Tamare, gjindet një urë me emërtimin Ura e Tamares. Kjo vepër qytetërimi e zhvillimi është e ndërtuar mbi lumin Cem të Vuklit. Gojdhënat që qarkullojnë edhe sot tregojnë për ndërtimin apo rindërtimin e kësaj ure rreth vitit 1775 nga gruaja e Kara Mahmut Pashës me emrin Tamara. Për këtë gojdhëna thotë se këtu ka qenë një urë e dobët, e cila shkatërrohej shpeshherë nga rreshjet dhe ujrat e rrëmbyeshëm të Cemit të Vuklit, ku pikërisht një rast i tillë kishte ndodhur në kohën kur grueja e Bushatlliut të sipërcituar, Tamara, po kthehej nga njerëzit e saj në Mal të Zi, dhe për këtë u detyrua të presin disa ditë. Pikërisht pas këtij momenti, Tamara, ndërhyri tek i shoqi (Pashai i Shkodrës) dhe siguroi fondet për ndërtimin apo rindërtimin e kësaj ure, e cila për nder të saj u emërtua “Ura e Tamares”. Madej këtë emër mori edhe ky vend që ndër shekuj kishte shërbyer si vend pushimi i rrugtarëve në Hanet e kohës që ishin ngritur. Emri Tamara u trashëgua edhe në fillimet e shekullit XX kur Tamara u bë fshat, apo në vitin 1935, Mbretëria Shqiptare e shpalli Tamaren, Qendër të komunës Kelmend. Ura e Tamares është (sot) e bukur. Ajo ka dy qemerë. Qemeri i madh është 13 metra hapsirë drite dhe qemeri i vogël ndodhet në krahun e djathtë, të cilët u mbuluan nga shtresat e betonit për kalimin e mjeteve të ndryshme. (Këtë gojdhënë e ka shkruar në librin e tij “Kelmendi”, gjeografi i njohur Kol Progni, fq. 102-103).

                Duke mos u mjaftuar vetëm me këtë gojdhënë për Urën e Tamares, ne menduam të paraqesim një variant më interesant të historisë të ndërtimit të kësaj vepre të vogël nga përmasat, por të madhe për nga zhvillimi e qytetrimi i këtyre trojeve. Studiuesi nga Bosnja At Lovro Mihaçeviq, ndër të tjera studime ka shkruar edhe librin historik për Shqipërinë me titull “Nëpër Shqipëri” 1883-1907, ku në faqen 20 të këtij libri për Urën e Tamares, gjejmë të shkruar: “...Ura e Tamares. Kjo Urë është prej guri, mjaft e ngushtë, e gjatë pesëdhjetë hapa, me konstruktin e vet tregon se vjen nga shekulli XV ose XVI, nga koha kur Venedikasit kalonin me karvanet tregtare nëpër këtë rrugë nga Shkodra e Tivari për në Guci, Plavë, Pejë e Shkup. Rruga për në Urën e Tamares e deri në famullinë e Vuklit është shkëmb e shkrepa të gjallë...”

                Natyrisht kjo urë ndër mote ka pësuar ndryshime për mirë, duke ju përshtatur nevojave të udhëtimit, jo si dikur me kuaj, mushq, qerre, karroca apo këmbësorë, por me automjete të kohës, siç e shohim edhe sot, por që brenda saj kjo vepër zhvillimi e qytetërimi ruanë në pafundësi një histori që nuk harrohet.

Ndue Bacaj

17 vjeçarët shkodranë drejt finales

Ekipi i futbollit të rinjve U-q7 të Shkodrës që drejtohet nga tranieri profesionist dhe i apasionuar Taip Piraniqi, ka fituar katër takimet e zhvilluara në fushën e futbollit për këtë nivel Ekipesh. Në këtë organizim futbollistik marrin pjesë 20 skuadra më të mira të vendit. Ekipi i Shkodrës bën pjesë në grupin A dhe deri tani ka zhvilluar katër takime duke i fituar të gjitha me rezultate të thella. Ka shënuar deri tani plot 16 gola dhe ka pësuar vetëm 4 gola. Takimi i fundit i të rinjve të Shkodrës, që drejtohet nga ish-futbollisti i mirnjohur zoti Genc Tomorri. Në këtë takim të rinjtë e Shkodrës kanë fituar me rezultatin e thellë 3 me 0. Pjesa e parë e këtij takimi ishte mbyllur me rezultatin 2 : 0, pasi kishin shënuar shkodranët Popi e Djepaxhia, por në pjesën e dytë përsëri shënon sulmuesi i ri Popi, duke vulosur kështu rezultatin e mrekullueshëm 3 : 0, pas një goli vërtet të shkëlqyer. Protagonist i kësaj ndeshje ka qenë i gjithë ekipi, ku u dalluan veçanërisht Kraja, Truma, R. Shqau, Imeri, Uka, Toma, Shqau, Guri, Muslia, Djepaxhia, Popi, Çoba, Hysi dhe Tola. Duke parë rezultatet në vazhdim, si dhe gjendjen e ekipit trainieri Piraniqi thotë se është fare pranë finales së kësaj kupe, ku deri tani në katër takime të zhvilluara të rinjtë e Shkodrës kanë grumbulluar 12 pikët e plota, dhe udhëheq grupin duke pritur finalen e “madhe” të 30 marsit, për të cilën ka arësye të jenë optimistë.

Bashkim Ramekaj

Malësi e Madhe: 32 vjeçari Farush Amuli kërcënohet me jetë për 30 mijë euro

Në rrezik edhe pjesëtarët e tjerë të familjes

Është 32 vjeç e ndodhet në rrezik për jetën. Quhet Farush Sadri Amuli i datëlindjes 19 gusht 1975. Faji i vetëm i tij është se ka qenë emigrant në Itali në vitet 2006-2007 e kthimi i tij nëntorin e kaluar ka nxitur cmirën e lakminë e një bashkëfshatari të tij të paidentifikuar në lagjen Flakë të Komunës Qendër, rreth 8 km larg qytetit të Koplikut. Kërcënimet me telefonata anonime kanë nisur qysh në ditët e para të rikthimit të Farushit pranë gjirit të familjes. Për ta lënë të qetë telefonuesi i kërkon 30 mijë euro, përndryshe jeta e tij dhe e pjesëtarëve të familjes mbetet gjithherë e rrezikuar. Edhe pse Farushi është kthyer nga vitet e vështira të emigrimit me shumë pak të ardhura, përsëri kërcënuesi i tij kërkon 30 mijë euro me argumentin se vëllai i tij, Ardiani ndodhet prej disa vitesh emigrant në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Telefonatat dhe letrat anonime janë bërë tepër kërcënuese ditët e fundit e në kushte të tilla Farushi ka kërkuar mbrojtje dhe nga strukturat e specializuara të shtetit. Ai ka vënë në dijeni operativin e zonës, ndërkohë që në asnjë rast nuk shihet në publik i pashoqëruar nga njerëz të afërm të tij. Raste të tilla në trevën e Malësisë janë të shumta dhe paraqesin realisht situatën e brishtë të rendit e qetësisë që akoma ekziston në këto vite të vështira të tranzicionit. Vetëm dy javët e fundit në zonën e Malësisë janë shënuar dy vrasje për pronën ku paradoksalisht axha ka vrarë nipin e vëllai vëllanë. Ndërkohë që po gjatë kësaj periudhe një vajzë 14 vjeçare nga Gruemira i ka dhënë fund jetës duke u vetvarur e një person në Komunën e Kelmendit është marrë peng për 10 milion lekë të vjetra. Në një situatë të tillë, bëhet akoma më kërcënuese jeta e Farushit e pjesëtarëve të tjerë të familjes, ndërsa një kthim i Ardianit nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës do të ishte me tepër rrezik e krejtësisht i pamundur. Rendi e siguria në trevën e Malësisë janë akoma të pastabilizuara e aktet e dhunës, kërcënimet e marrja e jetës vazhdojnë të jenë fenomene të përditshme kryesisht në zonat rurale larg kryeqytetit.

Kreshnik Kopliku

Letër të nderuarit zotit Kryeministër dr. Sali Berisha

Prof. Lulash Nika Palushaj – SHBA

Me respekt të lartë dhe me më të madhin sinqeritet e ndjenjë njerëzore ju drejtohem Ju personalisht dhe bashkëpunëtorëve tuaj në Kryesi të Qeverisë së Shqipërisë dhe të gjithë atyre që mendojnë për një të ardhme të lumtur dhe të suksesshme në çdo aspekt të jetës kudo që janë mbrenda dhe jashta Atdheut.

Janë ndjenjat e mia dhe shumë të tjerëve që po paraqitem në këtë mënyrë; detyrë ndaj gjyshave dhe stërgjyshave tanë që e dedikuan tërë jetën trollit shqiptar.

Ju drejtohem konkretisht për sa vijon, zoti Kryeministër dr. Sali Berisha, për nevojat e brengat shekullore të Malësisë së Madhe të Mbishkodrës.

Për ato që jam unë dhe shumë të tjerë të brengosur dhe për të cilat po Ju paraqitem e t’na ndihmoni – janë vështirësitë dhe vuejtjet shumëvjeçare; të shekujve për Malësinë e Madhe të Mbishkodrës, që me shekuj kaluan kalvaret e mixorive të sunduesve të ndryshëm, por kurrë as si indetitet, as në mënyrë morale, gjuhësore as kombëtare, nuk iu gjunjëzuan asnji pushtuesi, asnji ideologjie që nuk i shërben Malësisë së Madhe as vetë Kombit Shqiptar.

Të gjitha brezëritë deri më sot mishnuen zemër e shpirt për ruajtjen e kufijve të etnosit shqiptar. U bënë legjenda nëpër kohna e beteja; pishtar e fatosa që ku ekzistojnë, para Lidhjes së Prizrenit, gjatë saj me pjesëmarrës, gjatë Kryengritjes së Malësisë së Madhe të të gjitha bajraqeve me ato që sot mjerisht janë në Mal të Zi. Burra të Kuvendit të Memorandumit të Greces të muajit qershor të vitit 1911, e të 1500 dëshmorëve të asaj kohe në krye me heroin kombëtar Dedë Gjon Lulin e sa të tjerë të të gjitha bajraqeve; me sa Prenkë Cala për mos ta luajnë as Kralnitë e as fqinjët kufirin e shejtë të tokave shqiptare.

Fati i tyre, zoti Kryeministër dr. Sali Berisha, as atëherë nëpër vite e shekuj të kaluem; në mosmundësi edhe sot, Malësia e Madhe mbeti vetëm t’i lutet Zotit, a mund ta fitojë një kafshatë bukë, vetëm sa të mbetet gjallë. Zoti Kryeministër, do më arsyetoni rreshtat e gjatë për këtë përmbajtje e për këtë kërkesë, po janë grumbulluar vite me radhë dhe nuk e di, as se kam lexuar, as gjetë në dokumenta se nji person i lartë i pushtetit e vuri në temë Projekte për Malësinë e Madhe. Pra fjala është se ajo deri më sot nuk ka ndonjë resurs që sjell progres ekonomik, bazë e zhvillimit të infrastrukturës; qoftë në aspektin e punimit të rrugëve për t’u eleminuar rreziqet e jetës së banorëve e komunikimit, qoftë për elektrifikime më të mira, rrjetin tele-fonik, satelitor, zhvillimit e kultivimit të jetës agrare e blegtorale, fabrikë për bimë mjekësuese e sidomos të shërbelës, bimës që qëndron kudo n’ato anë, të artizanateve tradicionale, qumështore për bashkimin e frytit blegtoral, bazenave të ujnave të atyre Bjeshkëve për lloj peshkut (trofta e njala si kurrkund tjetër), organizimit të punimit të kampevef hoteljere për pushime verore për çdo brezëri e turistë, teleferikë dhe arena sportive dimërore sikur në Zvicër, Francë, Austri e gjetiu, sepse vetë natyra e atyre bjeshkëve, si në kohën verore dhe dimërore, janë relikat më të shkëlqyera dhe të mrekullueshme që nga afërsitë e Bjeshkëve të Nemuna, zonat e thella të Dukagjinit e në vazhdim deri në Tropojë e Kukës. Mendoj se këto janë zgjidhje që duhet ndërmarrë veprime.

E di, zoti Kryeministër, se Shqipëria, po mendoj për popullatën, ka nevoja të mëdha për punësim. E di dhe e kam parë disa herë me vizitat e mia, se në krahasim me ata ç’ka ishte para 1990 janë bërë shumë hapa përpara. Janë shumë probleme për t’u zgjedhur, por ma lejoni, më afroni dhe na ndihmoni, sikur, atëherë me 1992, kur më pranuet në Tiranë si Kreu i Shtetit Shqiptar për halle të mëdha të shqipëtarëve nën Mal të Zi. Ma premtuat dhe e realizuat pranimin e 55-së studentëve shqiptarë nëpër qendrat Universitare të Shqipërisë dhe kurrë s’ua harroj dhe s’ua harrojmë.

Zoti Kryeministër dr. Sali Berisha. Shqiptarët në Mal të Zi, nuk mund të rrinë të qetë për sa vijon. Për çka Zoti Kryeministër?

Nga moskënaqësia e jetës, mosrespekti i identitetit shqipëtar në çdo aspekt të jetës dhe varfërimit të madh; mospranimit haptas të simboleve tona nacionale, teksteve dhe arsimimit të historisë sonë kombëtare në shkolla tona shqiptare, gjë që s’janë të definueme në Kushtetutën e Malit të Zi sipas Konventave nacionale dhe vullnetit të popullatës shqiptare; toponime e mbiemna të sllavizuem; në kohën e tanishme mospranimi i Komunës së Tuzit, qendër në Malësi matanë kufirit, mosprivatizimi dhe kthimi i tokave dhe Dheut të Zi, pjesë agrare e Malësisë, marrje tokash në Ulqin, Plavë e Guci; mostoleranca në përpjestim të popullatës në përfaqsime të nacionalitetit shqiptar sipas vullnetit të popullit e jo me direktivë shtetërore malazeze. Gjuhën shqipe nuk e shikjojnë për ta zyrtarizuar; drejtora të të gjitha shkallëve të imponuar. S’ka Aneks i kërkesave shqiptare që mund të aprovohet nga ana malazeze në Parlamentin e tyre, s’ka emërtime shkollash, as përmendore sipas vullnetit shqiptar; të cenzurueme media dhe e drejta e lirë e fjalës, përgjime telefonike familjare, postore; mbi të gjitha keqtrajtime në burgje si ky i fundit e më parë; sa të tjera e tash 60 vite të monizmit, që nga viti 1968, shkaktuan shpërngulje masaovike te të mijëra shqiptarëve që nga Plavë – Gucia, Malësia (Hot, Grudë, Treipsh, Luhar), Krajë e Ulqin dhe u shuen ato vise malore e të fushës me raste të rralla të ndonjë familjeje të mbetur në ato treva.

Zoti Kryeministër, dr. Sali Berisha, drejtohuni Malësisë së Madhe të Mbishkodrës dhe zonave të veriut e mos të mbesin ato Male e bjeshkë vetëm për ushtime të rreshurave atmosferike e që atyre banorëve edhe me nga 4-5 muaj u mbyllën shtigjet e udhëtimit dhe furnizimit për të mbijetuar. Investoni n’at Malësi të Madhe të Mbishkodrës me projekte përkatëse praktike të realizuara e të mbesin ata banorë nëpër fshatra e mos të boshatisen nga emigrimi ose shpërngulje nëpër qytete të Shqipërisë, sepse largimi i tyre dhe krijimi i vendbanimeve të reja nëpër qytete shqiptare, krijon tepricë dhe hiperstrukturë në krijesën e sa halleve të mëdha e probleme të reja. Shtetet demokratike të Europës në radhë të parë këtë problem e kanë zgjedhur. Ma merr mendja se se kjo vlen për të gjitha fshatrat në Shqipëri.

Për mos të ndodhë i njajti fenomen i shpernguljes dhe braktisjes satyne Zonave, me emigrim të pakthyeshëm që nga viti 1990, e deri më sot, ju lutem, zoti Kryeministër, dr. Sali Berisha, me vizionet tueja dhe të ekspertëve ekonomik e shpresëdhënës, për fisnikëri dhe ndiesi ndaj atyre anëve, sepse ata banorë do të jenë gjithmonë kufitarët më të mirë dhe të denjë se çdo tjetër kufitar i postave ushtarake që vështron apo ruan at kufi të trollit shqiptar që mbrojtjen nëpër shekuj. I lindur dhe i rritur në Malësinë e Madhe , përshkova sa herë kryq e tërthuar, i ushqyem me mish e shpirt për gjysha e stërgjysha të Historisë sonë kombëtare dhe gjakut të derdhur të bijëve të Malësisë së Madhe të Mbishkodrës, që lanë shumë porosi e amanete për troje shqiptare, që vetëm at Gjergj Fishta me veprën lapidare “Lahuta e Malësisë” e kund ndonjë shkrimtar i yni apo i huaj, tjetër tëmirë nuk dimë aspekti arsimor, shëndetësor, ekonomik e politik. Me fjalën tuaj, Zoti Kryeministër, si diti Malësia e Madhe për shumë Besë të lidhura Atdhetare; me tema të përfoluna në këtë përmbajtje; me projekte realizuese financiare, bëni ç’ka të mundeni Ju si Kreu i Qeverisë së Shqipërisë dhe sa të tjerë që kanë ndjenja për zhvillim që Malësia e Madhe e Mbishkodrës të shoh edhe dirtë e diell si e meriton.

Edhe Malësia e Madhe e Mbishkodrës dhe Zonat kufitare të jenë një ditë temë në Parlamentin e Shqipërisë.

Për këtë ju përkrah mbarë diaspora dhe banorët dhe Bajraqet e Malësisë së Madhe.

Mbetem me shpresë tek ju zoti Kryeministër, me sa e sa të tjerë që ia mendojnë të mirën Shqipërisë, Kosovës e mbarë trojeve shqiptare.

Detroit, 12 shkurt 2008

Me më të madhin respekt dhe sinqeritet

Nga dora vetë prof. Lulash Nika Palushaj